പതോളജിക്കൽ ലയേഴ്‌സ്

 പതോളജിക്കൽ ലയേഴ്സ്

നുണ പറയുന്നത് ചില മനുഷ്യരുടെ ഒരു സാധാരണ ദുശ്ശീലമായിരിക്കാം. എന്നാൽ മറ്റു ചിലർക്ക് അതൊരു മാനസികാവസ്ഥയാണ്. മനഃശാസ്ത്രം ഇവരെ 'രോഗാതുരമായ നുണ പറയുന്നവർ' (Pathological Liars) എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. നുണ പറയുന്നതിലൂടെ തങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും നേട്ടമുണ്ടെന്ന് അവർ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, യാതൊരു ആവശ്യവുമില്ലാതെ തന്നെ നിരന്തരം ഈ സ്വഭാവം ആവർത്തിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഇവരെ സാധാരണക്കാരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തരാക്കുന്നത്.

 ഇതിന്റെ ഭവിഷ്യത്തുകളെക്കുറിച്ച് ഇവർ ചിന്തിക്കുന്നില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, കുറ്റബോധമോ ലജ്ജയോ ഇവരെ നുണ പറയുന്നതിൽ നിന്ന് പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നുമില്ല.

മനഃശാസ്ത്രപരമായി നോക്കുമ്പോൾ, പതോളജിക്കൽ നുണകൾ പലപ്പോഴും നാർസിസ്റ്റിക്, ആന്റിസോഷ്യൽ വ്യക്തിത്വ വൈകല്യങ്ങളുടെ ലക്ഷണമാകാം. മറ്റുള്ളവരുടെ വികാരങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള കഴിവ് ഇവർക്ക് വളരെ കുറവായിരിക്കും. തങ്ങളുടെ പ്രതിച്ഛായ വർദ്ധിപ്പിക്കാനോ മറ്റുള്ളവരുടെ സഹതാപം പിടിച്ചുപറ്റാനോ അവർ നിരന്തരം നുണകളെ ആശ്രയിക്കുന്നു. കാലക്രമേണ, നുണയും സത്യവും വേർതിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവർ സ്വന്തം നുണകളെത്തന്നെ വിശ്വസിച്ചു തുടങ്ങുന്നു.

ശാസ്ത്രീയ നിരീക്ഷണങ്ങളും കണക്കുകളും

 നിരന്തരം നുണപറയുന്ന അവസ്ഥയെ, വ്യക്തിയിലും അവരുടെ സാമൂഹിക ചുറ്റുപാടിലും പ്രകടമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക സ്വഭാവ വൈകല്യമായാണ് സമീപകാല പഠനങ്ങൾ വിലയിരുത്തുന്നത്:

• വ്യാപനം: പൊതുസമൂഹത്തിൽ ഏകദേശം 8% മുതൽ 13% വരെ ആളുകളെ ഈ അവസ്ഥ ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു ശരാശരി വ്യക്തി ദിവസത്തിൽ രണ്ട് നുണകൾ പറയുമ്പോൾ, ഇവർ പ്രതിദിനം ശരാശരി പത്തോ അതിലധികമോ നുണകൾ പറയുന്നു.

• നുണകളുടെ ഉത്ഭവം: സമൂഹത്തിലെ മൊത്തം നുണകളുടെ പകുതിയും പറയുന്നത് അമിതമായി നുണ പറയുന്ന 5% വരുന്ന ആളുകളാണ് (Prolific liars). കൗമാരത്തിലോ യൗവനത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലോ ആണ് ഈ സ്വഭാവം സാധാരണയായി ആരംഭിക്കുന്നത്.

• ഇരകളും കാരണങ്ങളും: ബിസിനസ്സ് പങ്കാളികൾ, അപരിചിതർ, അല്ലെങ്കിൽ കുടുംബാംഗങ്ങൾ എന്നിവരേക്കാളുപരി അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളെയും പരിചയക്കാരെയുമാണ് ഇവർ കൂടുതലായും വഞ്ചിക്കുന്നത്. പകുതിയോളം നുണകളും യാതൊരു ബാഹ്യകാരണമോ വ്യക്തമായ നേട്ടമോ ഇല്ലാതെ പറയുന്നവയാണെന്ന് ഗവേഷകർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

തലച്ചോറിലെ വ്യത്യാസങ്ങൾ: 

ഇവരുടെ തലച്ചോറിലെ പ്രീഫ്രണ്ടൽ വൈറ്റ് മാറ്ററിൽ (Prefrontal white matter) 22% മുതൽ 36% വരെ വർദ്ധനവ് ഉള്ളതായി ബ്രെയിൻ ഇമേജിംഗ് പഠനങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ വഞ്ചിക്കുന്നതിനായി കൂടുതൽ വികസിച്ചതും കാര്യക്ഷമവുമായ കോഗ്നിറ്റീവ് ശൃംഖലകൾ തലച്ചോറിലുള്ളതിനാൽ, സാധാരണ മനുഷ്യരേക്കാൾ വളരെ വേഗത്തിൽ നുണകൾ നിർമ്മിക്കാൻ ഇവർക്ക് കഴിയുന്നു.

• മാനസികാവസ്ഥ: നുണ പറയുമ്പോൾ കടുത്ത മാനസിക സമ്മർദ്ദം അനുഭവിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ഇവർക്ക് ഉത്കണ്ഠ വളരെ കുറവായിരിക്കും. പിടിക്കപ്പെടാതെ നുണ പറഞ്ഞ് ഫലിപ്പിക്കുമ്പോൾ അവർക്കൊരു പ്രത്യേക മാനസിക ഉത്തേജനം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

• സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ: പതോളജിക്കൽ നുണയന്മാരുമായി ഇടപഴകുന്ന ആളുകളിൽ നടത്തിയ സർവേയിൽ, 91% പേരും കടുത്ത വൈകാരിക-സാമൂഹിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നേരിട്ടതായി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു. വിശ്വാസ്യതയെ സാരമായി ബാധിക്കുന്നതിനാൽ, ഈ സ്വഭാവം പലപ്പോഴും ഇവരെ സമൂഹത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒറ്റപ്പെടലിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

വേദപുസ്തകപരമായ വീക്ഷണം:

സത്യത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യമാണ് ബൈബിൾ നൽകുന്നത്. യേശുക്രിസ്തു സ്വയം "വഴിയും സത്യവും ജീവനും" എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചത്. എന്നാൽ പിശാചിനെ 'നുണയനും നുണയുടെ പിതാവും' എന്ന് യോഹന്നാൻ 8:44-ൽ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.

"വ്യാജമുള്ള അധരങ്ങൾ യഹോവയ്ക്കു വെറുപ്പു; വിശ്വസ്തതയോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നവരോ അവനു പ്രസാദം" എന്നാണ് സദൃശവാക്യക്കാരന്റെ ഉപദേശം (12:22). നുണകൾ മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങളെ മാത്രമല്ല, ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധത്തെയും പ്രതിസന്ധിയിലാക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്, "ആകയാൽ ഭോഷ്കു ഉപേക്ഷിച്ചു ഓരോരുത്തൻ താന്താന്റെ അയൽക്കാരനോടു സത്യം സംസാരിപ്പിൻ" എന്ന് എഫെസ്യർ 4:25 നിർദ്ദേശിക്കുന്നത്. നിരന്തരം നുണ പറയുന്ന വ്യക്തി ആത്മീയമായി അന്ധകാരത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്.

കുടുംബത്തിലോ ജോലിസ്ഥലത്തോ നിരന്തരം നുണ പറയുന്ന ഒരാളോടൊപ്പം ജീവിക്കുക എന്നത് മാനസികമായി വലിയ വെല്ലുവിളിയാണ്. ഇവരുമായുള്ള ഇടപെടലുകളിൽ താഴെ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാവുന്നതാണ്:

• വ്യക്തിപരമായി എടുക്കാതിരിക്കുക: അവർ നിരന്തരം നുണ പറയുന്നത് നിങ്ങളോടുള്ള വ്യക്തിപരമായ ശത്രുത കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അതവരുടെ മാനസികാവസ്ഥയുടെ പ്രശ്നമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക. ഇത് നിങ്ങളുടെ മാനസിക സംഘർഷം കുറയ്ക്കും.

• തർക്കിക്കാതിരിക്കുക: അവരുടെ നുണകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് കുറ്റസമ്മതം നടത്താൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നതു കൊണ്ട് പ്രയോജനമില്ല. അവർ അതിനെ മറികടക്കാൻ കൂടുതൽ നുണകൾ പറയും. നുണയാണെന്ന് ബോധ്യമായാൽ, ശാന്തമായി സംസാരം അവിടെ വെച്ച് അവസാനിപ്പിക്കുക.

• അതിരുകൾ സൂക്ഷിക്കുക: ഇവരുമായുള്ള ഇടപാടുകളിൽ വ്യക്തമായ വ്യക്തിപരമായ അതിരുകൾ സൂക്ഷിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്‌.

• ജാഗ്രത പാലിക്കുക: സാമ്പത്തികമോ ഔദ്യോഗികമോ ആയ സുപ്രധാന കാര്യങ്ങളിൽ ഇവരുടെ വാക്ക് മാത്രം ഒരിക്കലും വിശ്വസിക്കരുത്. കാര്യങ്ങൾ രേഖാമൂലം സൂക്ഷിക്കുകയോ, മൂന്നാമതൊരാളിലൂടെ വസ്തുതകൾ ഉറപ്പുവരുത്തുകയോ ചെയ്യണം.

• ചികിത്സയ്ക്ക് പ്രേരിപ്പിക്കുക: ഇതൊരു മാനസിക പ്രശ്നമായതിനാൽ അവർക്ക് പ്രൊഫഷണൽ കൗൺസിലിംഗോ തെറാപ്പിയോ ആവശ്യമാണ്. അനുകൂലമായ സാഹചര്യത്തിൽ സ്നേഹത്തോടെ അവരെ ഇതിനായി പ്രേരിപ്പിക്കുക.

സ്നേഹവും വിവേകവും: 

ക്രിസ്തീയ സ്നേഹത്തിന് അത്ഭുത ശക്തിയുണ്ട്‌. അവരോട് ക്ഷമിക്കാനും അവരെ സ്നേഹിക്കാനും ബൈബിൾ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. അവരിൽ മാറ്റമുണ്ടാകാൻ ദൈവത്തോട് ആത്മാർത്ഥമായി പ്രാർത്ഥിക്കുക. എന്നാൽ അവരുടെ നുണകൾക്ക് കൂട്ടുനിൽക്കാനോ, അതുവഴി നിങ്ങളുടെ ജീവിതം തകർക്കാനോ ദൈവം നിങ്ങളോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. വിവേകത്തോടെ അകലം പാലിക്കുക.

സത്യം എപ്പോഴും നമ്മെ സ്വതന്ത്രരാക്കുന്നു. നിരന്തരം നുണ പറയുന്ന ഒരാളോടൊപ്പം ജീവിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ സ്വന്തം യാഥാർത്ഥ്യബോധം നഷ്ടപ്പെടാതെ നോക്കേണ്ടതുണ്ട്. സത്യത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുകയും, വിവേകത്തോടെ അതിരുകൾ നിശ്ചയിക്കുകയും, അവരുടെ മാറ്റത്തിനായി ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിക്കുകയും ചെയ്താൽ ഈ വെല്ലുവിളിയെ വിജയകരമായി അതിജീവിക്കുവാൻ കഴിയും.

☆

-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്

(കടപ്പാട് )

ഇളക്കങ്ങൾ

  

ബ്രെയിൻ എപ്പോഴും നമ്മളെ അപകടങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ജീവിതത്തിൽ പെട്ടെന്ന് വലിയ പ്രശ്നങ്ങൾ വരുമ്പോൾ നമ്മൾ വല്ലാതെ പരിഭ്രമിക്കും. കാട്ടിൽ മൃഗങ്ങളെ കാണുമ്പോൾ ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ ഈ പരിഭ്രമം നല്ലതാണെങ്കിലും, സാധാരണ ജീവിതത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങളിൽ (ഉദാഹരണത്തിന്: ജോലി പോവുക, കുടുംബപ്രശ്നങ്ങൾ) ഇത് ഗുണം ചെയ്യില്ല. ആ സമയത്ത് ശരിയായി ചിന്തിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ കഴിവ് കുറയും.

മനസ്സമാധാനം നിലനിർത്തുക എന്നാൽ ജീവിതത്തിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ ഇല്ലാതിരിക്കുക എന്നല്ല അർത്ഥമാക്കുന്നത്; മറിച്ച് പ്രശ്നങ്ങൾ വരുമ്പോൾ എത്രയും വേഗം സാധാരണ നിലയിലേക്ക് തിരികെ വരിക എന്നതാണ്. അതിനായി ഗവേഷകർ നിർദ്ദേശിക്കുന്ന ചില ലളിതമായ വഴികൾ പരിശീലിക്കാവുന്നതാണ്:

1. ആദ്യം ശരീരത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ ശാന്തമാക്കുക.

നല്ല ടെൻഷൻ ഉള്ളപ്പോൾ വെറുതെ ചിന്തിച്ചാൽ മാത്രം സമാധാനം കിട്ടില്ല. അതിന് ആദ്യം ശരീരത്തെ ശാന്തമാക്കണം.

 * ദീർഘനിശ്വാസം എടുക്കുക: മൂക്കിലൂടെ തുടർച്ചയായി രണ്ട് തവണ വേഗത്തിൽ ശ്വാസമെടുക്കുക, എന്നിട്ട് വായിലൂടെ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വിടുക. ഇത് ഹൃദയമിടിപ്പ് കുറയ്ക്കാനും പിരിമുറുക്കം ലഘുകരിക്കുവാനും സഹായിക്കും.

 * ചുറ്റുപാടിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിക്കുക. അനാവശ്യ ചിന്തകളിൽ നിന്ന് മനസ്സിനെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ഇത് സഹായിക്കും.

2. ചിന്തകളെ നിയന്ത്രിക്കുക

നമുക്കുണ്ടാകുന്ന സങ്കടങ്ങൾ പലതും പ്രശ്നങ്ങൾ കൊണ്ടു മാത്രമല്ല, അതിനെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ അമിതമായി ചിന്തിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ്.

 * യാഥാർത്ഥ്യം അംഗീകരിക്കുക: പ്രശ്നങ്ങളെ അതുപോലെ അംഗീകരിക്കുക. മാറ്റാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് വ്യാകുലപ്പെടാതെ, 'ഇനി എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും' എന്ന് മാത്രം ചിന്തിക്കുക.

 * ചിന്തകളെ പുനർ വിന്ന്യസിക്കുക : "ഞാൻ പരാജയപ്പെടും" അല്ലെങ്കിൽ "എല്ലാം തീർന്നു" എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതിന് പകരം, "മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ പരാജയ ചിന്തകൾ വരുന്നുണ്ട്" എന്ന് തിരിച്ചറിയുക. ഈ ചെറിയ മാറ്റം ഭയം കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കും.

3. ചെറിയ ശീലങ്ങൾ തുടരുക 

വിഷമമുള്ളപ്പോൾ വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ നമുക്ക് മടിയായിരിക്കും. അതിനാൽ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധിക്കുകയും ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്യുക.

 * പ്രവർത്തിക്കുക: "സന്തോഷം വന്നിട്ട് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാം" എന്ന് കരുതരുത്. കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു തുടങ്ങുമ്പോൾ താനേ ഉന്മേഷം വരും. അതിനാൽ ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു തുടങ്ങുക.

 * ദിനചര്യകൾ തെറ്റിക്കാതിരിക്കുക: കൃത്യസമയത്ത് ഉറങ്ങുക, രാവിലെ ഇളം വെയിൽ കൊള്ളുക, ചെറിയ രീതിയിൽ വ്യായാമം ചെയ്യുക. ഇത് ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും ഉന്മേഷത്തോടെ ഇരിക്കാൻ സഹായിക്കും.

4. മറ്റുള്ളവരുമായി ഇടപഴകുക

വിഷമമുള്ളപ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കാനായിരിക്കും മിക്കവർക്കും തോന്നുക. എന്നാൽ വിശ്വസ്തരായ സുഹൃത്തുക്കളോടോ കുടുംബാംഗങ്ങളോടോ സംസാരിക്കുന്നത് വലിയ ആശ്വാസം നൽകും. ഇത് നമ്മുടെ ആകാംഷ കുറയ്ക്കാനും സുരക്ഷിതത്വം തോന്നാനും സഹായിക്കും.

5. ആത്മീയതയും വിശ്വാസവും

​പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിൽ മനസ്സിൽ പ്രതീക്ഷ നിലനിർത്താൻ ആത്മീയതയ്ക്കും വിശ്വാസത്തിനും വലിയ പങ്കുണ്ട്. പ്രാർത്ഥന, ധ്യാനം, കൂട്ടായ്‌മ, പ്രകൃതിയുമായുള്ള ബന്ധം, ജീവിതത്തിന് ഒരു വലിയ ലക്ഷ്യമുണ്ടെന്ന വിശ്വാസം എന്നിവയെല്ലാം ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. കാര്യങ്ങളെ വിശാലമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ കാണാനും, "നടക്കുന്നതെല്ലാം നല്ലതിനാണ്" എന്നൊരു തോന്നൽ ഉണ്ടാക്കാനും ഇത് നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. ഇത്തരം ആത്മീയ ചിന്തകൾ ടെൻഷൻ കുറയ്ക്കുകയും, വലിയ പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടാനുള്ള ഒരു പ്രത്യേക പോസിറ്റിവിറ്റിയും സമാധാനവും പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു.

കയറിലൂടെ നടക്കുന്ന ഒരാൾ വീഴാതിരിക്കാൻ എപ്പോഴും ശരീര ചലനങ്ങളിലൂടെ ബാലൻസ് നിലനിർത്തുന്നതുപോലെ, മനസ്സമാധാനം നിലനിർത്താനും നമ്മൾ നിരന്തരം ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കണം. ശരീരവും ചിന്തകളും ശീലങ്ങളും നിയന്ത്രിക്കുന്നതിലൂടെ നമുക്ക് പ്രതിസന്ധികളെ എളുപ്പത്തിൽ മറികടക്കുവാൻ സാധിക്കും.

☆

-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്

(കടപ്പാട് )

ഹൈബ്രിഡ് ഇന്റലിജൻസ്

മനുഷ്യന്റെ വിവേകം, അനുഭവം, സർഗാത്മകത എന്നിവയും കൃത്രിമബുദ്ധിയുടെ (AI) വേഗതയും വിശകലനശേഷിയും സംയോജിപ്പിച്ച് കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായ തീരുമാനങ്ങളും പരിഹാരങ്ങളും കണ്ടെത്തുന്ന ബുദ്ധിസംവിധാനമാണ് ഹൈബ്രിഡ് ഇന്റലിജൻസ് (Hybrid Intelligence).

  AI മനുഷ്യനെ തോൽപ്പിക്കുകയല്ല, മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ കഴിവുള്ളവനാക്കുകയാണ്.

വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് ഇതിന്റെ സ്വാധീനം വളരെ വലുതാണ്. ഓരോ വിദ്യാർത്ഥിയുടെയും പഠനശൈലി മനസ്സിലാക്കി അനുയോജ്യമായ പഠന  മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ  നൽകാൻ AI സഹായകമാണ്. അധ്യാപകർക്ക് പാഠം തയ്യാറാക്കാനും മൂല്യനിർണയം നടത്താനും ഇത് സഹായിക്കും. എന്നാൽ പല അപകടസാധ്യതകളും ഉണ്ട്. വിദ്യാർത്ഥികൾ ചിന്തിക്കാതെ AI നൽകുന്ന ഉത്തരങ്ങൾ പകർത്തി എഴുതുകയാണെങ്കിൽ, അവരുടെ  വിമർശന ചിന്തയും പ്രശ്നപരിഹാരശേഷിയും ക്ഷയിച്ചു പോയേക്കാം. അതുകൊണ്ട് AI ഒരു "അധ്യാപകസഹായി" ആയിരിക്കണം; "അധ്യാപകന്റെ പകരക്കാരൻ" ആകരുത്.

സാമൂഹിക ജീവിതത്തിലും ഹൈബ്രിഡ് ഇന്റലിജൻസ് വലിയ മാറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്: ഭാഷാതടസ്സങ്ങൾ കുറയുന്നു, വിവരങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും എളുപ്പത്തിൽ ലഭ്യമാകുന്നു, ചികിത്സ, കൃഷി, ഗതാഗതം, ദുരന്തനിവാരണം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ മികച്ച തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. അതേസമയം വ്യാജവാർത്തകളും കൃത്രിമ ചിത്രങ്ങളും വീഡിയോകളും സമൂഹത്തിൽ ആശയക്കുഴപ്പം സൃഷ്ടിക്കാനും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെ ദുർബലമാക്കാനും സാധ്യതയുണ്ട്. അതിനാൽ സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിക്കുന്നതോടൊപ്പം സത്യാവസ്ഥ പരിശോധിക്കുന്ന ശീലവും വളർത്തണം.

വ്യക്തിജീവിതത്തിൽ AI നമ്മുടെ ദൈനംദിന സഹായിയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. സമയം ക്രമീകരിക്കാനും, ആരോഗ്യകാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കാനും, പുതിയ കഴിവുകൾ പഠിക്കാനും, എഴുത്തിലും ജോലിയിലും സഹായിക്കാനും ഇതിന് കഴിയും. എന്നാൽ എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളും AI-യെ ആശ്രയിച്ചാൽ സ്വതന്ത്രചിന്തയും ഉത്തരവാദിത്തബോധവും കുറഞ്ഞേക്കാം. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കേണ്ടത് മനസ്സും മനസ്സാക്ഷിയും തന്നെയാണ്.

യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം അറിവിന്റെ അളവല്ല, ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിവേകമാണ്. AI-ക്ക് അനന്തമായ വിവരശേഖരമുണ്ട്. എന്നാൽ സ്നേഹിക്കാനും ക്ഷമിക്കാനും ത്യാഗം ചെയ്യാനും മനസ്സാക്ഷിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാനും മനുഷ്യനു മാത്രമാണ് കഴിയുക.

ഭാവികാലം മനുഷ്യന്റെയും AI-യുടെയും മത്സരമല്ല,  ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ പരസ്പരം സഹകരിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ കാലഘട്ടം ആയിരിക്കും. സാങ്കേതികവിദ്യയെ നാം നിയന്ത്രിക്കണം, സാങ്കേതികവിദ്യ നമ്മെ നിയന്ത്രിക്കരുത്. മനുഷ്യമനസ്സും  കൃത്രിമ ബുദ്ധിയുടെ ശക്തിയും ഒരുമിക്കുമ്പോൾ സമൂഹത്തിന് വലിയ സൃഷ്ടിപരമായ  സംഭാവനകൾ നൽകുവാൻ കഴിയും. എന്നാൽ ആ യാത്രയിൽ മാനവികതയും ധാർമ്മികതയും  ഈശ്വര ഭക്തിയും എന്നും വഴികാട്ടികളായിരിക്കണം.

മനുഷ്യന്റെ ചിന്ത, ഓർമ്മ, ശ്രദ്ധ, വികാരം, തീരുമാനമെടുക്കൽ തുടങ്ങിയ മാനസിക പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ കൃത്രിമബുദ്ധി അനുകൂലവും പ്രതികൂലവുമായ സ്വാധീനങ്ങൾ ചെലുത്തുന്നു. അറിവ് വർധിപ്പിക്കാനും പ്രശ്നപരിഹാരത്തിനും മാനസിക സമ്മർദം നിയന്ത്രിക്കാനും AI സഹായിക്കുമ്പോൾ, അമിതമായ ആശ്രിതത്വം സ്വതന്ത്രചിന്തയെയും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെയും പ്രതികൂലമായി ബാധിച്ചേക്കാം.

 മനോരോഗ ചികിത്സയിലും പുനരധിവാസത്തിലും ഭാവിയിൽ കൃത്രിമബുദ്ധി വളരെ പ്രയോജനപ്പെടുത്താവുന്നതാണ്.

രോഗലക്ഷണങ്ങൾ നേരത്തേ തിരിച്ചറിയാനും വ്യക്തിഗത ചികിത്സാപദ്ധതികൾ രൂപപ്പെടുത്താനും ചികിത്സയുടെ പുരോഗതി നിരീക്ഷിക്കാനും ഓർമ്മ, ആശയവിനിമയം, സാമൂഹിക ഇടപെടൽ, ദൈനംദിന ജീവിതനൈപുണ്യങ്ങൾ എന്നിവ മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള പരിശീലനം നൽകാനും വലിയ സാധ്യതകളുണ്ട്. റോബോട്ടുകൾ, വെർച്വൽ റിയാലിറ്റി, ബുദ്ധിപരമായ സഹായ സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ മാനസികവും ശാരീരികവുമായ പുനരധിവാസം കൂടുതൽ ഫലപ്രദമാക്കാനും സാധിച്ചേക്കാം. 

എന്നാൽ തെറ്റായ വിലയിരുത്തൽ, സ്വകാര്യതാ ലംഘനം, മനുഷ്യസമ്പർക്കത്തിന്റെ കുറവ് തുടങ്ങിയ അപകടസാധ്യതകൾ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കണം. അതിനാൽ, AI-യുടെ സാങ്കേതികശേഷിയും മനുഷ്യന്റെ വിവേകവും സഹാനുഭൂതിയും വിദഗ്ധചികിത്സയും സംയോജിപ്പിക്കുന്ന ഹൈബ്രിഡ് ഇന്റലിജൻസാണ് ഭാവിയിലെ മാനസികാരോഗ്യ ചികിത്സയ്ക്കും പുനരധിവാസത്തിനും ഏറ്റവും ഉത്തരവാദിത്തപൂർണമായ സമീപനം.

യന്ത്രങ്ങൾക്ക് ബുദ്ധിയുണ്ടാകാം, എന്നാൽ ജ്ഞാനവും സ്നേഹവും മനസ്സാക്ഷിയും ഇന്നും മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിയാണ്.

☆

-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്

(കടപ്പാട് )

മസ്തിഷ്കം എങ്ങിനെയാണ് അതിനെത്തന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നത്?

നമ്മൾ ആരാണെന്നും എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നതെന്നും സ്വന്തം വികാരങ്ങൾ എന്താണെന്നും മസ്തിഷ്കം എങ്ങനെയാണ് മനസ്സിലാക്കുന്നത് ?

നമ്മൾ കണ്ണാടിയിൽ മുഖം കാണുമ്പോൾ അത് നമ്മളാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു. ദുഃഖിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ വേദന അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഒരു പഴയ സംഭവം ഓർക്കുമ്പോൾ, അത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നു. “ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നു”, “ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നു”, “ഞാൻ തന്നെയാണ് ഈ പ്രവൃത്തി ചെയ്തത്” എന്ന ബോധം എവിടെനിന്നാണ് വരുന്നത്?  ശാസ്ത്രലോകം അന്വേഷിക്കുന്ന കൗതുകകരമായ ചോദ്യങ്ങളിലൊന്ന്: മസ്തിഷ്കം സ്വയം തന്നെ എങ്ങനെ അറിയുന്നു എന്നതാണ്.

1. സ്വയം മനസ്സിലാക്കുവാൻ മസ്തിഷ്കത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക കേന്ദ്രമില്ല

 മസ്തിഷ്കത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക ഭാഗത്തായിരിക്കാം സ്വയംബോധം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതെന്ന ധാരണ കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളിൽ നിലനിന്നിരുന്നു. എന്നാൽ ആധുനിക ന്യൂറോസയൻസ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, സ്വയംബോധം ഒരു പ്രത്യേക ഭാഗത്തിന്റെ മാത്രം പ്രവർത്തനമല്ല എന്നാണ്. ഓർമ, ശ്രദ്ധ, വികാരം, ശരീരത്തിൽനിന്നുള്ള സന്ദേശങ്ങൾ, ചിന്ത എന്നിവ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന വിവിധ മസ്തിഷ്കശൃംഖലകൾ പരസ്പരം സഹകരിച്ചാണ് ഈ ബോധം രൂപപ്പെടുന്നത്.

2. ശരീരത്തിൽനിന്നുള്ള സന്ദേശങ്ങൾ

ഹൃദയമിടിപ്പ്, ശ്വാസോച്ഛ്വാസം, വിശപ്പ്, ദാഹം, വേദന, ക്ഷീണം തുടങ്ങിയവയെക്കുറിച്ച് ശരീരത്തിൽനിന്ന് മസ്തിഷ്കത്തിന് നിരന്തരം സന്ദേശങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു.

ഉദാഹരണത്തിന്, പരീക്ഷയ്ക്കുമുമ്പ് ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടുമ്പോൾ, മസ്തിഷ്കം ശരീരത്തിൽനിന്നുള്ള സന്ദേശങ്ങളും സാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങളും സംയോജിപ്പിച്ച് ഭയം, ഉത്കണ്ഠ, ജാഗ്രത തുടങ്ങിയ അനുഭവങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്താൻ സഹായിക്കുന്നു. അതായത്, നമ്മൾ ആരാണെന്ന ബോധം ചിന്തകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല; നമ്മുടെ ശരീരാനുഭവങ്ങളും അതിന്റെ ഭാഗമാണ്.  ശരീരസൂചനകളും മസ്തിഷ്കശൃംഖലകളും തമ്മിലുള്ള ഈ ബന്ധത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം ഇപ്പോൾ പഠന വിഷയമാണ്.

3. ഓർമകളും ചിന്തകളും

നമ്മുടെ ബാല്യകാല അനുഭവങ്ങൾ, കുടുംബബന്ധങ്ങൾ, വിജയങ്ങൾ, പരാജയങ്ങൾ, ജീവിതത്തിലെ സന്തോഷവും ദുഃഖവും എല്ലാം ചേർന്നാണ് വ്യക്തിപരമായ സ്വത്വബോധം വളരുന്നത്. മസ്തിഷ്കത്തിലെ ഡിഫോൾട്ട് മോഡ് നെറ്റ്‌വർക്ക് (Default Mode Network — DMN) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ശൃംഖല, സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോഴും പഴയ അനുഭവങ്ങൾ ഓർക്കുമ്പോഴും നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വത്തെക്കുറിച്ച് വിലയിരുത്തുമ്പോഴും പ്രധാന പങ്കുവഹിക്കുന്നു.

2025-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഗവേഷണ അവലോകനങ്ങൾ ഈ ശൃംഖലയെ ശരീരാനുഭവങ്ങളുമായും വികാരങ്ങളുമായും ബന്ധപ്പെടുത്തി സ്വയംബോധത്തെ കൂടുതൽ സമഗ്രമായി മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

4. ചിന്തകളുടെ 'സൂപ്പർവൈസർ' (The Internal Manager)

​നമ്മുടെ തലച്ചോർ ഒരു വലിയ കമ്പനിയാണെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കുക. അവിടെ കാണാനും കേൾക്കാനും വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കാനുമായി കോടിക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികളുണ്ട് (ന്യൂറോണുകൾ). എന്നാൽ ഈ തൊഴിലാളികൾ ചെയ്യുന്ന പണികൾ ശരിയാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കാൻ അവിടെ ഒരു മാനേജർ കൂടിയുണ്ട്.

​കോഗ്നിറ്റീവ് ന്യൂറോ സയന്റിസ്റ്റായ ഡോ. സ്റ്റീവ് ഫ്ലെമിങ്ങിന്റെ (Dr. Steve Fleming) നേതൃത്വത്തിൽ 2026-ൽ നടന്ന പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, നമ്മുടെ തലച്ചോറിന്റെ മുൻഭാഗത്തുള്ള പ്രീ-ഫ്രോണ്ടൽ കോർട്ടെക്സ് (Prefrontal cortex) എന്ന ഭാഗം ഈ 'മാനേജറുടെ' റോൾ ആണ് ചെയ്യുന്നതെന്നാണ്. നമ്മുടെ ഓരോ തീരുമാനത്തെയും ഈ ഭാഗം വിലയിരുത്തുകയും "ഇത് ശരിയാണ്" അല്ലെങ്കിൽ "ഇതിൽ എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ട്" എന്ന് തലച്ചോറിന് സ്വയം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.

നമ്മൾ ഒരു തെറ്റ് ചെയ്താൽ, “ഞാൻ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്?” എന്ന് സ്വയം ചോദിക്കാറുണ്ട്. ഒരു തീരുമാനമെടുക്കുമ്പോൾ, “ഇത് ശരിയായിരിക്കുമോ?” എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നു. സ്വന്തം ചിന്തകളെയും പ്രവൃത്തികളെയും വിലയിരുത്താനുള്ള ഈ കഴിവിനെ മെറ്റാകോഗ്നിഷൻ (Metacognition) എന്നു വിളിക്കുന്നു.

മസ്തിഷ്കം സ്വന്തം പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുകയും മുൻ അനുഭവങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുകയും പുതിയ വിലയിരുത്തലുകൾ നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ഈ സ്വയംവിലയിരുത്തൽ എല്ലായ്പ്പോഴും കൃത്യമായിരിക്കണമെന്നില്ല. സ്വന്തം ഓർമകളെയും തീരുമാനങ്ങളെയും കുറിച്ച് നമുക്ക് തെറ്റുദ്ധാരണകൾ ഉണ്ടാകാം. അതിനാൽ സ്വയംബോധം എന്നത് നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള പൂർണമായ അറിവല്ല; നിരന്തരം മെച്ചപ്പെടാവുന്ന ഒരു കഴിവാണ്.

മസ്തിഷ്കത്തിലെ വിവിധ ശൃംഖലകൾ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ശാസ്ത്രം വളരെയധികം പുരോഗതി നേടിയിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും, നമുക്ക് ഒരു അനുഭവം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അതിനോടൊപ്പം ഉണ്ടാകുന്ന ആന്തരിക ബോധം — “ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നു” എന്ന വ്യക്തിപരമായ അനുഭവം — കൃത്യമായി എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുന്നു എന്നത് ഇപ്പോഴും പൂർണമായി വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. മസ്തിഷ്കം സ്വയം  പഠിക്കുന്നതിലെ ഈ സങ്കീർണതയെക്കുറിച്ച് പഠനങ്ങൾ തുടരുകയാണ്.

അവബോധം ആത്മീയ കാഴ്ച്ചപ്പാടിൽ 

ശാസ്ത്രം മസ്തിഷ്കത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണമായ പ്രവർത്തനങ്ങളെ വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ, ക്രൈസ്തവ ആത്മീയത സ്വയംബോധത്തെ ദൈവവുമായുള്ള ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ തലത്തിലാണ് കാണുന്നത്. വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിനെയും തോമസ് മെർട്ടനെയും പോലെയുള്ള ആത്മീയ ഗുരുക്കന്മാരുടെ പഠനമനുസരിച്ച്, നമ്മെത്തന്നെ പൂർണ്ണമായി അറിയുക എന്നത് ദൈവത്തെ അറിയുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ സാധ്യമാകൂ. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഈ ആന്തരിക അവബോധം വെറുമൊരു ജൈവ പ്രവർത്തനമല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ ഛായ (Image of God) നമ്മിൽ ദർശിക്കാനും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ സ്വരം കേൾക്കാനുമുള്ള ഒരു ആത്മീയ കണ്ണാടിയാണ്. നിശ്ശബ്ദമായ ധ്യാനത്തിലൂടെയും പ്രാർത്ഥനയിലൂടെയും ആന്തരീക ബോധതലങ്ങളിലേക്ക് തിരിയുമ്പോൾ, സ്വയം അറിയുക എന്ന മനുഷ്യന്റെ അന്വേഷണം ആത്യന്തികമായി ചെന്നെത്തുന്നത് തന്റെ സ്രഷ്ടാവിന്റെ അനന്തമായ സ്നേഹത്തിലേക്കും വിസ്മയ സാന്നിധ്യത്തിലേക്കുമാണ്.

ഉപസംഹാരം

മസ്തിഷ്കം നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് രൂപപ്പെടുത്തുന്നത് ശരീരത്തിൽനിന്നുള്ള സന്ദേശങ്ങൾ, ഓർമകൾ, വികാരങ്ങൾ, ചിന്തകൾ, സാമൂഹിക അനുഭവങ്ങൾ എന്നിവ സംയോജിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ്. ഈ അറിവ് നമ്മെ സ്വന്തം ജീവിതത്തെ വിലയിരുത്താനും തെറ്റുകളിൽനിന്ന് പഠിക്കാനും മറ്റുള്ളവരെ മനസ്സിലാക്കാനും സഹായിക്കുന്നു.

സ്വയം അറിയുക എന്നത് സ്വന്തം പേര്, രൂപം, കഴിവുകൾ എന്നിവ തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ അവസാനിക്കുന്നില്ല; സ്വന്തം ചിന്തകളെയും വികാരങ്ങളെയും പ്രവൃത്തികളെയും സത്യസന്ധമായി പരിശോധിക്കുന്നതും അതിന്റെ ഭാഗമാണ്.

ശാസ്ത്രം മസ്തിഷ്കത്തിന്റെ പ്രവർത്തനരീതികളെ വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യന്റെ ആഴത്തിലുള്ള സ്വത്വബോധത്തെയും ബോധാനുഭവത്തെയും കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണം ഇപ്പോഴും തുടരുകയാണ്. മസ്തിഷ്കം സ്വയം പഠിക്കുന്ന യാത്രയിൽ, മനുഷ്യൻ തന്നെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

☆

-fr. dr. a. p. george

(Courtesy)

References:

Candia-Rivera et al., Interoception, Network Physiology and the Emergence of Bodily Self-Awareness, 2024.

Embodying the Default Mode Network: Self-Related Processing from an Embodied Perspective, 2025.

കുട്ടികളിലെ ന്യൂറോഡൈവർജൻസ്

 

മസ്തിഷ്കത്തിന്റെ വളർച്ചയിലും ആശയവിനിമയം നടത്തുന്ന രീതിയിലും കാണുന്ന സ്വാഭാവികമായ ചില വ്യത്യാസങ്ങളെയാണ് 'ന്യൂറോഡൈവർജൻസ്' (Neurodivergence) എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഇതൊരു രോഗമല്ല, മറിച്ച് ലോകത്തെ തികച്ചും  വ്യത്യസ്തമായി മനസ്സിലാക്കുകയും പ്രതികരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന  ഒരു രീതിയാണ്.

പ്രധാന വിഭാഗങ്ങൾ:

കുട്ടികളിൽ സാധാരണയായി കാണപ്പെടുന്ന പ്രധാന ന്യൂറോഡൈവർജന്റ് അവസ്ഥകൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

• ഓട്ടിസം സ്പെക്ട്രം ഡിസോർഡർ (ASD): സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളിലും ആശയവിനിമയത്തിലുമുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ.

• എ.ഡി.എച്ച്.ഡി (ADHD): ഒരിടത്ത് അടങ്ങിയിരിക്കാൻ കഴിയായ്മ, അമിതമായ പ്രവൃത്തികൾ (Hyperactivity), ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട്.

• പഠന വൈകല്യങ്ങൾ (Learning Disabilities): ഉദാഹരണത്തിന്, വായിക്കാനും എഴുതാനും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്ന ഡിസ്ലെക്സിയ (Dyslexia).

പ്രധാന ലക്ഷണങ്ങൾ:

ഓരോ കുട്ടിയും വ്യത്യസ്തരാണെങ്കിലും, ചില പൊതുവായ ലക്ഷണങ്ങൾ ഇവയാണ്:

• ആശയവിനിമയത്തിലെ ബുദ്ധിമുട്ട്: മറ്റുള്ളവരുടെ മുഖത്ത് നോക്കി സംസാരിക്കാതിരിക്കുക, പേര് വിളിച്ചാൽ പ്രതികരിക്കാതിരിക്കുക.

• ആവർത്തന സ്വഭാവങ്ങൾ: ഒരേ വാക്കുകൾ ആവർത്തിച്ചു പറയുക, കൈകൾ വീശുക, അല്ലെങ്കിൽ ഒരേ കളിപ്പാട്ടം ഉപയോഗിച്ച് എപ്പോഴും ഒരേപോലെ കളിക്കുക.

• സെൻസറി പ്രശ്നങ്ങൾ: ചില പ്രത്യേക ശബ്ദങ്ങൾ, വെളിച്ചം, അല്ലെങ്കിൽ വസ്ത്രങ്ങളുടെ സ്പർശനം എന്നിവയോട് അമിതമായി പ്രതികരിക്കുകയോ ഭയപ്പെടുകയോ ചെയ്യുക.

• ശ്രദ്ധക്കുറവ്: ഒരു കാര്യത്തിൽ കൂടുതൽ നേരം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ കഴിയാതെ വരിക.

കാരണങ്ങൾ:

എന്തുകൊണ്ടാണ് കുട്ടികളിൽ ഈ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് എന്ന് പൂർണ്ണമായി കണ്ടെത്താനായിട്ടില്ലെങ്കിലും, പ്രധാന കാരണങ്ങൾ ഇവയാണ്:

• ജനിതക കാരണങ്ങൾ (Genetics): കുടുംബത്തിൽ മറ്റാർക്കെങ്കിലും ഇത്തരം അവസ്ഥകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് കുട്ടികളിലേക്ക് വരാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.

• ഗർഭാവസ്ഥയിലെ ഘടകങ്ങൾ: ഗർഭകാലത്ത് മസ്തിഷ്കത്തിന്റെ വളർച്ചയിലുണ്ടാകുന്ന ചില പ്രത്യേക മാറ്റങ്ങൾ ഇതിന് കാരണമാകാം.

പരിചരണവും പിന്തുണയും (Management)

ന്യൂറോഡൈവർജൻസ് പൂർണ്ണമായി മാറ്റിയെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനു പകരം കുട്ടികളെ അവരുടെ കഴിവുകൾ പരമാവധി ഉപയോഗിക്കാൻ പ്രാപ്തരാക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

• ലക്ഷണങ്ങൾ കണ്ടുതുടങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ വിദഗ്ധോപദേശം തേടുന്നത് കുട്ടിയുടെ ഭാവി മെച്ചപ്പെടുത്താൻ സഹായിക്കും.

• തെറാപ്പികൾ: സംസാരശേഷി മെച്ചപ്പെടുത്താൻ 'സ്പീച്ച് തെറാപ്പിയും' (Speech Therapy), ദൈനംദിന കാര്യങ്ങൾ സ്വയം ചെയ്യാൻ പ്രാപ്തരാക്കാൻ 'ഒക്യുപ്പേഷണൽ തെറാപ്പിയും' (Occupational Therapy) വളരെ പ്രയോജനകരമാണ്.

• കുട്ടിയുടെ പഠനരീതി മനസ്സിലാക്കി അവർക്ക് അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ പ്രത്യേക വിദ്യാഭ്യാസം (Special Education) നൽകേണ്ടത് ആവശ്യമാണ്‌.

 

കുട്ടിയെ മാറ്റിയെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന് പകരം, അവരെ അവരായി തന്നെ അംഗീകരിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ചികിത്സ. ഇതിന് കുടുംബത്തിന്റെ പിന്തുണ വളരെ ആവശ്യമാണ്‌.

ഓരോ കുഞ്ഞും ദൈവത്തിന്റെ അമൂല്ല്യ ദാനമാണ്.  "ഞാൻ ഭയങ്കരവും അതിശയവുമായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കയാൽ ഞാൻ നിനക്കു സ്തോത്രം ചെയ്യുന്നു" (സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 139:14) എന്ന ദൈവവചനം ഈ കുട്ടികളുടെ കാര്യത്തിലും പൂർണ്ണമായും സത്യമാണ്. ലോകത്തിന്റെ കണ്ണിൽ ഈ കുഞ്ഞുങ്ങൾ വ്യത്യസ്തരായിരിക്കാം.  എന്നാൽ സൃഷ്ടാവായ ദൈവത്തിന്റെ കയ്യിലെ വിലയേറിയതും മനോഹരവുമായ സൃഷ്ടികളാണവർ. ഇത്തരം കുഞ്ഞുങ്ങളെ പരിപാലിക്കുക എന്നത് ദൈവം മാതാപിതാക്കളെ ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന  വലിയ ഉത്തരവാദിത്തവും വെല്ലുവിളികൾ നിറഞ്ഞ പേരെന്റിംഗ് ശുശ്രൂഷയുമാണ്. 

☆

-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്

മനസ്സിന്റെ സന്തോഷ ചക്രം

 

ജീവിതത്തിൽ നാം ചില സന്തോഷങ്ങൾക്കായി എത്രയോ കാലം കാത്തിരിക്കുന്നു! നല്ലൊരു ജോലി, മനോഹരമായ വീട്, ഉയർന്ന പദവി, സാമ്പത്തിക സുരക്ഷ, അല്ലെങ്കിൽ ഏറെ ആഗ്രഹിച്ച ഒരു നേട്ടം. ഇവ ലഭിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് ആനന്ദംകൊണ്ട് നിറയുന്നു. എന്നാൽ കുറച്ചുനാൾ കഴിയുമ്പോൾ ആ സന്തോഷത്തിന്റെ തീവ്രത കുറയുന്നു. ഇന്നലെ നമ്മെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയ കാര്യം ഇന്ന് സാധാരണമായി മാറുന്നു. പിന്നീട് മറ്റൊരു ആഗ്രഹം നമ്മെ മുന്നോട്ടു വലിക്കുന്നു. ഈ പ്രതിഭാസത്തിനാണ് മനഃശാസ്ത്രം ‘ഹെഡോണിക് അഡാപ്റ്റേഷൻ’ (Hedonic Adaptation) എന്നു പറയുന്നത്. 'മനസ്സിന്റെ സന്തോഷ ചക്രം' എന്നും ഈ പ്രതിഭാസത്തെ വിളിക്കാം.

 ജീവിതത്തിലെ മാറ്റങ്ങളോട് മനസ്സ് ക്രമേണ പൊരുത്തപ്പെടുകയും വികാരങ്ങളുടെ പതിവുനിലയിലേക്ക് മടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവണതയാണിത്. മനഃശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇതിനെ ഒരു ട്രെഡ്മിൽ ഓട്ടത്തോട് ഉപമിക്കുന്നു: എത്ര വേഗത്തിൽ ഓടിയാലും ഒരേ സ്ഥാനത്ത് തുടരുന്നതുപോലെ, പുതിയ നേട്ടങ്ങൾ സന്തോഷം വർധിപ്പിച്ചാലും മനസ്സ് വൈകാതെ അവയുമായി പരിചയപ്പെടുന്നു; തുടർന്ന് അടുത്ത ആഗ്രഹത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു.

എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത്? പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള മനസ്സിന്റെ കഴിവ് മനുഷ്യന്റെ അതിജീവനത്തിന് സഹായകരമാണ്. വലിയ സന്തോഷങ്ങളിൽ മാത്രം കുടുങ്ങിപ്പോകാതിരിക്കാനും ദുഃഖങ്ങളിൽനിന്ന് ക്രമേണ കരകയറാനും ഈ കഴിവ് സഹായിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ അതിന്റെ മറുവശം, നമുക്ക് ലഭിച്ച അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ മൂല്യം മറന്ന്, ഇനിയും ലഭിക്കാത്തവയുടെ പിന്നാലെ നിരന്തരം ഓടുവാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു എന്നതാണ്.

അപ്പോൾ സന്തോഷം നേടുന്നതിലാണോ, അതോ ലഭിച്ച സന്തോഷത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതിലാണോ ജീവിതത്തിന്റെ രഹസ്യം?

ജീവിതത്തിൽ സ്വപ്നം കാണുന്നതും നേട്ടങ്ങൾ കൈവരിക്കുന്നതും തെറ്റല്ല. എന്നാൽ അടുത്ത നേട്ടം ലഭിച്ചാലേ സന്തോഷിക്കൂ എന്നു കരുതുമ്പോൾ ഇന്നിന്റെ സൗന്ദര്യം നാം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു. പുതിയൊരു ഫോൺ ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കുശേഷം സാധാരണ ഉപകരണമാകുന്നു; സ്ഥാനക്കയറ്റം പുതിയ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളായി മാറുന്നു. കൂടുതൽ സ്വന്തമാക്കുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ദീർഘകാല സംതൃപ്തി ഉറപ്പാക്കാനാവില്ല.

ഈ സന്തോഷ ചക്രത്തിൽനിന്ന് പുറത്തുകടക്കാൻ നന്ദിയുള്ള മനസ്സ് വളർത്തണം. ആരോഗ്യത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം, കുടുംബത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം, സൗഹൃദം, കുടുംബം ഒന്നിച്ചുള്ള ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം, പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ പുഞ്ചിരി, മറ്റൊരാൾക്കു നൽകുന്ന സഹായം—നിത്യജീവിതത്തിലെ ഇത്തരം ചെറിയ അനുഗ്രഹങ്ങളെ ബോധപൂർവം തിരിച്ചറിയണം. മറ്റുള്ളവരുമായി നിരന്തരം താരതമ്യം ചെയ്യാതെ, ബന്ധങ്ങൾക്കും അർഥവത്തായ അനുഭവങ്ങൾക്കും പ്രാധാന്യം നൽകണം. അതുപോലെ, ഇന്നത്തെ വേദന ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന വാക്കല്ലെന്നും സ്നേഹവും പിന്തുണയും ആവശ്യമായ സഹായവും വീണ്ടെടുപ്പിന് വഴിയൊരുക്കുമെന്നും ഓർക്കണം.

 സംതൃപ്തിയുടെ ആത്മീയ രഹസ്യം

ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം പഠിപ്പിക്കുന്നത് യഥാർഥ സന്തോഷം ഭൗതികനേട്ടങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല, ദൈവവുമായുള്ള ആഴമായ ബന്ധത്തിലും അവിടുത്തെ അനുഗ്രഹങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നതിലുമാണെന്നാണ്. “എന്റെ കൃപ നിനക്കു മതി” (2 കൊരിന്ത്യർ 12:9) എന്ന ദൈവവചനം അപൂർണതകളുടെ നടുവിലും ദൈവകൃപയിൽ ആശ്രയിക്കാൻ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. വിശുദ്ധ പൗലോസ് പറയുന്നു: “ഏതു സാഹചര്യത്തിലും സംതൃപ്തനായിരിക്കാൻ ഞാൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു” (ഫിലിപ്പിയർ 4:11). ലോകം പറയുന്നത്, “കൂടുതൽ നേടിയാൽ സന്തോഷിക്കാം” എന്നാണ്; ക്രിസ്തു നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നത് ദൈവസ്നേഹത്തിലും പ്രാർഥനയിലും നന്ദിയിലും സ്നേഹ സേവനത്തിലും സംതൃപ്തി കണ്ടെത്താനാണ്.

സന്തോഷം ഭാവിയിൽ നേടിയെടുക്കേണ്ട ഒരു ലക്ഷ്യം മാത്രമല്ല; ദൈവം നൽകിയ ജീവിതത്തിൽ തിരിച്ചറിയേണ്ട അനുഗ്രഹം കൂടിയാണ്. കൂടുതൽ സ്വന്തമാക്കാനുള്ള ഓട്ടം മാത്രമാകരുത് ജീവിതം; ലഭിച്ച ജീവിതത്തെ നന്ദിയോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ അനുഭവിക്കാനുള്ള യാത്രയാകണം.

☆

-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്

(കടപ്പാട് )

പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന മനസ്സ്

 പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ആത്മീയമായ അർത്ഥവും  മനഃശാസ്ത്രപരമായ പ്രാധാന്യവുമുണ്ട്. ശാസ്ത്രീയ ഗവേഷണങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, പ്രാർത്ഥനയുടെയും ധ്യാനാത്മകമായ ആത്മീയ പരിശീലനങ്ങളുടെയും ചില സമീപനങ്ങൾ സമ്മർദം കുറയ്ക്കാനും വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാനും പ്രത്യാശ  വളർത്താനും സഹായിക്കുമെന്നാണ്.

പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന മനസ്സിൽ എന്താണ്‌ സംഭവിക്കുന്നത് ?

നമ്മൾ ശാന്തമായി പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ ശ്രദ്ധ ഒരു പ്രത്യേക വിഷയത്തിലേക്കോ ദൈവസാന്നിധ്യബോധത്തിലേക്കോ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. പ്രാർത്ഥനയ്ക്കൊപ്പം  ശ്വാസോച്ഛ്വാസവും ഹൃദയമിടിപ്പും മന്ദഗതിയിലാകുമ്പോൾ, ശരീരത്തിന്റെ സമ്മർദപ്രതികരണം കുറയാൻ സഹായിച്ചേക്കാം.  ശ്രദ്ധ, വികാരനിയന്ത്രണം, സ്വയംപരിശോധന എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തലച്ചോറിന്റെ ശൃംഖലകളും ഇത്തരം അനുഭവങ്ങളിൽ പങ്കാളികളാകുന്നു.

എന്നാൽ എല്ലാ പ്രാർത്ഥനകളും തലച്ചോറിൽ ഒരേ ഫലമുണ്ടാക്കണമെന്നില്ല. പ്രാർത്ഥനയുടെ സ്വഭാവം, വ്യക്തിയുടെ വിശ്വാസം, മാനസികാവസ്ഥ, സാഹചര്യങ്ങൾ എന്നിവ ഫലത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു.

മാനസികാരോഗ്യത്തിൽ പ്രാർത്ഥനയുടെ സ്വാധീനമെന്താണ്?

ഹൃദയത്തിലെ ഭയങ്ങളും കുറ്റബോധവും ദുഃഖവും പ്രതീക്ഷകളും ദൈവസന്നിധിയിൽ തുറന്നു പറയുമ്പോൾ പലർക്കും ആശ്വാസം ലഭിക്കാറുണ്ട്. പ്രാർത്ഥന ജീവിതത്തിലെ പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടാനുള്ള കരുത്തും പ്രത്യാശയും ക്ഷമയും വളർത്താൻ സഹായിച്ചേക്കാം.
എന്നിരുന്നാലും പ്രാർത്ഥന എല്ലാവരിലും ഒരേ ഫലം ഉണ്ടാക്കണമെന്നില്ല. ശിക്ഷിക്കപ്പെടുമെന്ന ഭയം, ദൈവം തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചുവെന്ന കുറ്റബോധം, പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ഉത്തരം ലഭിക്കാത്തതിലുള്ള നിരാശ എന്നിവ ചിലരിൽ  ആകാംക്ഷ  വർധിപ്പിക്കാം. അതിനാൽ ഭയത്തേക്കാൾ, സ്നേഹത്തിലും വിശ്വാസത്തിലും കരുണയിലും അധിഷ്ഠിതമായ പ്രാർത്ഥനയാണ് മാനസികാരോഗ്യത്തിന് കൂടുതൽ സഹായകരമാകാൻ സാധ്യതയുള്ളത്.

ഏതു തരത്തിലുള്ള പ്രാർത്ഥനയാണ് കൂടുതൽ ഗുണകരം?
ഒരേയൊരു പ്രാർത്ഥനാരീതിയാണ് എല്ലാവർക്കും ഏറ്റവും നല്ലതെന്ന് ഗവേഷണങ്ങൾ തെളിയിച്ചിട്ടില്ല. എങ്കിലും ചില പ്രാർത്ഥനാ രീതികൾക്ക് പ്രത്യേകമായ മാനസികപ്രാധാന്യമുണ്ട്.

• നന്ദിപ്രാർത്ഥന: ജീവിതത്തിലെ അനുഗ്രഹങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനും നിരാശയ്ക്കിടയിലും പ്രത്യാശ നിലനിർത്താനും സഹായിക്കുന്നു.
• സമർപ്പണപ്രാർത്ഥന: നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത സാഹചര്യങ്ങളെ ദൈവത്തിൽ ഭരമേൽപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ ഉത്കണ്ഠ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ സഹായിച്ചേക്കാം.
• മധ്യസ്ഥപ്രാർത്ഥന: മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള പ്രാർത്ഥന കരുണയും വ്യക്തിബന്ധവും വളർത്തുന്നു.
• ധ്യാനാത്മക പ്രാർത്ഥന: തിരുവചനത്തെ ശാന്തമായി ചിന്തിക്കുകയും ദൈവസാന്നിധ്യത്തിൽ നിശ്ശബ്ദമായി ഇരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഏകാഗ്രതയും ആത്മപരിശോധനയും വളർത്താം.
• വിലാപ പ്രാർത്ഥന: സങ്കടവും കോപവും നിരാശയും മറച്ചുവയ്ക്കാതെ ദൈവത്തോട് തുറന്നുപറയാൻ അവസരം നൽകുന്നു.

പ്രാർത്ഥന ഒരു വൈകാരിക പ്രസരണമാണോ ?

അതെ, ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ  'Catharsis' എന്നറിയപ്പെടുന്ന വൈകാരിക പ്രസരണത്തിന് പ്രാർത്ഥന ചിലർക്ക് സഹായകമാകാറുണ്ട്. കരയുക, ഉള്ളിലെ വേദന തുറന്നുപറയുക, ക്ഷമ ചോദിക്കുക, ക്ഷമിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക, ഭയങ്ങൾ ദൈവസന്നിധിയിൽ സമർപ്പിക്കുക എന്നിവ അടക്കിവച്ച വികാരങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനും കൈകാര്യം ചെയ്യാനും സഹായിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ വികാരങ്ങൾ പുറത്തുവിടുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം എല്ലാ മാനസികപ്രശ്നങ്ങളും പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ വേദനാജനകമായ അനുഭവങ്ങൾ വീണ്ടും ഓർക്കുന്നത് അസ്വസ്ഥത വർധിപ്പിക്കാം.  അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ മാനസികാരോഗ്യ വിദഗ്ധരുടെ സഹായം പ്രയോജനകരമാണ്.

പ്രാർത്ഥനയും ദൈവാനുഭവവും

മനഃശാസ്ത്രപരമായി നോക്കുമ്പോൾ, പ്രാർത്ഥന ഒരാൾക്ക് താൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്നും സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നും സർവ്വ ശക്തനുമായി  ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നും എന്നും ചിന്തിക്കുവാൻ സഹായിക്കാം. ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിൽ, പ്രാർത്ഥന ജീവനുള്ള ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധമാണ്:  “ഇടവിടാതെ പ്രാർത്ഥിപ്പിൻ” (1 തെസ്സലൊനീക്യർ 5:17) എന്ന വചനം ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും ദൈവത്തോടുള്ള ബന്ധം നിലനിർത്താൻ  ക്ഷണിക്കുന്നതാണ്.

പ്രാർത്ഥനയ്ക്കിടെ ചിലർക്ക് ദൈവസാന്നിധ്യത്തിന്റെ ആഴമേറിയ ബോധം, സമാധാനം, വിസ്മയം, സ്നേഹത്തിന്റെ അനുഭവം എന്നിവ ഉണ്ടാകാം. ഇത്തരം അനുഭവങ്ങൾക്ക് മിസ്റ്റിക്കൽ അനുഭവങ്ങൾ (Mystical Experiences) എന്നു പറയാറുണ്ട്. പ്രാർത്ഥനയും ഇത്തരം അനുഭവങ്ങളും തമ്മിൽ ബന്ധമുണ്ടെന്ന് ഗവേഷണങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും എല്ലാവർക്കും അത്തരം അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല.

വിഷാദം, ഉത്കണ്ഠ തുടങ്ങിയ മനോരോഗ പ്രതിസന്ധികൾക്ക്‌ ചികിത്സ ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ പ്രാർത്ഥന ചികിത്സയ്ക്ക് പകരമാകരുത്. വിശ്വാസവും ശാസ്ത്രീയ ചികിത്സയും പരസ്പരം സഹായകമാകാം.

പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന മനസ്സ് പ്രശ്നങ്ങളില്ലാത്ത മനസ്സല്ല; പ്രശ്നങ്ങളുടെ നടുവിലും പ്രത്യാശയോടെ ദൈവത്തിലേക്ക് തിരിയുന്ന മനസ്സാണ്. പ്രാർത്ഥനയിൽ മനുഷ്യൻ തന്റെ വേദനയ്ക്ക് വാക്കുകൾ നൽകുന്നു, ജീവിതത്തിന് അർത്ഥം കണ്ടെത്തുന്നു, ദൈവത്തോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ ആശ്വാസം തേടുന്നു. ശാസ്ത്രം ഈ അനുഭവത്തിന്റെ പല മാനസിക വശങ്ങളും പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. വിശ്വാസം അതിന് ആത്മീയമായ അർത്ഥവും ദിശയും നൽകുന്നു.
☆
-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്
(കടപ്പാട് )

സാഗരമേ ശാന്തമാകു...

 

എന്തുകൊണ്ടാണ്  മനസ്സ് ഒരിക്കലും നിശ്ശബ്ദമാകാത്തത്?

നാം ഒന്നും ചെയ്യാതിരിക്കുമ്പോഴും മനസ്സ് എന്തെങ്കിലും ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. ഇന്നലെ നടന്ന ഒരു സംഭവം, നാളെ സംഭവിക്കാവുന്ന ഒരു കാര്യം, ആരോ പറഞ്ഞ ഒരു വാക്ക്, പഴയൊരു ദുരനുഭവം,  ചെയ്തു തീർക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ, നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാൾ... അങ്ങനെ  മനന സാഗരത്തിൽ ചിന്തകൾ എപ്പോഴും  നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞൊഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

മനഃശാസ്ത്രത്തിൽ ഇതിനെ 'stream of consciousness' എന്നും, neuroscience-ൽ ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രധാന മസ്തിഷ്ക പ്രവർത്തനങ്ങളിലൊന്നിനെ 'Default Mode Network (DMN)' എന്നും വിളിക്കുന്നു. നാം ഒരു പ്രത്യേക ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാത്തപ്പോൾ, മസ്തിഷ്കം സ്വാഭാവികമായി വൈകാരിക പ്രാധാന്യമുള്ള സംഭവങ്ങൾ, ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആകാംഷകൾ, മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ചുള്ള വിലയിരുത്തലുകൾ എന്നിവ നടത്തി കൊണ്ടിരിക്കും .
എല്ലാ ചിന്തകളും നാം മനഃപൂർവം ചിന്തിക്കുന്നതല്ല.  പല ചിന്തകളും സ്വയമേവ ഉയർന്നുവരുന്നതാണ്. ചിന്താ വിഷയങ്ങൾ  എല്ലായ്പ്പോഴും നമ്മുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ആയിരിക്കണമെന്നില്ല. എന്നാൽ അനുവാദമില്ലാതെ കടന്നുവരുന്ന ചിന്തകളോട് എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം എന്നത് നമ്മുടെ വിവേചനാധികാരമാണ്.

ദുരന്ത  സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയിലേക്ക്   വീണ്ടും മടങ്ങുവാനുള്ള പ്രവണത മനസ്സിനുണ്ട്.  അത് പ്രതികാര ചിന്തകളോ കുറ്റബോധമോ ഒക്കെ ആകാം.  ചിലപ്പോൾ ഭാവിയിൽ സംഭവിക്കാവുന്ന ദുരന്തങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ആകുല ചിന്തകളും ആകാം.

ഇത്തരം ആവർത്തന ചിന്തയെ 'rumination' അല്ലെങ്കിൽ 'perseverative negative thinking' എന്നു വിളിക്കുന്നു. അത്  പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിയാലും പലപ്പോഴും പ്രശ്നം കൂടുതൽ വലുതാക്കുകയും സംഘർഷം  വർധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തേക്കാം. ആവർത്തിക്കുന്ന നിഷേധ ചിന്തകൾ,  വിഷാദം ആകാംക്ഷ  തുടങ്ങിയ അവസ്ഥകളുമായി ശക്തമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതായി ഗവേഷണങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

മനസ്സ് എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്?

മനസ്സിന്റെ ഒരു പ്രധാന ലക്ഷ്യം അപകടം കണ്ടെത്തുകയും സുരക്ഷിതത്വത്തിന്   ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. അതുകൊണ്ട് സന്തോഷകരമായ വിഷയങ്ങളേക്കാൾ ഭീഷണിയുള്ള കാര്യങ്ങൾക്ക് മനസ്സ് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം കൊടുത്തേക്കാം.  “എവിടെയാണ് എനിക്ക് തെറ്റ് പറ്റിയത്?”, “ഇനി എന്ത് സംഭവിക്കും?”, “അവൻ എന്നോട് എന്തിന് അങ്ങനെ ചെയ്തു?”—ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങളിലൂടെ മനസ്സ് സുരക്ഷിതത്വം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.

പക്ഷേ ഇവിടെ ഒരു അപകടമുണ്ട്:
പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുന്ന ചിന്തയും പ്രശ്നത്തിൽ കുടുങ്ങിയ ചിന്തയും ഒരുപോലെയല്ല.
ഒന്നാമത്തേത് നമ്മെ മുന്നോട്ടു നയിക്കും. രണ്ടാമത്തേത് നമ്മെ വൈകാരിക പ്രതിസന്ധികളിലാക്കും.

അപ്പോൾ ചിന്തകളുടെ മേൽ നിയന്ത്രണം നിലനിർത്തുവാൻ മനസ്സിനെ എങ്ങനെയാണ് പരിശീലിപ്പിക്കുവാൻ കഴിയുക?
എപ്പോഴും  പൊസിറ്റീവായി മാത്രം ചിന്തിക്കുക എന്നത് പ്രായോഗികമല്ല.
മൂന്ന് കാര്യങ്ങൾ പരിശീലിക്കാം:

1. ചിന്തയെ തിരിച്ചറിയുക.
“ഇപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പ്രതികാരചിന്ത വരുന്നു.”
“ഇത് ഒരു ആകുല ചിന്തയാണ്.”
“ഇത് പഴയ കുറ്റബോധത്തിന്റെ ഓർമ്മയാണ്.”
ഈ തിരിച്ചറിവ് ചിന്തകളുടെ വൈകാരിക ഗ്രാവിറ്റി കുറയ്ക്കുവാൻ സഹായിക്കും.
2. ചിന്തകൾ എല്ലാം യാഥാർത്ഥ്യമല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.
ഇത് ഒരു ചിന്ത  മാത്രമാണെന്നും ഈ ചിന്തക്ക് യാഥാർത്ഥ്യവുമായി വലിയ ബന്ധമില്ലെന്നും   മനസ്സിലാക്കുന്നത് വൈകാരിക പ്രതികരണങ്ങളിൽ വ്യത്യാസമുണ്ടാക്കും.
3. ശ്രദ്ധ തിരിക്കുക
സൃഷ്ടി പരമായ പ്രവർത്തനങ്ങളിലേക്ക്, കൃതജ്ഞതയിലേക്ക്, പ്രാർത്ഥനയിലേക്ക്, സേവന  പ്രവൃത്തിയിലേക്ക് ഒക്കെ ശ്രദ്ധതിരിപ്പിക്കുമ്പോൾ
അശുഭ ചിന്തകളുടെ പ്രസക്തിയും പ്രവാഹവും ലഘുകരിക്കപ്പെടും.

കോഗ്നിറ്റീവ് ബിഹേവ്യർ തെറാപ്പി (CBT) പോലുള്ള ചികിത്സാരീതികൾ നിഷേധ ചിന്തകളെ തിരിച്ചറിയാനും തിരുത്തുവാനും പഠിപ്പിക്കുന്നു. 'Mindfulness' പരിശീലനം ചിന്തകളെ വിധിക്കാതെ നിരീക്ഷിക്കാനും, അവയുടെ തടവിൽ ആകാതെ വർത്തമാന യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരുവാനും പരിശീലിപ്പിക്കുന്നു.

ഇവിടെ ആത്മീയതയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും പങ്കുണ്ടോ?

ഉണ്ട്, എന്നാൽ ആത്മീയത ചികിത്സയ്ക്ക് പകരമാണെന്ന് പറയാനാവില്ല.
പ്രാർത്ഥന, ധ്യാനം, തിരുവചന ചിന്ത, നന്ദി, ക്ഷമ, ആത്മപരിശോധന തുടങ്ങിയ സദ് പ്രവർത്തികളും ദൈവിക മൂല്യങ്ങളും മനസ്സിനെ പ്രതികരണാത്മകമായ അവസ്ഥയിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ സാധ്വിക മാനസിക അവസ്ഥയിലേക്ക്  കൊണ്ടുവരാൻ സഹായിച്ചേക്കാം.  പ്രതികൂല ചിന്തകളും അതിന്റെ ദോഷകരമായ സ്വാധീനങ്ങളും ലഘുകരിക്കുവാൻ 'Mindfulness meditation' സഹായിക്കുമെന്ന് നിരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.

ക്രിസ്തീയ ആത്മീയത ഇതിനെ മറ്റൊരു തലങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുന്നു:
'ഈ ലോകത്തിന് അനുരൂപമാകാതെ നന്മയും പ്രസാദവും പൂർണതയുമുള്ള ദൈവഹിതം ഇന്നതെന്നു തിരിച്ചറിയേണ്ടതിനു മനസ്സു പുതുക്കി രൂപാന്തരപ്പെടുവിൻ.'   — റോമർ 12:2
മനസ്സിനെ ശൂന്യമാക്കുക എന്നല്ല, 
പുനഃപരിശീലിപ്പിക്കുക എന്നാണ് മനസ്സ് പുതുക്കലിന്റെ ലക്ഷ്യം.

ചിന്തകൾ വരും. ചിലത് നല്ലതായിരിക്കും, ചിലത് അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കുന്നതായിരിക്കും. നമ്മുടെ വികാരങ്ങളുടെയും  പ്രവൃത്തികളുടെയും സ്റ്റിയറിംഗ് വീൽ ചിന്തകൾക്ക്  കൈമാറാതിരിക്കുവാൻ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്.

മനസ്സിൽ രൂപപ്പെടുന്ന എല്ലാ ചിന്തകളും ബോധപൂർവ്വം ആയിരിക്കണമെന്നില്ല.  ഓരോ ചിന്തയ്ക്കും  നൽകുന്ന പ്രിയോറിറ്റി നമ്മുടെ തീരുമാനമാണ്. അനാവശ്യ ചിന്തകളെ അവഗണിക്കുവാൻ പഠിക്കുന്നത് മനോഭാരങ്ങൾ ലഘുകരിക്കുവാനും നിഷേധ വികാരങ്ങളുടെ ലോഡ് ഷെഡ്‌ഡിങ്ങിനും സഹായകമാകും.

അശുഭ ചിന്തകളെ അടിച്ചമർത്തുന്നതല്ല, ചിന്തകളുടെ ഒഴുക്കിനിടയിൽ ഏത് ചിന്തയെ പിന്തുടരണമെന്ന് തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവാണ് യഥാർത്ഥ മാനസിക സ്വാതന്ത്ര്യം.
☆
-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്
(കടപ്പാട് )

വഴി ഒരുക്കേണ്ട മാതാപിതാക്കൾ -2

 

വീട്ടിലെ ചെറിയ നിമിഷങ്ങൾ...

സുദീർഘമായ ഉപദേശങ്ങളെക്കാൾ മാതാപിതാക്കളോടൊത്തുള്ള ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ നിമിഷങ്ങളാണ് കുട്ടികളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ആഴത്തിൽ പതിയുന്നത്. മാതാപിതാക്കൾ ജീവിത സംഘർഷങ്ങളിൽ  എങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നു, തെറ്റ് ചെയ്താൽ എങ്ങനെ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു, ജീവിതപങ്കാളിയോട് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു, കുട്ടിക്ക് മോശം ഗ്രേഡ് ലഭിക്കുമ്പോൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു, തെറ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ എങ്ങനെ തിരുത്തുന്നു...ഇവയെല്ലാം കുട്ടികൾ നിശ്ശബ്ദമായി നിരീക്ഷിച്ച മനസ്സിലാക്കുന്ന ജീവിത  പാഠങ്ങളാണ്.

മാതാപിതാക്കൾ പറയുന്ന വാക്കുകളേക്കാൾ പലപ്പോഴും അവർ ജീവിക്കുന്ന ജീവിതമാണ് കുട്ടികൾ അനുകരിക്കുന്നത്. മാതാപിതാക്കളുടെ ആവർത്തിക്കുന്ന പ്രതികരണ രീതി കുട്ടിയുടെ സ്വഭാവത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നു. നമ്മുടെ ഓരോ പ്രതികരണവും ഒരു ചെറിയ “പ്രസംഗം” പോലെയാണ്. ക്ഷമിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്ന് കുട്ടി ക്ഷമ പഠിക്കുന്നു. തെറ്റ് സമ്മതിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്ന് വിനയം പഠിക്കുന്നു. പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്ന് ദൈവാശ്രയം പഠിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ് ദൈവം ഇസ്രായേൽ ജനത്തോട് പറഞ്ഞത്: “അവയെ നിന്റെ മക്കൾക്ക് ഉപദേശിച്ചുകൊടുക്കണം; വീട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും വഴിയിൽ നടക്കുമ്പോഴും കിടക്കുമ്പോഴും എഴുന്നേൽക്കുമ്പോഴും അവയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കണം” (ആവർത്തനം 6:7).
വിശ്വാസം ഞായറാഴ്ച മാത്രം പഠിപ്പിക്കേണ്ട ഒരു വിഷയമല്ല. വീട്ടിലെ സാധാരണ ജീവിതത്തിൽ മാതാപിതാക്കൾ വിശ്വാസത്തിന്റെ മർമ്മം അനുദിനം ജീവിച്ചുകാണിക്കണം.

കുട്ടികളെ പരിശീലിപ്പിക്കുമ്പോൾ മാതാപിതാക്കളുടെ വൈകാരിക പ്രതികരണവും  സമീപനവും വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്.  പൗലോസ് അപ്പോസ്തലൻ പറയുന്നു: “പിതാക്കന്മാരേ, നിങ്ങളുടെ മക്കളെ കോപിപ്പിക്കരുത്; കർത്താവിന്റെ ശിക്ഷണത്തിലും പ്രബോധനത്തിലും അവരെ വളർത്തുവിൻ.” (എഫെസ്യർ 6:4)

ക്രിസ്തു കേന്ദ്രീകൃതമല്ലാത്ത ശിക്ഷണം വെറും നിയന്ത്രണമായി മാറാം. സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ വിളങ്ങാത്ത ഉപദേശം വെറും ശബ്ദമായി മാറാം. ഉപാധികളില്ലാത്ത  സ്നേഹത്തോടെയുള്ള  ശിക്ഷണവും ഉപദേശവും കുട്ടിയുടെ സ്വാഭാവത്തിൽ വലിയ സ്വാധീനമുണ്ടാക്കും.

അതുകൊണ്ട്, വീട്ടിലെ ചെറിയ നിമിഷങ്ങളെ മാതാപിതാക്കൾ നിസ്സാരമായി കാണരുത്. കുട്ടി മാതാപിതാക്കളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന   ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ പഠനാവസരങ്ങളാണ്. മാതാപിതാക്കൾ എങ്ങനെ ക്ഷമിക്കുന്നു, എങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു, എങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നു, എങ്ങനെ തെറ്റ് സമ്മതിക്കുന്നു — അതെല്ലാം കുട്ടിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ എഴുതപ്പെടുന്ന സുവിശേഷത്തിന്റെ സമുന്നത മർമ്മങ്ങൾ ആണ്‌.

സ്വർഗ്ഗത്തിലെ പോലെ ഭവനങ്ങളിലും ആകുമ്പോൾ കുഞ്ഞുങ്ങൾ സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങളിൽ വളരും. ക്രിസ്തുവിൽ വസിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം വളരുമ്പോഴാണ്, നീതിയും സമാധാനവും പരിശുദ്ധാത്മാവിൽ സന്തോഷവും കുഞ്ഞുങ്ങൾ രുചിച്ചറിയുന്നത്. കുട്ടികൾക്ക് ഭവനങ്ങളിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ആത്മീയ ചൈതന്യത്തെ പരിപോഷിപ്പിക്കുന്ന ആത്മീയ വേദികളാണ് സഭയും സൺഡേസ്കൂളും. ദൈവ ഭക്തിയുടെയും ദൈവ സ്നേഹത്തിന്റെയും വിത്തുകൾ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ഹൃദയ നിലങ്ങളിൽ ആദ്യം വിതക്കുകകയും നനക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് മതാപിതാക്കളാണ്. അക്ഷരങ്ങൾ കൂട്ടി വായിക്കാൻ പഠിക്കുന്നതിന് മുൻപ് കുട്ടികൾ വായിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥം മാതാപിതാക്കളുടെ ജീവിതമാണ്.
☆
-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്

വഴിയൊരുക്കേണ്ട മാതാപിതാക്കൾ

മാതാപിതാക്കളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഉത്തരവാദിത്വം എല്ലാം തികഞ്ഞ കുട്ടികളെ സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതല്ല, കുട്ടികൾക്ക് ശരിയായ വഴി കാണിച്ചുകൊടുക്കുക എന്നതാണ്. കുട്ടികൾ ഒരിക്കലും തെറ്റ് ചെയ്യരുത്, പരാജയപ്പെടരുത്, എല്ലാവരിലും മികച്ചവരായിരിക്കണം എന്ന നിർബന്ധത്തേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത്, തെറ്റിപ്പോകുമ്പോൾ അവർ എവിടേക്ക് തിരിച്ചുവരണം എന്ന ഉൾക്കാഴ്ച അവർക്ക് നൽകുക എന്നതാണ്.

“മക്കൾ നടക്കേണ്ട വഴിയിൽ അഭ്യസിപ്പിക്ക” (സദൃശവാക്യങ്ങൾ 22:6) എന്ന വചനം കുട്ടിയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല, അവന്റെ ജീവിത പാത രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിനെകുറിച്ചുമാണ് പറയുന്നത്. നന്മയെ സ്നേഹിക്കാനും, തെറ്റിനെ തിരിച്ചറിയാനും, സത്യത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാനും, വീഴുമ്പോൾ വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കാനും കുട്ടിയെ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നതാണ് ക്രിസ്ത്യൻ പേരന്റിങ് .

ഏതാണ് കുട്ടികൾ നടക്കേണ്ട വഴി?

ലോകം ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലും പുതിയ വഴികൾ നിർദ്ദേശിക്കും. വിജയത്തിലേക്കുള്ള വഴി, സന്തോഷത്തിലേക്കുള്ള വഴി, സമ്പത്തിലേക്കുള്ള വഴി, പ്രശസ്തിയിലേക്കുള്ള വഴി... എന്നിങ്ങനെ പല വഴികളും കുട്ടികളുടെ മുമ്പിൽ ലോകവും സോഷ്യൽ മീഡിയയും തുറന്നുകൊടുക്കും. എന്നാൽ ക്രിസ്തീയ മാതാപിതാക്കളുടെ ലക്ഷ്യം കുട്ടികളെ കർത്താവിന്റെ വഴിയിലേക്ക് നയിക്കലാണ്.

കർത്താവ് പറഞ്ഞു: “ഞാൻ തന്നേ വഴിയും സത്യവും ജീവനും ആകുന്നു” (യോഹന്നാൻ 14:6). വഴിയും സത്യവുമായ കർത്താവിനെ വേണ്ടവിധത്തിൽ അറിഞ്ഞ മക്കൾക്ക് വഴി തെറ്റിയാലും പരിശുദ്ധാത്മാവ് എന്ന ഡിവൈൻ നാവിഗേഷൻ സിസ്റ്റം അവരെ നേർവഴിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരും.

ആശയക്കുഴപ്പം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ — ക്രിസ്തുവിലേക്ക് തിരിയുക.
പാപത്തിൽ വീഴുമ്പോൾ — ക്രിസ്തുവിലേക്ക് കൈ നീട്ടുക
ഭയപ്പെടുമ്പോൾ — ക്രിസ്തുവിനെ മുറുകെ പിടിക്കുക.
പരാജയപ്പെടുമ്പോൾ — ക്രിസ്തുവിൽ പ്രത്യാശ കണ്ടെത്തുക.
വിജയിക്കുമ്പോൾ — ക്രിസ്തുവിന് നന്ദി പറയുക... ഇതൊക്കെയാണ് മാതാപിതാക്കളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് മക്കൾ പഠിക്കേണ്ട ആത്മീയ പാഠങ്ങൾ.
മാതാപിതാക്കളും അധ്യാപകരും സഭാസമൂഹവും കുട്ടികൾക്ക് നൽകേണ്ടത് ഐഡിയൽ ജീവിതത്തിന്റെ മാതൃകയല്ല, നിത്യ രക്ഷകനായ ക്രിസ്തുവിന്റെ മാതൃകയാണ്.

ജീവിതത്തിലെ വീഴ്ച താഴ്ചകളിൽ യേശുകർത്താവിലും തിരുവചനത്തിലും ആശ്രയിക്കുന്ന സ്വഭാവം കുഞ്ഞുങ്ങളിൽ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ക്രിസ്ത്യൻ പേരെന്റ്ങ്. അപ്പന്റെ മനസ്സിൽ സ്നേഹം ബാക്കിയുണ്ടെന്നും മടങ്ങി ചെന്നാൽ ഉപേക്ഷിക്കില്ലെന്നുമുള്ള പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് ധൂർത്ത പുത്രൻ മടങ്ങി വന്നത്. അല്ലെങ്കിൽ അവൻ എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകുമായിരുന്നു. ക്ഷമിക്കുന്ന സ്നേഹം സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളിൽ ഉണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുള്ള മക്കൾ വലിയ വീഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷവും കുറ്റ ബോധത്തോടെ മടങ്ങി വരും. അതില്ലെങ്കിൽ അവർ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന വഴികൾ വളരെ അപകടം നിറഞ്ഞതായിരിക്കും.

മാതാപിതാക്കൾ മക്കളോട് ക്ഷമിക്കുകയും വീണ്ടും അവസരം നൽകുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ഉപാധികളില്ലാതെ സ്നേഹിക്കുന്ന സ്വർഗ്ഗത്തിലെ അപ്പനെയാണ് മക്കൾ പരിചയപ്പെടുന്നത്. മക്കളോട് ക്ഷമിക്കേണ്ടിവരുമ്പോൾ, സ്വർഗ്ഗസ്ഥ പിതാവും നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കളും നമ്മളോട് ക്ഷമിച്ചതും ഇപ്പോൾ ക്ഷമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും മാതാപിതാക്കൾ ഓർമിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. ഒരിക്കൽ നമ്മൾ ഇടറുകയും വീഴുകയും വഴിതെറ്റുകയും ചെയ്ത ജീവിത പാതയിലൂടെയാണ് ഇന്ന് നമ്മളുടെ മക്കളും നടക്കുന്നത് എന്ന് ധാർമിക രോഷം കൊള്ളുന്ന മാതാപിതാക്കൾ ഓർമ്മിക്കണം. കു‌ൾ ഡൗൺ ഡാഡി, കു‌ൾ ഡൗൺ!
☆
-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്

സ്വപ്നങ്ങളും മനസ്സിന്റെ വൈകാരിക സൗഖ്യവും

നാം ഉറങ്ങുമ്പോൾ ശരീരം വിശ്രമിക്കുന്നു, എന്നാൽ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായി നിശ്ചലമാകുന്നില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് REM sleep( Rappid Eye Movement ) ഘട്ടത്തിൽ  മസ്തിഷ്കം ഓർമ്മകളോടും വികാരങ്ങളോടും സജീവമായി സംവദിക്കുന്ന സമയമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സ്വപ്നങ്ങൾ  രാത്രിയിലെ വെറും ചിത്രങ്ങളല്ല,  നമ്മുടെ അനുഭവങ്ങളും വികാരങ്ങളും ഓർമ്മകളും തമ്മിൽ മസ്തിഷ്കം നടത്തുന്ന സങ്കീർണ്ണ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമായിരിക്കാം. സ്വപ്നങ്ങളുടെ കൃത്യമായ ഉദ്ദേശ്യം ശാസ്ത്രം ഇതുവരെ പൂർണ്ണമായി വിലയിരുത്തിക്കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലും  വൈകാരിക  ഏകീകരണം (emotional memory consolidation) വികാര നിയന്ത്രണം (emotion regulation) എന്നിവയ്ക്ക്‌ ഉറക്കം സഹായിക്കുന്നുവെന്നതിന് ശക്തമായ ഗവേഷണ തെളിവുകളുണ്ട്.

പകൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടത് രാത്രിയിൽ തുറക്കുമ്പോൾ...🔑

നമുക്ക് ചില അനുഭവങ്ങൾ മറക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ അവയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാനും എപ്പോഴും കഴിയാറില്ല. ജീവിതത്തിലെ നഷ്ടം, അപമാനം, വേർപാട്, പരാജയം, ഭയം, പൂർത്തിയാകാത്ത ബന്ധം—ഇവയെല്ലാം മനസ്സിൽ വൈകാരിക അടയാളങ്ങളായി (emotional traces)  നിലനിൽക്കാം. ഉറക്കത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് REM ഘട്ടത്തിൽ, വൈകാരികമായി പ്രാധാന്യമുള്ള ഓർമ്മകളുമായി മസ്തിഷ്കം  പ്രവർത്തിക്കുന്നതായി പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സ്വപ്നങ്ങളിൽ  പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന  ജീവിതത്തിലെ അനുഭവങ്ങളും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വികാരങ്ങളും   emotional processing-ന്റെ ഭാഗമായിരിക്കാം.
അതുകൊണ്ട് വർഷങ്ങളായി കാണാത്ത ഒരാൾ പെട്ടെന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ വരുന്നതും, മറന്നുവെന്ന് കരുതിയ ഒരു സംഭവത്തിന്റെ വികാരം വീണ്ടും അനുഭവപ്പെടുന്നതും അസാധാരണമല്ല. സ്വപ്നം പഴയ സംഭവത്തെ ആവർത്തിക്കുന്നത് ആയിരിക്കണമെന്നില്ല, അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വൈകാരിക അനുരണനം മനസ്സ് വീണ്ടും കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതാകാം.

സ്വപ്നം ജീവിത പ്രശ്നത്തിന് ഉത്തരം നൽകണമെന്നില്ല, പക്ഷേ പ്രശ്നത്തിലേക്ക് വെളിച്ചം പകർന്നേക്കാം. സ്വപ്നങ്ങളിലെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെയും പശ്ചാത്തലങ്ങളുടെയും  അർത്ഥങ്ങളുടെ 'സ്ഥിര നിഘണ്ടു' ഉണ്ടെന്ന ചിന്താഗതി പലർക്കും ഉണ്ട്.   “വെള്ളം കണ്ടാൽ ഇതാണ് അർത്ഥം, പാമ്പ് കണ്ടാൽ അതാണ് അർത്ഥം” എന്ന രീതിയിലുള്ള സ്വപ്ന വ്യാഖ്യാനത്തിന്  ശാസ്ത്രീയ അടിത്തറയില്ല.

“ഈ സ്വപ്നം എന്നിൽ ഏത് വികാരമാണ് ഉണർത്തിയത്?” എന്നാണ് ചോദിക്കേണ്ടത്.  ഒരു വ്യക്തി നിരന്തരം ഭയന്നോടുന്നതായി സ്വപ്നം കാണുന്നുവെങ്കിൽ, അത് നിർബന്ധമായും ഏതെങ്കിലും അപകടത്തിന്റെ സൂചനയാകണമെന്നില്ല. പക്ഷേ “എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ എന്തിൽനിന്നാണ് ഓടുന്നത്?” എന്ന ആത്മപരിശോധന അഭിലക്ഷണീയമാണ്.  സ്വപ്നത്തിന്റെ പ്രതീകാത്മകതയെക്കാൾ അതിൽ അനുഭവപ്പെട്ട വികാരങ്ങൾക്കാണ് കൂടുതൽ പ്രസക്തി.

പേടിസ്വപ്നങ്ങൾ 😳
ദുരന്തങ്ങൾ അനുഭവിച്ചവരിൽ പേടി സ്വപ്‌നങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് വരാം. PTSD പോലുള്ള അവസ്ഥകളിൽ,  REM sleep disturbances, nightmares, emotional dysregulation എന്നിവ തമ്മിൽ ബന്ധമുണ്ടെന്ന് പുതിയ പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
ഇവിടെ മനശ്ശാസ്ത്രചികിത്സയ്ക്ക് വലിയ സാധ്യതയുണ്ട്. 'Imagery Rehearsal Therapy' പോലുള്ള ചികിത്സാരീതികളിൽ,   പേടി സ്വപ്നത്തിന്റെ  കഥ സുരക്ഷിതമായ കൗൺസിലിംഗ്  സമയത്ത് വ്യക്തി പുനർരചിക്കുകയും വൈകാരിക ബാലൻസിങ് നിലനിർത്തുവാൻ  മാനസികമായി പരിശീലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പേടിസ്വപ്നങ്ങളുടെ ആവർത്തനം കുറയ്ക്കുന്നതിനും ഉറക്ക പ്രശ്നങ്ങൾ ലഘൂകരിക്കുന്നതിനും   ഇത്തരം സമീപനങ്ങൾ പ്രയോജനമാണെന്ന് ഗവേഷണ അവലോകനങ്ങൾ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു. ഇതുകൊണ്ട്  മനസ്സിലെ ദുരനുഭവങ്ങളുടെ ഓർമ്മകളും ആഘാതങ്ങളും പൂർണ്ണമായി തുടച്ചു മാറ്റുവാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും അവയോടുള്ള മനസ്സിന്റെ പ്രതികരണ രീതിയെ കുറെയൊക്കെ മാറ്റുവാൻ സാധിക്കും.

സ്വപ്നം,  വികാര പ്രവാഹങ്ങളുടെ നേർക്കാഴ്ച⚡

ഒരു സ്വപ്നം കാണുമ്പോൾ “ഇനി എന്ത് സംഭവിക്കും?” എന്ന് ഭയപ്പെടുന്നതിനു പകരം, “ഇപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്?” എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ഉണ്ടാകേണ്ടത്. രാവിലെ ഓർമ്മയിൽ നിൽക്കുന്ന സ്വപ്നം കുറിച്ചുവയ്ക്കാം. അതിനൊപ്പം മൂന്ന് കാര്യങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതും നല്ലതാണ് :
എന്തൊക്കെയാണ് സ്വപ്നത്തിൽ സംഭവിച്ചത്?
അത് എന്തെല്ലാം വൈകാരിക അനുഭവങ്ങളാണ് ഉണ്ടാക്കിയത് ?
ഇപ്പോഴത്തെ ജീവിതത്തിൽ ഇതിന് സമാനമായ വികാരം എവിടെയാണ്?
ഇത് സ്വപ്നത്തെ അന്ധവിശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് ആത്മബോധത്തിലേക്ക് മാറ്റുവാൻ സഹായിക്കും.

സ്വപ്നങ്ങളെ സ്വയം രോഗനിർണ്ണയത്തിനുള്ള ഉപകരണമാക്കരുത്. ആവർത്തിക്കുന്ന പേടി സ്വപ്നങ്ങൾ, trauma-related dreams, ഉറക്കക്കുറവ്, പകൽ സമയത്തെ അമിതമായ ഭയം എന്നിവ സാധാരണ ജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്നുവെങ്കിൽ മാനസികാരോഗ്യ വിദഗ്ധരുടെ സഹായം സ്വീകരിക്കേണ്ടതാണ്.

നമ്മുടെ ബോധ മനസ്സിന് ചില വേദനകളുടെ ആശയവിനിമയത്തിന് ഭാഷയില്ലായിരിക്കാം. അതുകൊണ്ട് സ്വപ്നങ്ങളിൽ അവ ചിലപ്പോൾ പ്രതീക ചിത്രങ്ങളായി, കഥകളായി,  പരിചിത മുഖങ്ങളായി,  ഭയമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടേക്കാം. അതുകൊണ്ട് സ്വപ്നത്തെ ഭാവി പ്രവചനമായി കാണേണ്ടതില്ല, ആത്മപരിശോധനയ്ക്കുള്ള ഒരു ജാലകമായി കാണേണ്ടതാണ്.
ഉറങ്ങുമ്പോൾ നമ്മുടെ ബോധത്തിന്റെ വാതിൽ അടയ്ക്കുന്നു.  പക്ഷേ മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ചില വിളക്കുകൾ അപ്പോഴും അണയുന്നില്ല. അവിടെ ഓർമ്മകളും വികാരങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും പരസ്പരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ടാകാം.

സ്വപ്നത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഔഷധ മൂല്യം അതിന്റെ “അർത്ഥം” കണ്ടെത്തുന്നതിലല്ല—അതിലൂടെ നമ്മുടെ മനസ്സിലെ പറയപ്പെടാത്ത വികാരങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നതാണ്.
ഞാൻ എന്ത് സ്വപ്നമാണ് കണ്ടത് എന്നതിനേക്കാൾ പ്രസക്തമായ ചോദ്യം, എന്റെ മനസ്സ് എന്ത് തരം വികാരങ്ങളാണ്  അനുഭവിക്കാനും സംസ്കരിക്കാനും  വിട്ടുകളയാനും ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് എന്നതാണ്.

ഉറക്കത്തിൽ കണ്ണുകൾ അടയുമ്പോഴും ആത്മാവിന്റെ ചില വാതിലുകൾ തുറന്നുകിടക്കുന്നു.   ആ നിശ്ശബ്ദ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ചോദ്യങ്ങളായിരിക്കാം സ്വപ്നങ്ങൾ. അവയുടെ അർത്ഥം തേടുന്നതിനേക്കാൾ, അവ നമ്മെ ഏത് സത്യത്തിലേക്കാണ് ഉണർത്തുന്നതെന്ന് ദൈവസന്നിധിയിൽ അന്വേഷിക്കുമ്പോഴാണ് സ്വപ്നം ആത്മീയ യാത്രയാകുന്നത്.
☆
-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്
(കടപ്പാട് )

References:
1. Walker, M. P., & van der Helm, E. (2009).
Overnight therapy? The role of sleep in emotional brain processing.
Psychological Bulletin, 135(5), 731–748.
DOI: 10.1037/a0016570

2. Wamsley, E. J. (2014).
Dreaming and Offline Memory Consolidation.
Current Neurology and Neuroscience Reports, 14(3), 433.
DOI: 10.1007/s11910-013-0433-5

3. Stickgold, R., & Wamsley, E. J. (2010).
Memory, Sleep and Dreaming: Experiencing Consolidation.
Sleep Medicine Clinics, 5(1), 97–112.

4. Walker, M. P. (2009).
The Role of Sleep in Cognition and Emotion.
Annals of the New York Academy of Sciences, 1156, 168–197.
DOI: 10.1111/j.1749-6632.2009.04416.x

5. Casement, M. D., & Swanson, L. M. (2012).
A Meta-analysis of Imagery Rehearsal for Post-trauma Nightmares: Effects on Nightmare Frequency, Sleep Quality, and Posttraumatic Stress.
6. Yücel, D. E., van Emmerik, A. A. P., Souama, C., & Lancee, J. (2020).
Comparative efficacy of imagery rehearsal therapy and prazosin in the treatment of trauma-related nightmares in adults: A meta-analysis of randomized controlled trials.
Sleep Medicine Reviews, 50, 101248.

ഡിജിറ്റൽ ജീവിതവും മാനസികാരോഗ്യവും

 

സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ അനുഗ്രഹവും വെല്ലുവിളിയും മെഡിക്കൽ സയൻസ് പഠന വിഷയമാക്കി കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
സ്മാർട്ട്ഫോണും ഇന്റർനെറ്റും ഇന്ന് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഘടകങ്ങളാണ്. അറിവ് നേടാനും ജോലി ചെയ്യാനും പഠിക്കാനും ആശയവിനിമയം നടത്താനും വിനോദം കണ്ടെത്താനും ഡിജിറ്റൽ ലോകം വലിയ സഹായമാണ്. എന്നാൽ അതേ സമയം, നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ഡിജിറ്റൽ ഉപയോഗം നമ്മുടെ മാനസികാരോഗ്യത്തെ സാരമായി ബാധിക്കുമെന്നത് നിരവധി പഠനങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

ഒരു ദിവസം എത്ര പ്രാവശ്യം നമ്മൾ ഫോൺ പരിശോധിക്കുന്നു? പലർക്കും അതിന്റെ കണക്ക് പോലും അറിയില്ല. ചെറിയൊരു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ വന്നാലുടൻ ഫോൺ എടുക്കുന്ന ശീലം തലച്ചോറിലെ "പ്രതിഫല വ്യവസ്ഥ" (reward system) ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഫോൺ നോക്കാനുള്ള പ്രവണത വർധിക്കുന്നു. കാലക്രമേണ ഇത് ശ്രദ്ധക്കുറവ്, ജോലികളിൽ ഏകാഗ്രത നഷ്ടപ്പെടൽ, മാനസിക ക്ഷീണം എന്നിവയ്ക്ക് കാരണമാകാം.

സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങൾ മറ്റൊരു വെല്ലുവിളിയാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷനിമിഷങ്ങൾ മാത്രം കാണുമ്പോൾ, സ്വന്തം ജീവിതം അത്ര മികച്ചതല്ലെന്ന തോന്നൽ പലർക്കും ഉണ്ടാകുന്നു. ഇതിനെ മനഃശാസ്ത്രത്തിൽ Social Comparison (സാമൂഹിക താരതമ്യം) എന്ന് വിളിക്കുന്നു. നിരന്തരമായ താരതമ്യം ആത്മവിശ്വാസക്കുറവ്, അസംതൃപ്തി, ഉത്കണ്ഠ, വിഷാദം എന്നിവയ്ക്ക് വഴിവെക്കാം.

ഉറക്കവും ഡിജിറ്റൽ ജീവിതവും തമ്മിൽ അടുത്ത ബന്ധമുണ്ട്. രാത്രി വൈകിയും മൊബൈൽ ഉപയോഗിക്കുന്നത് തലച്ചോറിനെ ഉണർന്ന നിലയിൽ നിലനിർത്തുകയും ഉറക്കത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരം കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മോശം ഉറക്കം അടുത്ത ദിവസത്തെ ഓർമ്മശക്തിയെയും വികാരനിയന്ത്രണത്തെയും ജോലിശേഷിയെയും പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുന്നു.

എന്നിരുന്നാലും, ഡിജിറ്റൽ ലോകം അപകടകരമാണെന്ന് പറയുവാൻ പറ്റില്ല. അത് എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാന കാര്യം. കുടുംബാംഗങ്ങളുമായും സുഹൃത്തുക്കളുമായും ബന്ധം നിലനിർത്താനും, പുതിയ കഴിവുകൾ പഠിക്കാനും, ഓൺലൈൻ കൗൺസിലിംഗ് സ്വീകരിക്കാനും, മാനസികാരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് നേടാനും സാങ്കേതികവിദ്യ വലിയ സഹായമാണ്.

അതുകൊണ്ട് ഡിജിറ്റൽ ജീവിതത്തിൽ ചില ആരോഗ്യകരമായ ശീലങ്ങൾ വളർത്തേണ്ടതുണ്ട്. ഭക്ഷണസമയത്തും കുടുംബ സംഭാഷണത്തിനിടയിലും ഫോൺ മാറ്റിവയ്ക്കുക. ഉറങ്ങുന്നതിന് കുറഞ്ഞത് ഒരു മണിക്കൂർ മുമ്പെങ്കിലും സ്ക്രീൻ ഉപയോഗം അവസാനിപ്പിക്കുക. ദിവസത്തിൽ ചില സമയങ്ങൾ "ഡിജിറ്റൽ ഇടവേള" (Digital Break) ആയി നിശ്ചയിക്കുക. ആ സമയം നടക്കുക, വായിക്കുക, പ്രാർത്ഥിക്കുക, പ്രകൃതിയോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കുക, കുടുംബവുമായി സംസാരിക്കുക.

ആത്മീയമായ കാഴ്ചപ്പാടിലും ഇത് പ്രസക്തമാണ്. നിശ്ശബ്ദതയിൽ ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ പഠിക്കണമെന്ന് വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. നിരന്തരം സ്ക്രീനുകളാൽ നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തിൽ മനസ്സിന് വിശ്രമവും ആത്മാവിന് നിശ്ശബ്ദതയും ആവശ്യമാണ്. സാങ്കേതികവിദ്യയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് മനുഷ്യനാണ്; മനുഷ്യനെ സാങ്കേതികവിദ്യ നിയന്ത്രിക്കാൻ അനുവദിക്കരുത്.

ഫോൺ "സ്മാർട്ട്" ആകുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ജീവിതം സ്മാർട്ട് ആകുന്നില്ല. ശരിയായ സമയത്ത് ഫോൺ മാറ്റിവെച്ച്, പ്രിയപ്പെട്ടവരോട് സംസാരിക്കാനും, പ്രകൃതിയെ ആസ്വദിക്കാനും, ദൈവസാന്നിധ്യത്തിൽ ചില നിമിഷങ്ങൾ ചെലവഴിക്കാനും കഴിയുമ്പോഴാണ് മനസ്സും ജീവിതവും യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരോഗ്യമാകുന്നത്.

"എല്ലാം എനിക്ക് അനുവദനീയമാണ്; എന്നാൽ എല്ലാം പ്രയോജനകരമല്ല." (1 കൊരിന്ത്യർ 6:12)
☆
-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്
(കടപ്പാട് )

ആത്മീയതയും മാനസികാരോഗ്യവും

മാനസികാരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധവൽക്കരണം ഇന്ന് ലോകമെമ്പാടും വർധിച്ചുവരികയാണ്. അതോടൊപ്പം, ആത്മീയത മനസ്സിനെ യഥാർത്ഥത്തിൽ ശക്തിപ്പെടുത്തുമോ എന്ന ഒരു പ്രധാന ചോദ്യവും ഉയരുന്നു

ആധുനിക മനഃശാസ്ത്രവും വൈദ്യശാസ്ത്രവും പറയുന്നത്, ആത്മീയവിശ്വാസം ശരിയായ രീതിയിൽ ജീവിതത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നവർക്ക് സമ്മർദ്ദം, ഭയം, ഏകാന്തത, നിരാശ എന്നിവയെ കൂടുതൽ ആരോഗ്യകരമായി നേരിടാൻ സാധിക്കുമെന്നാണ്.

ആത്മീയത എന്നത് മതാചാരങ്ങൾ പാലിക്കുന്നത് മാത്രമല്ല. ജീവിതത്തിന് അർഥമുണ്ടെന്നും ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്നും എന്റെ ജീവിതത്തിന് ഒരു ദൈവിക ലക്ഷ്യമുണ്ടെന്നും ഉള്ള ആന്തരിക ബോധമാണ് ആത്മീയതയുടെ ഹൃദയം. ഇത്തരത്തിലുള്ള വിശ്വാസം പ്രതിസന്ധികളിൽ പോലും പ്രത്യാശ നിലനിർത്താൻ സഹായിക്കുന്നു.

പല ഗവേഷണങ്ങളും സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, സ്ഥിരമായ പ്രാർത്ഥന, ധ്യാനം, വിശുദ്ധഗ്രന്ഥ വായന, ആരാധന, നന്ദിയുള്ള മനോഭാവം എന്നിവ മാനസിക സമ്മർദ്ദം കുറയ്ക്കുകയും ഹൃദയമിടിപ്പും ഉത്കണ്ഠയും നിയന്ത്രിക്കാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നാണ്. ക്ഷമിക്കുന്ന മനോഭാവം കോപവും പ്രതികാരചിന്തയും കുറയ്ക്കുകയും ബന്ധങ്ങൾ മെച്ചപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ ഉപധികളില്ലാതെ സ്നേഹിക്കുന്ന സ്വഭാവഗുണം ഏകാന്തത കുറച്ച് ജീവിത സന്തോഷം വർധിപ്പിക്കുന്നു.

എന്നാൽ ആത്മീയതയെ തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ പ്രശ്നങ്ങളും ഉണ്ടാകാം. "എനിക്ക് വിശ്വാസം കുറവായതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ ജീവിത പ്രതിസന്ധികൾ", "ജീവിത ദുരന്തങ്ങൾ എല്ലാം ദൈവ ശിക്ഷയാണ് ", "വഴിപാടുകൾ കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ ദൈവം കോപിക്കും", "പ്രാർത്ഥിച്ചാൽ എല്ലാ മാനസികപ്രശ്നങ്ങളും മാറും" എന്നൊക്കെയുള്ള ചിന്തകൾ അപകടകരമാണ്. വിഷാദരോഗം, ഉത്കണ്ഠാരോഗം, ട്രോമ തുടങ്ങിയ മാനസികപ്രശ്നങ്ങൾ വൈദ്യസഹായവും മനഃശാസ്ത്ര ചികിത്സയും ആവശ്യപ്പെടുന്ന അവസ്ഥകളാണ്. ആത്മീയത ചികിത്സയ്ക്ക് പകരമല്ല; മറിച്ച് ചികിത്സയ്ക്ക് ശക്തമായ ഒരു പിന്തുണയാണ്.

ബൈബിൾ മനുഷ്യന്റെ വികാരങ്ങളെ നിഷേധിക്കുന്നില്ല. ദാവീദ് തന്റെ ദുഃഖങ്ങൾ തുറന്ന് പറഞ്ഞു. ഏലിയാവ് നിരാശ അനുഭവിച്ചു. യേശുക്രിസ്തു പോലും ഗെത്സെമനെയിൽ ആഴത്തിലുള്ള മാനസികവേദന പ്രകടിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ അവർ ദൈവസാന്നിധ്യത്തിൽ പ്രത്യാശ കണ്ടെത്തി. വികാരങ്ങളെ മറച്ചുവയ്ക്കുകയല്ല, ദൈവസന്നിധിയിൽ സത്യസന്ധമായി സമർപ്പിക്കുകയാണ് ആത്മീയതയുടെ വഴി എന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്.

ആരോഗ്യകരമായ ആത്മീയ ജീവിതത്തിന് ചില ലളിതമായ ശീലങ്ങൾ അഭിക്ഷണീയമാണ് : ദിവസവും കുറച്ച് സമയം പ്രാർത്ഥനയ്ക്കും നിശ്ശബ്ദ ധ്യാനത്തിനും മാറ്റിവയ്ക്കുക, വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം വായിക്കുക, ദൈവത്തിനും മനുഷ്യർക്കും നന്ദി പറയേണ്ട മൂന്ന് കാര്യങ്ങളെങ്കിലും ഓരോ ദിവസവും ഓർക്കുക, വിശ്വാസ സമൂഹവുമായി ബന്ധം നിലനിർത്തുക, ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ മടിക്കാതെ മാനസികാരോഗ്യ വിദഗ്ധരുടെ സഹായം തേടുക.

ഓർമ്മിക്കുക: മനസ്സിന്റെ ആരോഗ്യവും ആത്മാവിന്റെ പരിപോഷണവും സന്തുലിതമായി തുടരുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യൻ സമഗ്രമായ സൗഖ്യം അനുഭവിക്കുന്നത്. ഈശ്വര വിശ്വാസം ജീവിതത്തിന് അർഥം നൽകുന്നു; ശാസ്ത്രീയ ചികിത്സ മനസ്സിന്റെ മുറിവുകൾ സുഖപ്പെടുത്താൻ സഹായിക്കുന്നു. ഇവ രണ്ടും കൈകോർക്കുമ്പോൾ പ്രത്യാശയും സമാധാനവും നിറഞ്ഞ ജീവിത മുന്നേറ്റം സാധ്യമാകും. 

"ഹൃദയം തകർന്നിരിക്കുന്നവർക്ക് കർത്താവ് സമീപസ്ഥനാകുന്നു." (സങ്കീർത്തനം 34:18)

☆

-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്

(കടപ്പാട് )

സില നേരംഗളിൽ സില മനിതർകൾ..

  നമ്മൾ പലപ്പോഴും ഒരാളെ വിലയിരുത്തുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു നിമിഷത്തെ പെരുമാറ്റത്തിന്റെ പേരിലാണ്. പെരുമാറ്റവും (Behavior) സ്വഭാവവും (Character) ഒരേ കാര്യമല്ല എന്നതാണ് മനശാസ്ത്ര വീക്ഷണം. പെരുമാറ്റം പലപ്പോഴും സാഹചര്യങ്ങളുടെയും വൈകാരിക സംഘർഷങ്ങളുടെയും സമ്മർദ്ദങ്ങളുടെയും  അനന്തര ഫലമാണ്. എന്നാൽ  ഒരു വ്യക്തിയുടെ ആന്തരിക മൂല്യങ്ങളും ധാർമ്മിക ബോധവും ജീവിതത്തെ നയിക്കുന്ന അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങളുമാണ് സ്വഭാവത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്.

ഒരു വ്യക്തി അമിത സമ്മർദ്ദത്തിലോ ദുഃഖത്തിലോ ഭയത്തിലോ ആയിരിക്കുമ്പോൾ അസ്വസ്ഥമായി പ്രതികരിച്ചേക്കാം. ഉറക്കക്കുറവ്, മാനസിക ക്ഷീണം, ജോലിഭാരം, കുടുംബ പ്രശ്നങ്ങൾ, പഴയ മുറിവുകളുടെ ഓർമ്മകൾ—ഇവയെല്ലാം താൽക്കാലികമായി പെരുമാറ്റത്തെ സ്വാധീനിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് സാധാരണ സൗമ്യനായ ഒരാൾ ചിലപ്പോൾ വൈകാരികമായി പ്രതികരിക്കുന്നത്. അത് തെറ്റായ പെരുമാറ്റമായിരിക്കാം, പക്ഷേ അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തെ മുഴുവനായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതല്ല.

 സാധാരണക്കാരോട് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു, സ്വന്തം തെറ്റ് സമ്മതിക്കുന്നുണ്ടോ, മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ, കടക്കാർക്ക് മാപ്പ് കൊടുക്കുവാൻ തയ്യാറാണോ, സത്യസന്ധതയും കരുണയും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ—ഇവയാണ് യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ. നല്ല സ്വഭാവമുള്ളവർക്ക് പോലും ചിലപ്പോൾ, ചില നേരങ്ങളിൽ പെരുമാറ്റത്തിൽ വീഴ്ചകൾ സംഭവിക്കാം. എന്നാൽ  തെറ്റ് തിരിച്ചറിയുകയും തിരുത്താൻ തയ്യാറാകുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ മഹത്വം.

മനഃശാസ്ത്രപരമായി , പെരുമാറ്റം മാറ്റാൻ താരതമ്യേന എളുപ്പമാണ്. പരിശീലനവും ബോധവൽക്കരണവും ആത്മനിയന്ത്രണവും കൊണ്ട് അതിൽ പുരോഗതി ഉണ്ടാകും.

എന്നാൽ സ്വഭാവം രൂപപ്പെടുന്നത് ദീർഘകാല ജീവിതാനുഭവങ്ങളിലൂടെയും മൂല്യബോധത്തിലൂടെയും  നല്ല തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലൂടെയുമാണ്.  സത്യസന്ധമായ തീരുമാനങ്ങൾ,  കാരുണ്യ പ്രവൃത്തികൾ, ആത്മനിയന്ത്രണം തുടങ്ങിയവ നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തെ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുന്നു.

ആളുകളുടെ മുൻപിൽ 'പീപ്പിൾ പ്ളീസിങ്' ആയി അഭിനയിക്കുന്നതല്ല, വിശ്വസ്ഥരായിരിക്കുന്നതാണ് വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ഠത. സാഹചര്യങ്ങൾ പെരുമാറ്റത്തിൽ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയേക്കാം. എന്നാൽ സ്വഭാവമാണ് ജീവിതത്തിന്റെ ദിശ നിർണ്ണയിക്കുന്നത്.

സ്വഭാവരൂപീകരണത്തിൽ നിർണായകം പാരമ്പര്യമോ (Heredity), പരിസ്ഥിതിയോ (Environment) എന്ന ഡിബേറ്റ് ഇപ്പോഴും തുടരുകയാണ്. മനഃശാസ്ത്ര കാഴ്ചപ്പാടിൽ, പാരമ്പര്യവും പരിസ്ഥിതിയും സ്വഭാവരൂപീകരണത്തിൽ വളരെ പ്രധാനമാണ്. പക്വതയുള്ള വ്യക്തിത്വവും ഉത്തമ സ്വഭാവവും രൂപപ്പെടുന്നതിൽ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളും അതിനോടുള്ള വ്യക്തിയുടെ ബോധപൂർവമായ പ്രതികരണവുമാണ് കൂടുതൽ നിർണ്ണായകമാകുന്നത്.

വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ അനുകൂല പരിണാമത്തിന്റെ പിന്നിലെ സ്പിരിച്വാലിറ്റിയുടെ സ്വാധീനത്തെപറ്റി വളരെയധികം പഠനങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്.  മനഃശാസ്ത്ര രംഗത്തെ പ്രമുഖരായ പല മനഃശാസ്ത്രജ്ഞരും ആത്മീയതയെ വ്യക്തിത്വവികാസത്തിന്റെയും മാനസിക പക്വതയുടെയും അവിഭാജ്യഘടകമായി കണക്കാക്കുന്നു. അബ്രഹാം മാസ്ലോ തന്റെ 'Self-Actualization' സിദ്ധാന്തത്തിലൂടെ മനുഷ്യന്റെ പരമോന്നത വളർച്ച ആത്മീയ മൂല്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. കാൾ യൂങ് ആത്മീയതയെ മനുഷ്യന്റെ ആന്തരിക സൗഖ്യത്തിന്റെയും ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം കണ്ടെത്തുന്നതിന്റെയും പ്രധാന വഴിയായി കണ്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിലെ പല മാനസിക സംഘർഷങ്ങൾക്കും പിന്നിലെ  കാരണങ്ങളിൽ ഒന്ന് ആത്മീയ ശൂന്യതയാണ്. സമകാലിക മനഃശാസ്ത്രജ്ഞയായ ലിസ മില്ലർ നടത്തിയ ഗവേഷണങ്ങൾ, ആരോഗ്യകരമായ ആത്മീയജീവിതം മാനസിക പ്രതിരോധശേഷി വർധിപ്പിക്കുമെന്നും വിഷാദം, ഉത്കണ്ഠ, ലഹരി ആശ്രിതത്വം എന്നിവയുടെ സാധ്യത കുറയ്ക്കുമെന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ യഥാർത്ഥ ആത്മീയത മതാചാരങ്ങളുടെ പരിധിയിൽ ഒതുങ്ങുന്നതല്ല,  മറിച്ച് അത് മനുഷ്യനെ പ്രത്യാശയിലേക്കും സ്നേഹത്തിലേക്കും ധാർമ്മികതയിലേക്കും ജീവിതലക്ഷ്യത്തിലേക്കും നയിക്കുന്ന ആന്തരിക ശക്തിയും റഗുലേറ്ററും ആണ്‌.

ചുരുക്കത്തിൽ:

പാരമ്പര്യം നമുക്ക് പ്രവണത/  ആഭിമുഖ്യം നൽകുന്നു.

ജീവിത സാഹചര്യങ്ങൾ നമ്മുടെ ശീലങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു.

നമ്മുടെ തുടർച്ചയായ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ സ്വഭാവത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു.

ഈശ്വര ചൈതന്യം ആ സ്വഭാവത്തെ ഉദാത്തവും ഉൺമയുള്ളതും ആയി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു.

*

'നിങ്ങളെങ്ങനെ നിങ്ങളായെന്നു നിങ്ങൾക്കറിയാമോ?'

-കടമ്മനിട്ട

🔅

-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്

സമ്മർദ്ദം: മനസ്സിന്റെ നിശ്ശബ്ദ ശത്രു

 'രോഗങ്ങളിൽ പലതിന്റെയും വേരുകൾ മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിലാണുള്ളത്' എന്ന നിരീക്ഷണം നിരവധി ക്രൈസ്തവ ഡോക്ടർമാരും മനഃശാസ്ത്രജ്ഞരും ഊന്നിപ്പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് ദീർഘകാലമായുള്ള ഭയം, ഉത്കണ്ഠ, കോപം, കുറ്റബോധം, പ്രതികാരം എന്നിവ ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും ഒരുപോലെ ക്ഷയിപ്പിക്കുമെന്ന് തന്റെ രചനകളിലൂടെ, ക്രൈസ്തവ വൈദ്യനും എഴുത്തുകാരനുമായ ഡോ. എസ്. ഐ. മക്‌മില്ലൻ വെളിപ്പെടുത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശയങ്ങൾ ആധുനിക മാനസികാരോഗ്യ ഗവേഷണ ഫലങ്ങളുമായി യോജിക്കുന്നു. ദീർഘകാല സമ്മർദ്ദം (Stress) മനോ-ശാരീരിക ആരോഗ്യത്തെ ബാധിക്കുന്നു എന്നാണ് ഡോ. മക്‌മില്ലന്റെ നിഗമനം.

സമ്മർദ്ദം ജീവിത തിരക്കുകളുടെ പ്രതികരണം മാത്രമല്ല, മനസ്സും ശരീരവും അപകടസൂചനയായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥയാണെന്നാണ് ഡോ. മക്‌മില്ലൻ പറയുന്നത്. ചെറിയ അളവിലുള്ള സമ്മർദ്ദം നമ്മെ ജാഗ്രതയുള്ളവരാക്കും. എന്നാൽ അത് മാസങ്ങളോളം തുടർന്നാൽ, ശരീരം നിരന്തരം "അപകടം അടുത്തിരിക്കുന്നു" എന്ന സന്ദേശത്തിലായിരിക്കും പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. അതിന്റെ ഫലമായി ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടുന്നു, ശ്രദ്ധ കുറയുന്നു, ഓർമ്മ ക്ഷയിക്കുന്നു, ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും വലിയ ഭാരമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു. മാത്രവുമല്ല, ഉത്കണ്ഠ, വിഷാദം, ക്ഷീണം, ദേഷ്യം, ബന്ധങ്ങളിലെ പ്രതിസന്ധികൾ തുടങ്ങിയ വൈകാരിക സംഘർഷങ്ങൾക്കും കാരണമാകും.  

ദൈവവിശ്വാസം എന്നത് പ്രശ്നങ്ങളില്ലാത്ത ജീവിതമല്ല; പ്രശ്നങ്ങളുടെ നടുവിലും ഹൃദയത്തിന് ഒരു സുരക്ഷിത ആശ്രയം ലഭിക്കുന്നതാണ്. പ്രാർത്ഥന, ദൈവവചന ധ്യാനം, കടക്കാരോട് ക്ഷമിക്കൽ, നന്ദിയുള്ള മനോഭാവം, ആരോഗ്യകരമായ വിശ്രമം, സ്നേഹപൂർണ്ണമായ ബന്ധങ്ങൾ എന്നിവ സമ്മർദ്ദത്തിന്റെ ശക്തിയെ കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ആരോഗ്യകരമായ ജീവിത സമീപനങ്ങൾ ആണെന്ന ആത്മിയ സത്യം, മെഡിക്കൽ സയൻസിന്റെ ഭാഷയിൽ ഡോ. മക്‌മില്ലൻ ലോകത്തോട് പറഞ്ഞു.

ബൈബിൾ ഇതേ സത്യം നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുമ്പേ പ്രഖ്യാപിച്ചു. "ഹൃദയത്തിലെ ശാന്തത ശരീരത്തിന് ജീവൻ ആകുന്നു" (സദൃശ്യവാക്യങ്ങൾ 14:30).

"നിങ്ങളുടെ സകല ചിന്തകളും അവന്റെമേൽ ഇട്ടുകൊൾവിൻ; അവൻ നിങ്ങളെക്കുറിച്ച് കരുതുന്നു" (1 പത്രോസ് 5:7).

"ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും വ്യാകുലപ്പെടാതെ... നിങ്ങളുടെ അപേക്ഷകൾ ദൈവത്തോടു അറിയിപ്പിൻ; അപ്പോൾ സകല ബുദ്ധിയെയും കവിയുന്ന ദൈവസമാധാനം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളെയും ചിന്തകളെയും കാത്തുകൊള്ളും" (ഫിലിപ്പിയർ 4:6–7).

ഭൗതിക നേട്ടങ്ങൾ കയ്യെത്തിപിടിക്കുവാനുള്ള തിടുക്കത്തിൽ, മനസ്സിനെ സംരക്ഷിക്കാൻ പലപ്പോഴും മനുഷ്യൻ മറന്നുപോകാറുണ്ട്. മനസ്സ് തകരുമ്പോൾ ശരീരം, ബന്ധങ്ങൾ, ആത്മീയജീവിതം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന പ്രതിസന്ധികൾക്ക്‌ വലിയ വില നൽകേണ്ടിവരും. അതുകൊണ്ട് വിശ്രമം അഥവാ ശാബത് ആഡംബരവും അനുഷ്ടാനവുമല്ല, ദൈവം നൽകിയ അനുഗ്രഹമാണ്. യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോട് , "നിങ്ങൾ ഒരു ഏകാന്തസ്ഥലത്തേക്കു മാറിപ്പോയി അൽപം വിശ്രമിക്കുവിൻ" (മർക്കോസ് 6:31) എന്നു പറഞ്ഞത്, ജീവിതത്തിന്റെ ഫാസ്റ്റ് ട്രാക്കിൽ ഓടിത്തളരുന്നവർ ശ്രദ്ധയോടെ ആവർത്തിച്ചു വായിക്കേണ്ട സുവിശേഷമാണ്.

സമ്മർദ്ദത്തെ പറ്റിയുള്ള ഡോ. മക്‌മില്ലന്റെ നിരീക്ഷണം വളരെയധികം തെറാപ്യുട്ടിക് വാല്യുയുള്ളതാണ്: സ്‌ട്രെസ് ഒരിക്കലും അവഗണിക്കരുത്, നിസ്സാരമായി കാണരുത്. അത് നിങ്ങളുടെ ശത്രുവല്ല; നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അറിയിക്കുന്ന മുന്നറിയിപ്പും ശ്രദ്ധക്ഷണിക്കലും ആണ്. ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിക്കുക, ഹൃദയം തുറന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുക, തിരുവചനത്തിൽ മനസ്സുറപ്പിക്കുക, മറക്കു- മാപ്പുകൊടുക്കുക, ആവശ്യമെങ്കിൽ വിശ്വസ്തരായ സുഹൃത്തുക്കളുടെയും മാനസികാരോഗ്യ വിദഗ്ധരുടെയും സഹായം തേടുക ... ഇമോഷണൽ റിസൈലൻസിലേക്കുള്ള വഴികളാണിതൊക്കെ.

ആരോഗ്യമുള്ള മനസ്സാണ് സന്തോഷകരമായ ജീവിതത്തിന്റെയും ഫലപ്രദമായ നിയോഗ ശുശ്രൂഷയുടെയും അടിത്തറ.

☆

-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്

സൃഷ്ടിപരമായ ജീവിതം: ആരോഗ്യം, സന്തോഷം, ദൈവമഹത്വം

 ദൈവം മനുഷ്യനെ തന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ അവനിൽ ഒരു സൃഷ്ടിപരമായ മനസ്സും നിക്ഷേപിച്ചു. അതുകൊണ്ട് സൃഷ്ടാവായ ദൈവത്തിന്റെ മക്കളായ നമുക്ക് പുതുതായി ചിന്തിക്കാനും സൃഷ്ടിക്കാനും സൗന്ദര്യം ആസ്വദിക്കാനും മറ്റുള്ളവർക്ക് നന്മ ചെയ്യാനും കഴിയുന്നു. അതുകൊണ്ട് സർഗ്ഗാത്മകത ഒരു വിനോദം മാത്രമല്ല, അത് ദൈവത്തിന്റെ ഒരു സമ്മാനവുമാണ്.

സർഗ്ഗാത്മകമായ ജീവിതശൈലി നമ്മുടെ മസ്തിഷ്ക്കത്തെ സജീവമായി നിലനിർത്തുകയും സമ്മർദം കുറയ്ക്കുകയും വാർദ്ധക്യത്തിലും മനസ്സിന് ഉന്മേഷം നൽകുകയും ചെയ്യുമെന്നാണ് ശാസ്ത്ര നിരീക്ഷണം.

 ദൈവം നമുക്ക് നൽകിയ കഴിവുകൾ വിശ്വസ്തതയോടെ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ജീവിതം ഫലപ്രദവും സന്തോഷപൂർണ്ണവുമാകുന്നു എന്നാണ് ബൈബിൾ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. 

'ഓരോരുത്തനും തനിക്കു കിട്ടിയ ദാനത്തെ ദൈവത്തിന്റെ വിവിധ ദാനങ്ങളുടെ ഉത്തമനായ കാര്യസ്‌ഥനെന്ന നിലയില്‍ മറ്റെല്ലാവര്‍ക്കും വേണ്ടി ഉപയോഗിക്കട്ടെ.'

1 പത്രോസ് 4 : 10

ചിത്രരചന, കൈവേലകൾ, എഴുത്ത്, സംഗീതം, പൂന്തോട്ടപരിപാലനം, പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കൽ—ഇവയെല്ലാം ദൈവം നൽകിയ കഴിവുകളെ വികസിപ്പിക്കാനുള്ള വഴികളാണ്. ഇവയിലൂടെ മനസ്സിന് ശാന്തിയും പ്രത്യാശയും ലഭിക്കുന്നു. പ്രതിസന്ധികളാൽ തളർന്ന മനസ്സ് വീണ്ടും ഉണരുന്നു. "സന്തോഷമുള്ള ഹൃദയം നല്ല ഔഷധം" (സദൃശവാക്യങ്ങൾ 17:22) എന്ന വചനം ഇതിന്റെ മനോഹരമായ സാക്ഷ്യമാണ്.

ബൈബിളിൽ ദൈവം പ്രത്യേക കഴിവുകൾ നൽകി അനുഗ്രഹിച്ച അനേകരെ കാണുവാൻ കഴിയും. തിരുനിവാസത്തിന്റെ പണിക്കായി ദൈവം ബേസലേലിനെയും ഒഹൊലീയാബിനെയും "ജ്ഞാനവും ബുദ്ധിയും സകലവിധ പണികളിലും നൈപുണ്യവും" നൽകി നിറച്ചു. ദാവീദ് സംഗീതത്തിലൂടെ ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തി. അവന്റെ സംഗീതം ശൗലിന് ആശ്വാസമായി. സങ്കീർത്തനങ്ങൾ ഇന്നും കോടിക്കണക്കിന് ഹൃദയങ്ങൾക്ക് പ്രത്യാശ പകരുന്നു. ദൈവ മഹത്വത്തിനായി അനേകർ സമർപ്പിച്ച സൃഷ്ടിപരമായ കഴിവുകൾ തലമുറകൾക്ക് അനുഗ്രഹമായി തുടരുന്നു.

സർഗ്ഗാത്മകത മറ്റുള്ളവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുവാൻ ദൈവം നൽകുന്ന ദാനമാണ്. ഒരു കവിത അനേകർക്ക് പ്രത്യാശ പകരാം. ഒരു പാട്ട് തകർന്ന ഹൃദയത്തെ ആശ്വസിപ്പിക്കാം. ഒരു ചെറിയ കലാസൃഷ്ടിപോലും സ്നേഹത്തിന്റെ സന്ദേശമാകാം. നമ്മുടെ സൃഷ്ടികൾ ദൈവ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു ഭാഷയായിത്തീരാം.

ആയുസ്സ് ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണ്. അത്‌ എത്ര നാളത്തേക്കേന്നത് ആയുസ്സിന്റെ തമ്പുരാന്റെ തീരുമാനമാണ്. എന്നാൽ നമുക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഓരോ ദിവസവും സർഗ്ഗാത്മകതയെ പരിപോഷിപ്പിച്ച് അർത്ഥപൂർണ്ണമായി ജീവിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. അത്‌ മനസ്സിന് ഉണർവ്വും സന്തോഷവും ലക്ഷ്യബോധവും നൽകുന്നതാണ്. നമ്മുടെ കഴിവുകളും ചിന്തകളും സൃഷ്ടികളും ദൈവമഹത്വത്തിനും മനുഷ്യനന്മയ്ക്കും സമർപ്പിക്കുമ്പോൾ ജീവിതം സഫലമാകും. നമ്മൾ അനുഗ്രഹ വിഷയമാകും.

'...അധികം ലഭിച്ചവനില്‍നിന്ന്‌ അധികം ആവശ്യപ്പെടും; അധികം ഏല്‍പിക്കപ്പെട്ടവനോട്‌ അധികം ചോദിക്കും.'

ലൂക്കാ 12 : 48

☆

-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്

വിചിത്ര സ്വഭാവങ്ങളുടെ പിന്നാമ്പുറം

 

എല്ലാം തികഞ്ഞവരായിരിക്കുമ്പോഴല്ല, അപൂർണ്ണതകളുള്ള യഥാർത്ഥ നിങ്ങളായിരിക്കുമ്പോഴാണ് നിങ്ങളുടെ ജീവിതം പ്രകാശ പൂർണ്ണമാകുന്നത്.

ഇന്നത്തെ ലോകം അനുരൂപതക്ക്‌ (conformity) ശക്തമായ പ്രേരണ ഉണ്ടാക്കാറുണ്ട്. "മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെയാകണം" എന്ന സമ്മർദ്ദത്തിൽ അനേകർ തങ്ങളുടെ വ്യക്തിത്വവും പ്രത്യേകതകളും മറച്ചുവയ്ക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ നിങ്ങളെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനാക്കുന്ന പ്രത്യേകതകളാണ് നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിയെന്നാണ് മനഃശാസ്‌ത്ര വീക്ഷണം.

ഒരാളുടെ 'വിചിത്ര പെരുമാറ്റം' അല്ലെങ്കിൽ 'സ്വഭാവ വൈചിത്ര്യം' (Quirk) ഒരു കുറവല്ല, ബലഹീനതയും അല്ല. അത്‌ ആ വ്യക്തിയുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ തനിമയാണ്. ചിലർ വളരെ സൂക്ഷ്മമായി കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കും. ചിലർ അസാധാരണമായ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കും. ചിലരിൽ സൃഷ്ടിപരമായ ചിന്തകളുടെ ഒഴുക്ക് വളരെ ശക്തമാണ്. ചിലർ ഏകാന്തതയിൽ ഊർജം കണ്ടെത്തും. ചിലർ അതിയായ സഹാനുഭൂതിയുള്ളവരാണ്. ഇതൊന്നും ദൗർബല്യങ്ങളല്ല, അവരുടെ മനസ്സിലെ ദൈവദത്തമായ കയ്യൊപ്പുകളാണ്.

യഥാർത്ഥ വ്യക്തിത്വ പ്രത്യേകതകളോടെ ജീവിക്കുന്നവർക്ക് (Authenticity) കൂടുതൽ മാനസികാരോഗ്യവും ആത്മവിശ്വാസവും സന്തോഷവും സൃഷ്ടിപരതയും ഉണ്ടെന്നാണ് ആധുനിക മനഃശാസ്ത്ര പഠനങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.

 എന്നാൽ മറ്റുള്ളവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനോ, സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകൾക്കനുസരിച്ച് ജീവിക്കാനോ വേണ്ടി മുഖംമൂടി ധരിക്കുന്നവർ ക്രമേണ മാനസികമായി ക്ഷീണിച്ചുപോകുന്നു. കാരണം, 'ഭാവാഭിനയ ജീവിതം' മനസ്സിന് വലിയ ഭാരമാണ്. അതിന് മാനസികമായും വൈകാരികമായും വലിയ വില നൽകേണ്ടിവരും.

ചരിത്രത്തിന്റെ ഏടുകളിൽ വിസ്മയം സൃഷ്ടിച്ച പലരും വിചിത്ര ചിന്താഗതിക്കാരായിരുന്നു. ലോകത്തെ മാറ്റിമറിച്ച നിരവധി ശാസ്ത്രജ്ഞരും കലാകാരന്മാരും നേതാക്കളും അവരുടെ കാലത്ത് "വിചിത്ര മനുഷ്യർ" എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടവരായിരുന്നു. പിന്നീട് അവരുടെ അതേ വിചിത്രമായ, വ്യത്യസ്ത ചിന്തകളാണ് ലോകത്തിന് അനുഗ്രഹമായത്.

 എല്ലാ സ്വഭാവ പ്രത്യേകതകളും നല്ലതാണെന്നല്ല. മറ്റുള്ളവരെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതോ സ്വയം നശിപ്പിക്കുന്നതോ ആയ ശീലങ്ങൾ തിരുത്തേണ്ടതാണ്. എന്നാൽ ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം നാം മനസ്സിലാക്കണം. എല്ലാ വ്യത്യസ്ത സ്വഭാവങ്ങളും വിചിത്രമല്ല. അതുപോലെ എല്ലാ അസാധാരണ പെരുമാറ്റങ്ങളും മനോരോഗവുമല്ല. വിചിത്ര സ്വാഭാവം ഒരു വ്യക്തിയുടെ തനതായ സ്വഭാവവിശേഷമാണ്. അത് ദൈനംദിന ജീവിതത്തെയും ബന്ധങ്ങളെയും ജോലിയെയും ഗുരുതരമായി ബാധിക്കാറില്ല.

 എന്നാൽ, മാനസികാരോഗ്യ പ്രതിസന്ധിയുണ്ടാക്കുന്ന രോഗങ്ങൾ (Psychiatric Disorders) വ്യക്തിയുടെ ചിന്ത, വികാരം, പെരുമാറ്റം, സാമൂഹികജീവിതം എന്നിവയെ തകരാറിലാക്കുകയും കഠിനമായ മാനസിക പ്രതിസന്ധികൾ ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യും. അതിനാൽ വ്യത്യസ്തനായ ഒരാളെ പെട്ടെന്ന് "രോഗിയാണെന്ന്" മുദ്രകുത്തുന്നതും, യഥാർത്ഥ മാനസികരോഗത്തെ "അത് അവന്റെ സ്വഭാവമാണ്" എന്ന് പറഞ്ഞ് അവഗണിക്കുന്നതും ഒരുപോലെ തെറ്റാണ്. പ്രത്യേകതയെ ആദരിക്കുകയും, ആവശ്യമായപ്പോൾ വിദഗ്ധരുടെ സഹായം തേടുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ആരോഗ്യകരമായ സമീപനം. 

 ഒരാളുടെ ദോഷകരമല്ലാത്ത വ്യക്തിത്വ വ്യത്യാസങ്ങളെ കുറവായി കാണരുത്. അതാണ് ആ വ്യക്തിയുടെ സവിശേഷത.

 താരതമ്യപ്പെടുത്തുന്ന പ്രവണത വളരെ അപകടകരമാണ്. സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളുടെ കാലത്ത്, മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതം മാത്രം കണ്ടുകൊണ്ട് സ്വന്തം ജീവിതത്തെ വിലയിരുത്തുന്ന പ്രവണത അഭിലക്ഷണീയമല്ല. താരതമ്യപ്പെടുത്തൽ പലപ്പോഴും സന്തോഷം കവർന്നെടുക്കാറുണ്ട്. കാരണം, ദൈവം ഓരോ വ്യക്തിയെയും ഓരോ ലക്ഷ്യത്തിനായി, വ്യത്യസ്തമായി രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ ആകുവാൻ കഴിയില്ല. ഡാലിയ ഡാലിയായും ലില്ലി ലില്ലിയായും വളരട്ടെ. അതൊക്കെ സൃഷ്ടാവിന്റെ മാസ്റ്റർ പീസ് ക്രിയേഷൻസ് ആണ്. അതിനെ പരിഹസിക്കരുത്, മറ്റൊന്നാക്കുവാൻ ശ്രമിക്കരുത്. 

ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം ഈ സത്യത്തിന് കൂടുതൽ ആഴം നൽകുന്നു. "ഞാൻ ഭയങ്കരവും അത്ഭുതകരവുമായി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു" (സങ്കീർത്തനം 139:14) എന്ന് ദൈവവചനം പറയുന്നു. ദൈവം ഒരോ വ്യക്തിയെയും അതുല്യമായാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഓരോരുത്തർക്കും വ്യത്യസ്തമായ ദാനങ്ങളും വ്യക്തിത്വങ്ങളും ദൗത്യങ്ങളും ഉണ്ട്. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ പ്രത്യേകത യാദൃശ്ചികമല്ല; അത് ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

യഥാർത്ഥ ആത്മസ്വീകാരം അഹങ്കാരമല്ല. "എനിക്ക് ശക്തികളുണ്ട്, ബലഹീനതകളുമുണ്ട്; എങ്കിലും ദൈവം സൃഷ്ടിച്ച എന്നെ ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നു" എന്ന ഉറച്ച ആത്മവിശ്വാസമാണ് അത്. പരിപൂർണരെയല്ല, ആത്മാർത്ഥതയുള്ളവരെയാണ് ആളുകൾ കൂടുതൽ വിശ്വസിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്.

 അതുകൊണ്ട്, " മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് ഞാൻ വ്യത്യസ്തനായിരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?" എന്ന് ചോദിക്കരുത്.

"ദൈവം എനിക്ക് നൽകിയ ഈ പ്രത്യേകതകളിലൂടെ എനിക്ക് എങ്ങനെ മറ്റുള്ളവർക്ക് അനുഗ്രഹമാകാൻ കഴിയും?" എന്നാണ് സ്വയം ചോദിക്കേണ്ടത്. ആ ചോദ്യം നിങ്ങളുടെ അപകർഷതാബോധത്തെ ലക്ഷ്യബോധമാക്കി മാറ്റും.

 ദൈവം സൃഷ്ടിച്ച യഥാർത്ഥ വ്യക്തിയായി, ധൈര്യത്തോടെ ജീവിക്കുവാൻ തയ്യാറാകുമ്പോഴാണ് നിങ്ങളിലെ സൂപ്പർ പവർ പ്രവർത്തനക്ഷമമാകുന്നത്. ആ ഡ്രൈവിംഗ് ഫോഴ്സിനെ തടയാൻ ലോകത്തിലെ ഒരു ശക്തിക്കും കഴിയില്ല.

☆

-fr. dr. a. p. george

Leonardo da Vinci – A Mind Inspired to Explore God's Wonders

 Among the gifted individuals who left a lasting mark on human history, Leonardo da Vinci stands as a remarkable example of creative talent. Known for masterpieces such as the Mona Lisa and The Last Supper, Leonardo was not only a painter but also an inventor, engineer, anatomist, architect, and scientist. His insatiable curiosity led him to study nature, the human body, flight, water, and mechanics with extraordinary detail.

 "Great are the works of the LORD; they are pondered by all who delight in them." — Psalm 111:2

Leonardo's life reminds us that creativity is not merely the ability to produce beautiful things; it is the gift of seeing God's world with wonder. While Scripture does not mention Leonardo, it repeatedly teaches that wisdom, skill, and artistic ability are gifts from God. Just as God filled Bezalel with wisdom and craftsmanship to build the Tabernacle (Exodus 31:1-5), He also grants unique talents to individuals in every generation.

What made Leonardo exceptional was his willingness to ask questions. He looked beyond the surface and sought deeper understanding. Christians are called to cultivate the same attitude—not merely curiosity for knowledge's sake, but wonder that leads to worship. Every flower, every human face, every law of nature reflects the wisdom of the Creator.

Leonardo teaches us that talent grows through observation, discipline, and perseverance. God-given gifts become fruitful when they are diligently developed and faithfully used. The Lord is glorified when artists create beauty, scientists pursue truth, teachers share wisdom, and believers dedicate their abilities to His service.

Reflection: God has entrusted each of us with creative potential. We may never paint a Mona Lisa or design inventions centuries ahead of our time, but we can use our gifts to reveal something of God's beauty, truth, and goodness to the world.

🙏

Lord, the source of all wisdom and creativity, help us to develop the gifts You have placed within us. Give us minds that wonder, hearts that worship, and hands that serve. May every talent we possess bring glory to Your name and blessing to others. Through Christ our Lord. Amen.

☆

-fr. dr. a. p. george

(Courtesy)

പേരെന്റിങ്ങിന് റിട്ടയർമെന്റ് ഇല്ല

 

പ്രകൃതിയിലെ ജീവജാലങ്ങളിൽ ഒരു ഘട്ടം കഴിഞ്ഞാൽ കുഞ്ഞുങ്ങൾ മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നു. അപരിചിതരാകുന്നു. സ്വന്തം ജീവിതം ആരംഭിച്ചാൽ അവർക്ക് പഴയ ബന്ധം ആവശ്യമില്ലാതാകുന്നു. എന്നാൽ മനുഷ്യനിൽ മാത്രം വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ദൈവിക ക്രമീകരണമുണ്ട്. മക്കൾ എത്ര വളർന്നാലും, എത്ര ദൂരെയായാലും, എത്ര തിരക്കിലായാലും അവരുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ മാതാപിതാക്കളുമായുള്ള ഒരു മങ്ങിയ കനൽപോലുള്ള ആത്മബന്ധം നിലനിൽക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് പേരെന്റിങ്ങിന് റിട്ടയർമെന്റ് ഇല്ലാത്തത്.

കുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ സുരക്ഷിത അഭയകേന്ദ്രം മാതാപിതാക്കളാണെന്നാണ് മനശാസ്ത്ര കാഴ്ചപ്പാട്. ജനനം മുതൽ രൂപപ്പെടുന്ന ഈ 'attachment bond' വൈകാരിക തലങ്ങളിൽ ആഴത്തിൽ പതിയുന്നു. കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ ബന്ധത്തിന്റെ പ്രകടനം കുറയാം; ദിവസേനയുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ കുറയാം; ചിലപ്പോൾ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ പോലും ഉണ്ടാകാം. എന്നാൽ ബാല്യത്തിൽ ലഭിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെയും കരുതലിന്റെയും ഊഷ്മള അനുഭവങ്ങൾ അവരുടെ ഓർമ്മകളിലെ സജീവ ഫയലുകളായി നിലനിൽക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് പ്രതിസന്ധികളിലും രോഗങ്ങളിലും ഏകാന്തതയിലും പലരും മനസ്സിൽ ആദ്യം മാതാപിതാക്കളെ ഓർക്കുന്നത്.

 ദൈവ ശാസ്ത്ര കാഴ്ചപ്പാടിൽ, കുടുംബ ബന്ധം വെറും ജൈവബന്ധമല്ല; അത് ദൈവം സ്ഥാപിച്ച ഒരു വിശുദ്ധ ഉടമ്പടി ബന്ധമാണ്. “നിന്റെ അപ്പനെയും അമ്മയെയും ബഹുമാനിക്ക” (പുറപ്പാട് 20:12) എന്ന കല്പന കുട്ടിക്കാലത്തിനുള്ളതല്ല, ജീവിതകാലം മുഴുവനുമുള്ളതാണ്. ദൈവം മനുഷ്യനെ 'ബന്ധങ്ങളുടെ ജീവിയായി' സൃഷ്ടിച്ചു. മാതാപിതാക്കളുടെ സ്നേഹത്തിലൂടെ ദൈവത്തിന്റെ കരുതലും വിശ്വസ്തതയും മക്കൾ അനുഭവിക്കുന്നു. അതിനാൽ പ്രായം കൂടുമ്പോൾ ബന്ധത്തിന്റെ രൂപം മാറിയാലും അതിന്റെ ആത്മീയ വേരുകൾ ഉണങ്ങിപ്പോകുന്നില്ല.

പ്രിയ മാതാപിതാക്കളേ, നിങ്ങളുടെ സ്നേഹവും പ്രാർത്ഥനയും ഒരിക്കലും വെറുതെയാവില്ല. ചിലപ്പോൾ മക്കൾ മനസ്സിൽ നിന്ന് അകലെയാണെന്ന് തോന്നാം. എങ്കിലും അവരുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിങ്ങൾ വിതച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ വിത്തുകൾ ഇപ്പോഴും സജീവമാണ്. ദൈവം തന്നെയാണ് ആ ബന്ധത്തിന്റെ കാവൽക്കാരൻ. അതുകൊണ്ട് പേരെന്റിങ് ഒരു ജോലി അല്ല; അത് മരണം വരെയും തുടരുന്ന ഒരു വിശുദ്ധ വിളിയാണ്. 

മറ്റെല്ലാ ബന്ധങ്ങൾക്കും മറവിയും മരണവും ഉണ്ട്. എന്നാൽ മക്കളും മാതാപിതാക്കളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന് മരണമില്ല. മക്കളെ കുറിച്ചുള്ള ബയോഡേറ്റയും പ്രൊഫൈലും മറവി രോഗം കാർന്നുതിന്നാലും, 'എന്റെ മക്കൾ' എന്ന അവബോധം ആത്മാവിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞു പോകില്ല. അതു തുടച്ചു മാറ്റുവാൻ രോഗത്തിനും മരണത്തിനും കഴിയില്ല. ദുഃഖങ്ങളും നെടുവീർപ്പുകളും ഇല്ലാത്ത ദൈവ ഭവനത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നാലും മാതാപിതാക്കൾക്ക് മക്കളെ മറക്കുവാൻ കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. അത് ആത്മ ശരീര മനസ്സുകളിൽ സൃഷ്ടാവ് എഴുതി ചേർത്ത വിസ്മയ ബന്ധമാണ്.

മാതാപിതാക്കളും മക്കളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം രക്തത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നതാണെങ്കിലും, സ്നേഹത്താലും പ്രാർത്ഥനയാലും ദൈവകൃപയാലും പരിപോഷിപ്പിക്കപ്പെട്ട്, അനന്തമായി തുടരുന്ന വിശുദ്ധ ഉടമ്പടി ബന്ധമാണ്. മക്കളും മാതാപിതാക്കളും ആകുവാൻ കഴിയുന്നത് മനുഷ്യ ജീവിതത്തിന്റെ പുണ്യവും സുകൃതവുമാണ്.

☆

-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്

അതിജീവനത്തിന്റെ അടിയൊഴുക്കുകൾ

       

         ജീവിതം ഒരു നദിപോലെയാണ്. അതിന്റെ പ്രയാണത്തിൽ അവസ്ഥാന്തരങ്ങളുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ ശാന്തമായി, ചിലപ്പോൾ പ്രക്ഷുബ്ധമായി, ചിലപ്പോൾ പാറകളെ തട്ടി വഴിമാറി, ചിലപ്പോൾ പുതിയ പാതകൾ കണ്ടെത്തി... അത് മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. നദിയുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി മേൽപ്പരപ്പിലല്ല, അതിന്റെ അടിയൊഴുക്കിലാണ്. അതാണ് നദിയെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത്.

  മനുഷ്യജീവിതവും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. പുറമേ കാണുന്നത് നമ്മുടെ വിജയങ്ങളും പരാജയങ്ങളും ചിരികളും കണ്ണുനീരും മാത്രമാണ്. എന്നാൽ അതിജീവനത്തിന്റെ അടിയൊഴുക്കും ഉള്ളൊഴുക്കുമായി അജ്ഞാത തലങ്ങളിൽ ഒരു അദൃശ്യ ശക്തി ഒഴുകുന്നുണ്ട്. 

ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവിളി വളർച്ചയാണ്. ഒരു ശിശു വളർന്ന് പ്രായപൂർത്തിയാകുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ മനസ്സും ആത്മാവും അനുഭവങ്ങളിലൂടെ വളരേണ്ടതാണ്. നാം മാറാനും പഠിക്കാനും പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെടാനും സൃഷ്ടിപരമായി പ്രതികരിക്കാനും വിളിക്കപ്പെട്ടവരാണ്. എന്നാൽ ജീവിതത്തിന്റെ ഈ സ്വാഭാവിക വളർച്ച ഏതെങ്കിലും ഘട്ടത്തിൽ തടസ്സപ്പെടുമ്പോഴാണ് സംഘർഷം തുടങ്ങുന്നത്. നഷ്ടങ്ങൾ, നിരാശകൾ, രോഗങ്ങൾ, ബന്ധങ്ങളിലെ തകർച്ചകൾ, വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ പരിമിതികൾ – ഇവയെല്ലാം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് തടയുന്ന അണക്കെട്ടുകളായി മാറാം.

 വേദന ജീവിതത്തിന്റെ ശത്രുവാണെന്നാണ് പലരും കരുതുന്നത്. എന്നാൽ വേദന അതിജീവന പാഠങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്ന അധ്യാപകനാണ്. സുഖസൗകര്യങ്ങൾ നമുക്ക് കംഫർട്ട് സോൺ ഒരുക്കിയേക്കാം. പക്ഷേ പ്രതിസന്ധികളാണ് നമ്മെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്. ഒരു മൺപാത്രം തീയിൽ വെന്തു പാകമാകുമ്പോഴാണ് ഉറപ്പ് ലഭിക്കുന്നത്. കൽക്കരി അമിതമായ സമ്മർദ്ദം സഹിക്കുമ്പോഴാണ് വജ്രമാകുന്നത്. മനുഷ്യ മനസ്സും അതുപോലെയാണ്. ചില ജീവിത സത്യങ്ങൾ സഹനങ്ങളിലൂടെ മാത്രമേ പഠിക്കാൻ കഴിയൂ. മഹാന്മാരുടെ മഹത്വത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഈ അഗ്നി ശോധനയുടെ പൊള്ളുന്ന അനുഭവങ്ങൾ ഏറെയുണ്ട്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വളർച്ചകൾ പലപ്പോഴും ഏറ്റവും വലിയ നഷ്ടങ്ങൾക്ക് ശേഷമാകാം സംഭവിക്കുന്നത്. ജീവിത പങ്കാളിയുടെ വേർപാടിനുശേഷം ബന്ധങ്ങളുടെ മൂല്യം തിരിച്ചറിയുന്നു. രോഗത്തിന്റെ നിഴലിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ആരോഗ്യമെന്ന അനുഗ്രഹത്തെ പുതിയ കാഴ്ച്ചപ്പാടിൽ കാണുന്നു. പരാജയങ്ങൾക്കുശേഷം സ്വന്തം പരിമിതികളെ അംഗീകരിക്കാനും മറ്റുള്ളവരോട് കൂടുതൽ കരുണ കാണിക്കാനും പഠിക്കുന്നു. അതെ, ദുരന്ത മുറിവുകൾ പലപ്പോഴും നമ്മുടെ മനസ്സിനെ കഠിനമാക്കുന്നതിനു പകരം കൂടുതൽ മനുഷ്യത്വം നിറഞ്ഞതാക്കാറുമുണ്ട്.

മനഃശാസ്ത്രത്തിൽ "Post-Traumatic Growth" എന്നൊരു ആശയമുണ്ട്. ചിലർ ദുരന്തങ്ങൾക്കുശേഷം പഴയ അവസ്ഥയിലേക്ക് മടങ്ങുക മാത്രമല്ല ചെയ്യുന്നത്. അവർ കൂടുതൽ സമഗ്രതയുള്ള വ്യക്തിത്വമായി വളരാറുണ്ട്. ജീവിത സമസ്യയെപ്പറ്റിയുള്ള പുതിയ ബോധ്യം, ബന്ധങ്ങളുടെ വില, ആത്മീയതയുടെ ഔഷധ ശക്തി, അതിജീവന ശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയ തിരിച്ചറിവ്... ഇവയെല്ലാം വേദനയുടെ മണ്ണിൽ വിടരുന്ന പുണ്യ കുസുമങ്ങളാണ് .

ഇവിടെ ഒരു വലിയ വിരോധാഭാസമുണ്ട്. ജീവിതം പൂർണ്ണമായും സ്വന്ത നിയന്ത്രണത്തിൽ ആയിരിക്കണമെന്നാണ് എല്ലാവരുടെയും ആഗ്രഹം. എന്നാൽ പലപ്പോഴും നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുന്ന നിമിഷങ്ങളിലാണ് അനുകൂല വളർച്ച സംഭവിക്കുന്നത്. കാരണം അത്തരം നിമിഷങ്ങളിലാണ് അഹങ്കാരത്തിന്റെ അർത്ഥമില്ലായ്‌മ തിരിച്ചറിയുന്നത്. ജീവിതം ഒരു വിസ്മയ രഹസ്യമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത്. അപ്പോൾ പലരും കൂടുതൽ വിനയവും മനുഷ്യത്വവും ഉള്ളവരായേക്കാം. അതിജീവനത്തിന്റെ പിന്നിലെ ചാലക ശക്തിയെ തിരിച്ചറിയും.

അതിജീവനം എന്നത് കഷ്ടതകൾ അനുഭവിച്ചു തീർക്കൽ മാത്രമല്ല. വേദനയുടെ നടുവിൽ അർത്ഥം കണ്ടെത്താനുള്ള കഴിവും കൂടിയാണ്. ഇരുട്ട് ഇല്ലാതാകുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കാതെ, ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ തന്നെ ഒരു പ്രകാശം തെളിയിക്കാനുള്ള ധൈര്യമാണത്. ജീവിതം പഴയതുപോലെ ആയില്ലെങ്കിലും പുതിയൊരു അർത്ഥം കണ്ടെത്താം എന്ന പ്രത്യാശയാണ് അതിജീവനം.

 മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ഒരു വിസ്മയ ശക്തിയുണ്ട്. ആ ശക്തിയാണ് ഓരോ വീഴ്ചയ്ക്കുശേഷവും വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. അതാണ് നഷ്ടങ്ങൾക്കു ശേഷവും സ്നേഹിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. അതാണ് ദുരന്തങ്ങൾക്ക് ശേഷവും ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരി വിരിയിക്കുന്നത്. 

 മനുഷ്യ ജീവിതത്തിന്റെ മഹത്വം, ഒരിക്കലും വീഴാതിരിക്കുന്നതിലല്ല, വീണിട്ടും വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കുന്നതിലാണ്. മുറിവുകളില്ലാത്ത ജീവിതമല്ല, മുറിവുകളെ ജ്ഞാനമായും കരുണയായും പ്രത്യാശയായും മാറ്റുന്ന ജീവിതമാണ് ഏറ്റവും മനോഹരം. അതാണ് അതിജീവനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അടിയൊഴുക്ക് — ജീവിതത്തെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്ന അദൃശ്യശക്തി.

ഭൂതകാലത്തിന്റെ മുറിവുകളിലും ഭാവിയുടെ ആശങ്കകളിലും കുടുങ്ങാതെ, ഇപ്പോഴത്തെ അനുഭവങ്ങളെ ബോധപൂർവം സ്വീകരിക്കാൻ പരിശീലിപ്പിക്കുന്ന മനശ്ശാസ്‌ത്ര ചികിത്സാ സമീപനമാണ് 'Gestalt Therapy'. സ്വന്തം വികാരങ്ങളെയും ചിന്തകളെയും അംഗീകരിക്കുവാനും അവയുടെ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കാനും പഠിക്കുമ്പോൾ അതിജീവന ശക്തിയും ആത്മ വിശ്വാസവും വർദ്ധിക്കുന്നു. അത്‌ ജീവിതപ്രതിസന്ധികളെ നേരിടുവാനുള്ള മാനസിക പ്രതിരോധശേഷി (Resilience) വർധിപ്പിക്കും.

ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളും വേദനകളും ഒഴിവാക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല. എന്നാൽ ഓരോ സഹനങ്ങളിലും ഉള്ളുണർത്തുന്ന അതിജീവനശക്തിയിലുള്ള വിശ്വാസം ജീവിത മുന്നേറ്റത്തിന് സഹായകമാണ്.

☆

-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്