പതോളജിക്കൽ ലയേഴ്‌സ്

 പതോളജിക്കൽ ലയേഴ്സ്

നുണ പറയുന്നത് ചില മനുഷ്യരുടെ ഒരു സാധാരണ ദുശ്ശീലമായിരിക്കാം. എന്നാൽ മറ്റു ചിലർക്ക് അതൊരു മാനസികാവസ്ഥയാണ്. മനഃശാസ്ത്രം ഇവരെ 'രോഗാതുരമായ നുണ പറയുന്നവർ' (Pathological Liars) എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. നുണ പറയുന്നതിലൂടെ തങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും നേട്ടമുണ്ടെന്ന് അവർ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, യാതൊരു ആവശ്യവുമില്ലാതെ തന്നെ നിരന്തരം ഈ സ്വഭാവം ആവർത്തിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഇവരെ സാധാരണക്കാരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തരാക്കുന്നത്.

 ഇതിന്റെ ഭവിഷ്യത്തുകളെക്കുറിച്ച് ഇവർ ചിന്തിക്കുന്നില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, കുറ്റബോധമോ ലജ്ജയോ ഇവരെ നുണ പറയുന്നതിൽ നിന്ന് പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നുമില്ല.

മനഃശാസ്ത്രപരമായി നോക്കുമ്പോൾ, പതോളജിക്കൽ നുണകൾ പലപ്പോഴും നാർസിസ്റ്റിക്, ആന്റിസോഷ്യൽ വ്യക്തിത്വ വൈകല്യങ്ങളുടെ ലക്ഷണമാകാം. മറ്റുള്ളവരുടെ വികാരങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള കഴിവ് ഇവർക്ക് വളരെ കുറവായിരിക്കും. തങ്ങളുടെ പ്രതിച്ഛായ വർദ്ധിപ്പിക്കാനോ മറ്റുള്ളവരുടെ സഹതാപം പിടിച്ചുപറ്റാനോ അവർ നിരന്തരം നുണകളെ ആശ്രയിക്കുന്നു. കാലക്രമേണ, നുണയും സത്യവും വേർതിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവർ സ്വന്തം നുണകളെത്തന്നെ വിശ്വസിച്ചു തുടങ്ങുന്നു.

ശാസ്ത്രീയ നിരീക്ഷണങ്ങളും കണക്കുകളും

 നിരന്തരം നുണപറയുന്ന അവസ്ഥയെ, വ്യക്തിയിലും അവരുടെ സാമൂഹിക ചുറ്റുപാടിലും പ്രകടമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക സ്വഭാവ വൈകല്യമായാണ് സമീപകാല പഠനങ്ങൾ വിലയിരുത്തുന്നത്:

• വ്യാപനം: പൊതുസമൂഹത്തിൽ ഏകദേശം 8% മുതൽ 13% വരെ ആളുകളെ ഈ അവസ്ഥ ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു ശരാശരി വ്യക്തി ദിവസത്തിൽ രണ്ട് നുണകൾ പറയുമ്പോൾ, ഇവർ പ്രതിദിനം ശരാശരി പത്തോ അതിലധികമോ നുണകൾ പറയുന്നു.

• നുണകളുടെ ഉത്ഭവം: സമൂഹത്തിലെ മൊത്തം നുണകളുടെ പകുതിയും പറയുന്നത് അമിതമായി നുണ പറയുന്ന 5% വരുന്ന ആളുകളാണ് (Prolific liars). കൗമാരത്തിലോ യൗവനത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലോ ആണ് ഈ സ്വഭാവം സാധാരണയായി ആരംഭിക്കുന്നത്.

• ഇരകളും കാരണങ്ങളും: ബിസിനസ്സ് പങ്കാളികൾ, അപരിചിതർ, അല്ലെങ്കിൽ കുടുംബാംഗങ്ങൾ എന്നിവരേക്കാളുപരി അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളെയും പരിചയക്കാരെയുമാണ് ഇവർ കൂടുതലായും വഞ്ചിക്കുന്നത്. പകുതിയോളം നുണകളും യാതൊരു ബാഹ്യകാരണമോ വ്യക്തമായ നേട്ടമോ ഇല്ലാതെ പറയുന്നവയാണെന്ന് ഗവേഷകർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

തലച്ചോറിലെ വ്യത്യാസങ്ങൾ: 

ഇവരുടെ തലച്ചോറിലെ പ്രീഫ്രണ്ടൽ വൈറ്റ് മാറ്ററിൽ (Prefrontal white matter) 22% മുതൽ 36% വരെ വർദ്ധനവ് ഉള്ളതായി ബ്രെയിൻ ഇമേജിംഗ് പഠനങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ വഞ്ചിക്കുന്നതിനായി കൂടുതൽ വികസിച്ചതും കാര്യക്ഷമവുമായ കോഗ്നിറ്റീവ് ശൃംഖലകൾ തലച്ചോറിലുള്ളതിനാൽ, സാധാരണ മനുഷ്യരേക്കാൾ വളരെ വേഗത്തിൽ നുണകൾ നിർമ്മിക്കാൻ ഇവർക്ക് കഴിയുന്നു.

• മാനസികാവസ്ഥ: നുണ പറയുമ്പോൾ കടുത്ത മാനസിക സമ്മർദ്ദം അനുഭവിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ഇവർക്ക് ഉത്കണ്ഠ വളരെ കുറവായിരിക്കും. പിടിക്കപ്പെടാതെ നുണ പറഞ്ഞ് ഫലിപ്പിക്കുമ്പോൾ അവർക്കൊരു പ്രത്യേക മാനസിക ഉത്തേജനം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

• സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ: പതോളജിക്കൽ നുണയന്മാരുമായി ഇടപഴകുന്ന ആളുകളിൽ നടത്തിയ സർവേയിൽ, 91% പേരും കടുത്ത വൈകാരിക-സാമൂഹിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നേരിട്ടതായി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു. വിശ്വാസ്യതയെ സാരമായി ബാധിക്കുന്നതിനാൽ, ഈ സ്വഭാവം പലപ്പോഴും ഇവരെ സമൂഹത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒറ്റപ്പെടലിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

വേദപുസ്തകപരമായ വീക്ഷണം:

സത്യത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യമാണ് ബൈബിൾ നൽകുന്നത്. യേശുക്രിസ്തു സ്വയം "വഴിയും സത്യവും ജീവനും" എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചത്. എന്നാൽ പിശാചിനെ 'നുണയനും നുണയുടെ പിതാവും' എന്ന് യോഹന്നാൻ 8:44-ൽ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.

"വ്യാജമുള്ള അധരങ്ങൾ യഹോവയ്ക്കു വെറുപ്പു; വിശ്വസ്തതയോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നവരോ അവനു പ്രസാദം" എന്നാണ് സദൃശവാക്യക്കാരന്റെ ഉപദേശം (12:22). നുണകൾ മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങളെ മാത്രമല്ല, ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധത്തെയും പ്രതിസന്ധിയിലാക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്, "ആകയാൽ ഭോഷ്കു ഉപേക്ഷിച്ചു ഓരോരുത്തൻ താന്താന്റെ അയൽക്കാരനോടു സത്യം സംസാരിപ്പിൻ" എന്ന് എഫെസ്യർ 4:25 നിർദ്ദേശിക്കുന്നത്. നിരന്തരം നുണ പറയുന്ന വ്യക്തി ആത്മീയമായി അന്ധകാരത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്.

കുടുംബത്തിലോ ജോലിസ്ഥലത്തോ നിരന്തരം നുണ പറയുന്ന ഒരാളോടൊപ്പം ജീവിക്കുക എന്നത് മാനസികമായി വലിയ വെല്ലുവിളിയാണ്. ഇവരുമായുള്ള ഇടപെടലുകളിൽ താഴെ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാവുന്നതാണ്:

• വ്യക്തിപരമായി എടുക്കാതിരിക്കുക: അവർ നിരന്തരം നുണ പറയുന്നത് നിങ്ങളോടുള്ള വ്യക്തിപരമായ ശത്രുത കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അതവരുടെ മാനസികാവസ്ഥയുടെ പ്രശ്നമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക. ഇത് നിങ്ങളുടെ മാനസിക സംഘർഷം കുറയ്ക്കും.

• തർക്കിക്കാതിരിക്കുക: അവരുടെ നുണകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് കുറ്റസമ്മതം നടത്താൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നതു കൊണ്ട് പ്രയോജനമില്ല. അവർ അതിനെ മറികടക്കാൻ കൂടുതൽ നുണകൾ പറയും. നുണയാണെന്ന് ബോധ്യമായാൽ, ശാന്തമായി സംസാരം അവിടെ വെച്ച് അവസാനിപ്പിക്കുക.

• അതിരുകൾ സൂക്ഷിക്കുക: ഇവരുമായുള്ള ഇടപാടുകളിൽ വ്യക്തമായ വ്യക്തിപരമായ അതിരുകൾ സൂക്ഷിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്‌.

• ജാഗ്രത പാലിക്കുക: സാമ്പത്തികമോ ഔദ്യോഗികമോ ആയ സുപ്രധാന കാര്യങ്ങളിൽ ഇവരുടെ വാക്ക് മാത്രം ഒരിക്കലും വിശ്വസിക്കരുത്. കാര്യങ്ങൾ രേഖാമൂലം സൂക്ഷിക്കുകയോ, മൂന്നാമതൊരാളിലൂടെ വസ്തുതകൾ ഉറപ്പുവരുത്തുകയോ ചെയ്യണം.

• ചികിത്സയ്ക്ക് പ്രേരിപ്പിക്കുക: ഇതൊരു മാനസിക പ്രശ്നമായതിനാൽ അവർക്ക് പ്രൊഫഷണൽ കൗൺസിലിംഗോ തെറാപ്പിയോ ആവശ്യമാണ്. അനുകൂലമായ സാഹചര്യത്തിൽ സ്നേഹത്തോടെ അവരെ ഇതിനായി പ്രേരിപ്പിക്കുക.

സ്നേഹവും വിവേകവും: 

ക്രിസ്തീയ സ്നേഹത്തിന് അത്ഭുത ശക്തിയുണ്ട്‌. അവരോട് ക്ഷമിക്കാനും അവരെ സ്നേഹിക്കാനും ബൈബിൾ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. അവരിൽ മാറ്റമുണ്ടാകാൻ ദൈവത്തോട് ആത്മാർത്ഥമായി പ്രാർത്ഥിക്കുക. എന്നാൽ അവരുടെ നുണകൾക്ക് കൂട്ടുനിൽക്കാനോ, അതുവഴി നിങ്ങളുടെ ജീവിതം തകർക്കാനോ ദൈവം നിങ്ങളോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. വിവേകത്തോടെ അകലം പാലിക്കുക.

സത്യം എപ്പോഴും നമ്മെ സ്വതന്ത്രരാക്കുന്നു. നിരന്തരം നുണ പറയുന്ന ഒരാളോടൊപ്പം ജീവിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ സ്വന്തം യാഥാർത്ഥ്യബോധം നഷ്ടപ്പെടാതെ നോക്കേണ്ടതുണ്ട്. സത്യത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുകയും, വിവേകത്തോടെ അതിരുകൾ നിശ്ചയിക്കുകയും, അവരുടെ മാറ്റത്തിനായി ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിക്കുകയും ചെയ്താൽ ഈ വെല്ലുവിളിയെ വിജയകരമായി അതിജീവിക്കുവാൻ കഴിയും.

☆

-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്

(കടപ്പാട് )

ഇളക്കങ്ങൾ

  

ബ്രെയിൻ എപ്പോഴും നമ്മളെ അപകടങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ജീവിതത്തിൽ പെട്ടെന്ന് വലിയ പ്രശ്നങ്ങൾ വരുമ്പോൾ നമ്മൾ വല്ലാതെ പരിഭ്രമിക്കും. കാട്ടിൽ മൃഗങ്ങളെ കാണുമ്പോൾ ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ ഈ പരിഭ്രമം നല്ലതാണെങ്കിലും, സാധാരണ ജീവിതത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങളിൽ (ഉദാഹരണത്തിന്: ജോലി പോവുക, കുടുംബപ്രശ്നങ്ങൾ) ഇത് ഗുണം ചെയ്യില്ല. ആ സമയത്ത് ശരിയായി ചിന്തിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ കഴിവ് കുറയും.

മനസ്സമാധാനം നിലനിർത്തുക എന്നാൽ ജീവിതത്തിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ ഇല്ലാതിരിക്കുക എന്നല്ല അർത്ഥമാക്കുന്നത്; മറിച്ച് പ്രശ്നങ്ങൾ വരുമ്പോൾ എത്രയും വേഗം സാധാരണ നിലയിലേക്ക് തിരികെ വരിക എന്നതാണ്. അതിനായി ഗവേഷകർ നിർദ്ദേശിക്കുന്ന ചില ലളിതമായ വഴികൾ പരിശീലിക്കാവുന്നതാണ്:

1. ആദ്യം ശരീരത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ ശാന്തമാക്കുക.

നല്ല ടെൻഷൻ ഉള്ളപ്പോൾ വെറുതെ ചിന്തിച്ചാൽ മാത്രം സമാധാനം കിട്ടില്ല. അതിന് ആദ്യം ശരീരത്തെ ശാന്തമാക്കണം.

 * ദീർഘനിശ്വാസം എടുക്കുക: മൂക്കിലൂടെ തുടർച്ചയായി രണ്ട് തവണ വേഗത്തിൽ ശ്വാസമെടുക്കുക, എന്നിട്ട് വായിലൂടെ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വിടുക. ഇത് ഹൃദയമിടിപ്പ് കുറയ്ക്കാനും പിരിമുറുക്കം ലഘുകരിക്കുവാനും സഹായിക്കും.

 * ചുറ്റുപാടിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിക്കുക. അനാവശ്യ ചിന്തകളിൽ നിന്ന് മനസ്സിനെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ഇത് സഹായിക്കും.

2. ചിന്തകളെ നിയന്ത്രിക്കുക

നമുക്കുണ്ടാകുന്ന സങ്കടങ്ങൾ പലതും പ്രശ്നങ്ങൾ കൊണ്ടു മാത്രമല്ല, അതിനെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ അമിതമായി ചിന്തിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ്.

 * യാഥാർത്ഥ്യം അംഗീകരിക്കുക: പ്രശ്നങ്ങളെ അതുപോലെ അംഗീകരിക്കുക. മാറ്റാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് വ്യാകുലപ്പെടാതെ, 'ഇനി എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും' എന്ന് മാത്രം ചിന്തിക്കുക.

 * ചിന്തകളെ പുനർ വിന്ന്യസിക്കുക : "ഞാൻ പരാജയപ്പെടും" അല്ലെങ്കിൽ "എല്ലാം തീർന്നു" എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതിന് പകരം, "മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ പരാജയ ചിന്തകൾ വരുന്നുണ്ട്" എന്ന് തിരിച്ചറിയുക. ഈ ചെറിയ മാറ്റം ഭയം കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കും.

3. ചെറിയ ശീലങ്ങൾ തുടരുക 

വിഷമമുള്ളപ്പോൾ വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ നമുക്ക് മടിയായിരിക്കും. അതിനാൽ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധിക്കുകയും ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്യുക.

 * പ്രവർത്തിക്കുക: "സന്തോഷം വന്നിട്ട് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാം" എന്ന് കരുതരുത്. കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു തുടങ്ങുമ്പോൾ താനേ ഉന്മേഷം വരും. അതിനാൽ ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു തുടങ്ങുക.

 * ദിനചര്യകൾ തെറ്റിക്കാതിരിക്കുക: കൃത്യസമയത്ത് ഉറങ്ങുക, രാവിലെ ഇളം വെയിൽ കൊള്ളുക, ചെറിയ രീതിയിൽ വ്യായാമം ചെയ്യുക. ഇത് ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും ഉന്മേഷത്തോടെ ഇരിക്കാൻ സഹായിക്കും.

4. മറ്റുള്ളവരുമായി ഇടപഴകുക

വിഷമമുള്ളപ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കാനായിരിക്കും മിക്കവർക്കും തോന്നുക. എന്നാൽ വിശ്വസ്തരായ സുഹൃത്തുക്കളോടോ കുടുംബാംഗങ്ങളോടോ സംസാരിക്കുന്നത് വലിയ ആശ്വാസം നൽകും. ഇത് നമ്മുടെ ആകാംഷ കുറയ്ക്കാനും സുരക്ഷിതത്വം തോന്നാനും സഹായിക്കും.

5. ആത്മീയതയും വിശ്വാസവും

​പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിൽ മനസ്സിൽ പ്രതീക്ഷ നിലനിർത്താൻ ആത്മീയതയ്ക്കും വിശ്വാസത്തിനും വലിയ പങ്കുണ്ട്. പ്രാർത്ഥന, ധ്യാനം, കൂട്ടായ്‌മ, പ്രകൃതിയുമായുള്ള ബന്ധം, ജീവിതത്തിന് ഒരു വലിയ ലക്ഷ്യമുണ്ടെന്ന വിശ്വാസം എന്നിവയെല്ലാം ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. കാര്യങ്ങളെ വിശാലമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ കാണാനും, "നടക്കുന്നതെല്ലാം നല്ലതിനാണ്" എന്നൊരു തോന്നൽ ഉണ്ടാക്കാനും ഇത് നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. ഇത്തരം ആത്മീയ ചിന്തകൾ ടെൻഷൻ കുറയ്ക്കുകയും, വലിയ പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടാനുള്ള ഒരു പ്രത്യേക പോസിറ്റിവിറ്റിയും സമാധാനവും പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു.

കയറിലൂടെ നടക്കുന്ന ഒരാൾ വീഴാതിരിക്കാൻ എപ്പോഴും ശരീര ചലനങ്ങളിലൂടെ ബാലൻസ് നിലനിർത്തുന്നതുപോലെ, മനസ്സമാധാനം നിലനിർത്താനും നമ്മൾ നിരന്തരം ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കണം. ശരീരവും ചിന്തകളും ശീലങ്ങളും നിയന്ത്രിക്കുന്നതിലൂടെ നമുക്ക് പ്രതിസന്ധികളെ എളുപ്പത്തിൽ മറികടക്കുവാൻ സാധിക്കും.

☆

-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്

(കടപ്പാട് )

ഹൈബ്രിഡ് ഇന്റലിജൻസ്

മനുഷ്യന്റെ വിവേകം, അനുഭവം, സർഗാത്മകത എന്നിവയും കൃത്രിമബുദ്ധിയുടെ (AI) വേഗതയും വിശകലനശേഷിയും സംയോജിപ്പിച്ച് കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായ തീരുമാനങ്ങളും പരിഹാരങ്ങളും കണ്ടെത്തുന്ന ബുദ്ധിസംവിധാനമാണ് ഹൈബ്രിഡ് ഇന്റലിജൻസ് (Hybrid Intelligence).

  AI മനുഷ്യനെ തോൽപ്പിക്കുകയല്ല, മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ കഴിവുള്ളവനാക്കുകയാണ്.

വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് ഇതിന്റെ സ്വാധീനം വളരെ വലുതാണ്. ഓരോ വിദ്യാർത്ഥിയുടെയും പഠനശൈലി മനസ്സിലാക്കി അനുയോജ്യമായ പഠന  മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ  നൽകാൻ AI സഹായകമാണ്. അധ്യാപകർക്ക് പാഠം തയ്യാറാക്കാനും മൂല്യനിർണയം നടത്താനും ഇത് സഹായിക്കും. എന്നാൽ പല അപകടസാധ്യതകളും ഉണ്ട്. വിദ്യാർത്ഥികൾ ചിന്തിക്കാതെ AI നൽകുന്ന ഉത്തരങ്ങൾ പകർത്തി എഴുതുകയാണെങ്കിൽ, അവരുടെ  വിമർശന ചിന്തയും പ്രശ്നപരിഹാരശേഷിയും ക്ഷയിച്ചു പോയേക്കാം. അതുകൊണ്ട് AI ഒരു "അധ്യാപകസഹായി" ആയിരിക്കണം; "അധ്യാപകന്റെ പകരക്കാരൻ" ആകരുത്.

സാമൂഹിക ജീവിതത്തിലും ഹൈബ്രിഡ് ഇന്റലിജൻസ് വലിയ മാറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്: ഭാഷാതടസ്സങ്ങൾ കുറയുന്നു, വിവരങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും എളുപ്പത്തിൽ ലഭ്യമാകുന്നു, ചികിത്സ, കൃഷി, ഗതാഗതം, ദുരന്തനിവാരണം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ മികച്ച തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. അതേസമയം വ്യാജവാർത്തകളും കൃത്രിമ ചിത്രങ്ങളും വീഡിയോകളും സമൂഹത്തിൽ ആശയക്കുഴപ്പം സൃഷ്ടിക്കാനും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെ ദുർബലമാക്കാനും സാധ്യതയുണ്ട്. അതിനാൽ സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിക്കുന്നതോടൊപ്പം സത്യാവസ്ഥ പരിശോധിക്കുന്ന ശീലവും വളർത്തണം.

വ്യക്തിജീവിതത്തിൽ AI നമ്മുടെ ദൈനംദിന സഹായിയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. സമയം ക്രമീകരിക്കാനും, ആരോഗ്യകാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കാനും, പുതിയ കഴിവുകൾ പഠിക്കാനും, എഴുത്തിലും ജോലിയിലും സഹായിക്കാനും ഇതിന് കഴിയും. എന്നാൽ എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളും AI-യെ ആശ്രയിച്ചാൽ സ്വതന്ത്രചിന്തയും ഉത്തരവാദിത്തബോധവും കുറഞ്ഞേക്കാം. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കേണ്ടത് മനസ്സും മനസ്സാക്ഷിയും തന്നെയാണ്.

യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം അറിവിന്റെ അളവല്ല, ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിവേകമാണ്. AI-ക്ക് അനന്തമായ വിവരശേഖരമുണ്ട്. എന്നാൽ സ്നേഹിക്കാനും ക്ഷമിക്കാനും ത്യാഗം ചെയ്യാനും മനസ്സാക്ഷിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാനും മനുഷ്യനു മാത്രമാണ് കഴിയുക.

ഭാവികാലം മനുഷ്യന്റെയും AI-യുടെയും മത്സരമല്ല,  ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ പരസ്പരം സഹകരിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ കാലഘട്ടം ആയിരിക്കും. സാങ്കേതികവിദ്യയെ നാം നിയന്ത്രിക്കണം, സാങ്കേതികവിദ്യ നമ്മെ നിയന്ത്രിക്കരുത്. മനുഷ്യമനസ്സും  കൃത്രിമ ബുദ്ധിയുടെ ശക്തിയും ഒരുമിക്കുമ്പോൾ സമൂഹത്തിന് വലിയ സൃഷ്ടിപരമായ  സംഭാവനകൾ നൽകുവാൻ കഴിയും. എന്നാൽ ആ യാത്രയിൽ മാനവികതയും ധാർമ്മികതയും  ഈശ്വര ഭക്തിയും എന്നും വഴികാട്ടികളായിരിക്കണം.

മനുഷ്യന്റെ ചിന്ത, ഓർമ്മ, ശ്രദ്ധ, വികാരം, തീരുമാനമെടുക്കൽ തുടങ്ങിയ മാനസിക പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ കൃത്രിമബുദ്ധി അനുകൂലവും പ്രതികൂലവുമായ സ്വാധീനങ്ങൾ ചെലുത്തുന്നു. അറിവ് വർധിപ്പിക്കാനും പ്രശ്നപരിഹാരത്തിനും മാനസിക സമ്മർദം നിയന്ത്രിക്കാനും AI സഹായിക്കുമ്പോൾ, അമിതമായ ആശ്രിതത്വം സ്വതന്ത്രചിന്തയെയും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെയും പ്രതികൂലമായി ബാധിച്ചേക്കാം.

 മനോരോഗ ചികിത്സയിലും പുനരധിവാസത്തിലും ഭാവിയിൽ കൃത്രിമബുദ്ധി വളരെ പ്രയോജനപ്പെടുത്താവുന്നതാണ്.

രോഗലക്ഷണങ്ങൾ നേരത്തേ തിരിച്ചറിയാനും വ്യക്തിഗത ചികിത്സാപദ്ധതികൾ രൂപപ്പെടുത്താനും ചികിത്സയുടെ പുരോഗതി നിരീക്ഷിക്കാനും ഓർമ്മ, ആശയവിനിമയം, സാമൂഹിക ഇടപെടൽ, ദൈനംദിന ജീവിതനൈപുണ്യങ്ങൾ എന്നിവ മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള പരിശീലനം നൽകാനും വലിയ സാധ്യതകളുണ്ട്. റോബോട്ടുകൾ, വെർച്വൽ റിയാലിറ്റി, ബുദ്ധിപരമായ സഹായ സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ മാനസികവും ശാരീരികവുമായ പുനരധിവാസം കൂടുതൽ ഫലപ്രദമാക്കാനും സാധിച്ചേക്കാം. 

എന്നാൽ തെറ്റായ വിലയിരുത്തൽ, സ്വകാര്യതാ ലംഘനം, മനുഷ്യസമ്പർക്കത്തിന്റെ കുറവ് തുടങ്ങിയ അപകടസാധ്യതകൾ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കണം. അതിനാൽ, AI-യുടെ സാങ്കേതികശേഷിയും മനുഷ്യന്റെ വിവേകവും സഹാനുഭൂതിയും വിദഗ്ധചികിത്സയും സംയോജിപ്പിക്കുന്ന ഹൈബ്രിഡ് ഇന്റലിജൻസാണ് ഭാവിയിലെ മാനസികാരോഗ്യ ചികിത്സയ്ക്കും പുനരധിവാസത്തിനും ഏറ്റവും ഉത്തരവാദിത്തപൂർണമായ സമീപനം.

യന്ത്രങ്ങൾക്ക് ബുദ്ധിയുണ്ടാകാം, എന്നാൽ ജ്ഞാനവും സ്നേഹവും മനസ്സാക്ഷിയും ഇന്നും മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിയാണ്.

☆

-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്

(കടപ്പാട് )

മസ്തിഷ്കം എങ്ങിനെയാണ് അതിനെത്തന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നത്?

നമ്മൾ ആരാണെന്നും എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നതെന്നും സ്വന്തം വികാരങ്ങൾ എന്താണെന്നും മസ്തിഷ്കം എങ്ങനെയാണ് മനസ്സിലാക്കുന്നത് ?

നമ്മൾ കണ്ണാടിയിൽ മുഖം കാണുമ്പോൾ അത് നമ്മളാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു. ദുഃഖിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ വേദന അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഒരു പഴയ സംഭവം ഓർക്കുമ്പോൾ, അത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നു. “ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നു”, “ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നു”, “ഞാൻ തന്നെയാണ് ഈ പ്രവൃത്തി ചെയ്തത്” എന്ന ബോധം എവിടെനിന്നാണ് വരുന്നത്?  ശാസ്ത്രലോകം അന്വേഷിക്കുന്ന കൗതുകകരമായ ചോദ്യങ്ങളിലൊന്ന്: മസ്തിഷ്കം സ്വയം തന്നെ എങ്ങനെ അറിയുന്നു എന്നതാണ്.

1. സ്വയം മനസ്സിലാക്കുവാൻ മസ്തിഷ്കത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക കേന്ദ്രമില്ല

 മസ്തിഷ്കത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക ഭാഗത്തായിരിക്കാം സ്വയംബോധം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതെന്ന ധാരണ കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളിൽ നിലനിന്നിരുന്നു. എന്നാൽ ആധുനിക ന്യൂറോസയൻസ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, സ്വയംബോധം ഒരു പ്രത്യേക ഭാഗത്തിന്റെ മാത്രം പ്രവർത്തനമല്ല എന്നാണ്. ഓർമ, ശ്രദ്ധ, വികാരം, ശരീരത്തിൽനിന്നുള്ള സന്ദേശങ്ങൾ, ചിന്ത എന്നിവ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന വിവിധ മസ്തിഷ്കശൃംഖലകൾ പരസ്പരം സഹകരിച്ചാണ് ഈ ബോധം രൂപപ്പെടുന്നത്.

2. ശരീരത്തിൽനിന്നുള്ള സന്ദേശങ്ങൾ

ഹൃദയമിടിപ്പ്, ശ്വാസോച്ഛ്വാസം, വിശപ്പ്, ദാഹം, വേദന, ക്ഷീണം തുടങ്ങിയവയെക്കുറിച്ച് ശരീരത്തിൽനിന്ന് മസ്തിഷ്കത്തിന് നിരന്തരം സന്ദേശങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു.

ഉദാഹരണത്തിന്, പരീക്ഷയ്ക്കുമുമ്പ് ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടുമ്പോൾ, മസ്തിഷ്കം ശരീരത്തിൽനിന്നുള്ള സന്ദേശങ്ങളും സാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങളും സംയോജിപ്പിച്ച് ഭയം, ഉത്കണ്ഠ, ജാഗ്രത തുടങ്ങിയ അനുഭവങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്താൻ സഹായിക്കുന്നു. അതായത്, നമ്മൾ ആരാണെന്ന ബോധം ചിന്തകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല; നമ്മുടെ ശരീരാനുഭവങ്ങളും അതിന്റെ ഭാഗമാണ്.  ശരീരസൂചനകളും മസ്തിഷ്കശൃംഖലകളും തമ്മിലുള്ള ഈ ബന്ധത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം ഇപ്പോൾ പഠന വിഷയമാണ്.

3. ഓർമകളും ചിന്തകളും

നമ്മുടെ ബാല്യകാല അനുഭവങ്ങൾ, കുടുംബബന്ധങ്ങൾ, വിജയങ്ങൾ, പരാജയങ്ങൾ, ജീവിതത്തിലെ സന്തോഷവും ദുഃഖവും എല്ലാം ചേർന്നാണ് വ്യക്തിപരമായ സ്വത്വബോധം വളരുന്നത്. മസ്തിഷ്കത്തിലെ ഡിഫോൾട്ട് മോഡ് നെറ്റ്‌വർക്ക് (Default Mode Network — DMN) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ശൃംഖല, സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോഴും പഴയ അനുഭവങ്ങൾ ഓർക്കുമ്പോഴും നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വത്തെക്കുറിച്ച് വിലയിരുത്തുമ്പോഴും പ്രധാന പങ്കുവഹിക്കുന്നു.

2025-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഗവേഷണ അവലോകനങ്ങൾ ഈ ശൃംഖലയെ ശരീരാനുഭവങ്ങളുമായും വികാരങ്ങളുമായും ബന്ധപ്പെടുത്തി സ്വയംബോധത്തെ കൂടുതൽ സമഗ്രമായി മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

4. ചിന്തകളുടെ 'സൂപ്പർവൈസർ' (The Internal Manager)

​നമ്മുടെ തലച്ചോർ ഒരു വലിയ കമ്പനിയാണെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കുക. അവിടെ കാണാനും കേൾക്കാനും വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കാനുമായി കോടിക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികളുണ്ട് (ന്യൂറോണുകൾ). എന്നാൽ ഈ തൊഴിലാളികൾ ചെയ്യുന്ന പണികൾ ശരിയാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കാൻ അവിടെ ഒരു മാനേജർ കൂടിയുണ്ട്.

​കോഗ്നിറ്റീവ് ന്യൂറോ സയന്റിസ്റ്റായ ഡോ. സ്റ്റീവ് ഫ്ലെമിങ്ങിന്റെ (Dr. Steve Fleming) നേതൃത്വത്തിൽ 2026-ൽ നടന്ന പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, നമ്മുടെ തലച്ചോറിന്റെ മുൻഭാഗത്തുള്ള പ്രീ-ഫ്രോണ്ടൽ കോർട്ടെക്സ് (Prefrontal cortex) എന്ന ഭാഗം ഈ 'മാനേജറുടെ' റോൾ ആണ് ചെയ്യുന്നതെന്നാണ്. നമ്മുടെ ഓരോ തീരുമാനത്തെയും ഈ ഭാഗം വിലയിരുത്തുകയും "ഇത് ശരിയാണ്" അല്ലെങ്കിൽ "ഇതിൽ എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ട്" എന്ന് തലച്ചോറിന് സ്വയം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.

നമ്മൾ ഒരു തെറ്റ് ചെയ്താൽ, “ഞാൻ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്?” എന്ന് സ്വയം ചോദിക്കാറുണ്ട്. ഒരു തീരുമാനമെടുക്കുമ്പോൾ, “ഇത് ശരിയായിരിക്കുമോ?” എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നു. സ്വന്തം ചിന്തകളെയും പ്രവൃത്തികളെയും വിലയിരുത്താനുള്ള ഈ കഴിവിനെ മെറ്റാകോഗ്നിഷൻ (Metacognition) എന്നു വിളിക്കുന്നു.

മസ്തിഷ്കം സ്വന്തം പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുകയും മുൻ അനുഭവങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുകയും പുതിയ വിലയിരുത്തലുകൾ നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ഈ സ്വയംവിലയിരുത്തൽ എല്ലായ്പ്പോഴും കൃത്യമായിരിക്കണമെന്നില്ല. സ്വന്തം ഓർമകളെയും തീരുമാനങ്ങളെയും കുറിച്ച് നമുക്ക് തെറ്റുദ്ധാരണകൾ ഉണ്ടാകാം. അതിനാൽ സ്വയംബോധം എന്നത് നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള പൂർണമായ അറിവല്ല; നിരന്തരം മെച്ചപ്പെടാവുന്ന ഒരു കഴിവാണ്.

മസ്തിഷ്കത്തിലെ വിവിധ ശൃംഖലകൾ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ശാസ്ത്രം വളരെയധികം പുരോഗതി നേടിയിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും, നമുക്ക് ഒരു അനുഭവം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അതിനോടൊപ്പം ഉണ്ടാകുന്ന ആന്തരിക ബോധം — “ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നു” എന്ന വ്യക്തിപരമായ അനുഭവം — കൃത്യമായി എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുന്നു എന്നത് ഇപ്പോഴും പൂർണമായി വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. മസ്തിഷ്കം സ്വയം  പഠിക്കുന്നതിലെ ഈ സങ്കീർണതയെക്കുറിച്ച് പഠനങ്ങൾ തുടരുകയാണ്.

അവബോധം ആത്മീയ കാഴ്ച്ചപ്പാടിൽ 

ശാസ്ത്രം മസ്തിഷ്കത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണമായ പ്രവർത്തനങ്ങളെ വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ, ക്രൈസ്തവ ആത്മീയത സ്വയംബോധത്തെ ദൈവവുമായുള്ള ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ തലത്തിലാണ് കാണുന്നത്. വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിനെയും തോമസ് മെർട്ടനെയും പോലെയുള്ള ആത്മീയ ഗുരുക്കന്മാരുടെ പഠനമനുസരിച്ച്, നമ്മെത്തന്നെ പൂർണ്ണമായി അറിയുക എന്നത് ദൈവത്തെ അറിയുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ സാധ്യമാകൂ. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഈ ആന്തരിക അവബോധം വെറുമൊരു ജൈവ പ്രവർത്തനമല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ ഛായ (Image of God) നമ്മിൽ ദർശിക്കാനും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ സ്വരം കേൾക്കാനുമുള്ള ഒരു ആത്മീയ കണ്ണാടിയാണ്. നിശ്ശബ്ദമായ ധ്യാനത്തിലൂടെയും പ്രാർത്ഥനയിലൂടെയും ആന്തരീക ബോധതലങ്ങളിലേക്ക് തിരിയുമ്പോൾ, സ്വയം അറിയുക എന്ന മനുഷ്യന്റെ അന്വേഷണം ആത്യന്തികമായി ചെന്നെത്തുന്നത് തന്റെ സ്രഷ്ടാവിന്റെ അനന്തമായ സ്നേഹത്തിലേക്കും വിസ്മയ സാന്നിധ്യത്തിലേക്കുമാണ്.

ഉപസംഹാരം

മസ്തിഷ്കം നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് രൂപപ്പെടുത്തുന്നത് ശരീരത്തിൽനിന്നുള്ള സന്ദേശങ്ങൾ, ഓർമകൾ, വികാരങ്ങൾ, ചിന്തകൾ, സാമൂഹിക അനുഭവങ്ങൾ എന്നിവ സംയോജിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ്. ഈ അറിവ് നമ്മെ സ്വന്തം ജീവിതത്തെ വിലയിരുത്താനും തെറ്റുകളിൽനിന്ന് പഠിക്കാനും മറ്റുള്ളവരെ മനസ്സിലാക്കാനും സഹായിക്കുന്നു.

സ്വയം അറിയുക എന്നത് സ്വന്തം പേര്, രൂപം, കഴിവുകൾ എന്നിവ തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ അവസാനിക്കുന്നില്ല; സ്വന്തം ചിന്തകളെയും വികാരങ്ങളെയും പ്രവൃത്തികളെയും സത്യസന്ധമായി പരിശോധിക്കുന്നതും അതിന്റെ ഭാഗമാണ്.

ശാസ്ത്രം മസ്തിഷ്കത്തിന്റെ പ്രവർത്തനരീതികളെ വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യന്റെ ആഴത്തിലുള്ള സ്വത്വബോധത്തെയും ബോധാനുഭവത്തെയും കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണം ഇപ്പോഴും തുടരുകയാണ്. മസ്തിഷ്കം സ്വയം പഠിക്കുന്ന യാത്രയിൽ, മനുഷ്യൻ തന്നെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

☆

-fr. dr. a. p. george

(Courtesy)

References:

Candia-Rivera et al., Interoception, Network Physiology and the Emergence of Bodily Self-Awareness, 2024.

Embodying the Default Mode Network: Self-Related Processing from an Embodied Perspective, 2025.

കുട്ടികളിലെ ന്യൂറോഡൈവർജൻസ്

 

മസ്തിഷ്കത്തിന്റെ വളർച്ചയിലും ആശയവിനിമയം നടത്തുന്ന രീതിയിലും കാണുന്ന സ്വാഭാവികമായ ചില വ്യത്യാസങ്ങളെയാണ് 'ന്യൂറോഡൈവർജൻസ്' (Neurodivergence) എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഇതൊരു രോഗമല്ല, മറിച്ച് ലോകത്തെ തികച്ചും  വ്യത്യസ്തമായി മനസ്സിലാക്കുകയും പ്രതികരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന  ഒരു രീതിയാണ്.

പ്രധാന വിഭാഗങ്ങൾ:

കുട്ടികളിൽ സാധാരണയായി കാണപ്പെടുന്ന പ്രധാന ന്യൂറോഡൈവർജന്റ് അവസ്ഥകൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

• ഓട്ടിസം സ്പെക്ട്രം ഡിസോർഡർ (ASD): സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളിലും ആശയവിനിമയത്തിലുമുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ.

• എ.ഡി.എച്ച്.ഡി (ADHD): ഒരിടത്ത് അടങ്ങിയിരിക്കാൻ കഴിയായ്മ, അമിതമായ പ്രവൃത്തികൾ (Hyperactivity), ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട്.

• പഠന വൈകല്യങ്ങൾ (Learning Disabilities): ഉദാഹരണത്തിന്, വായിക്കാനും എഴുതാനും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്ന ഡിസ്ലെക്സിയ (Dyslexia).

പ്രധാന ലക്ഷണങ്ങൾ:

ഓരോ കുട്ടിയും വ്യത്യസ്തരാണെങ്കിലും, ചില പൊതുവായ ലക്ഷണങ്ങൾ ഇവയാണ്:

• ആശയവിനിമയത്തിലെ ബുദ്ധിമുട്ട്: മറ്റുള്ളവരുടെ മുഖത്ത് നോക്കി സംസാരിക്കാതിരിക്കുക, പേര് വിളിച്ചാൽ പ്രതികരിക്കാതിരിക്കുക.

• ആവർത്തന സ്വഭാവങ്ങൾ: ഒരേ വാക്കുകൾ ആവർത്തിച്ചു പറയുക, കൈകൾ വീശുക, അല്ലെങ്കിൽ ഒരേ കളിപ്പാട്ടം ഉപയോഗിച്ച് എപ്പോഴും ഒരേപോലെ കളിക്കുക.

• സെൻസറി പ്രശ്നങ്ങൾ: ചില പ്രത്യേക ശബ്ദങ്ങൾ, വെളിച്ചം, അല്ലെങ്കിൽ വസ്ത്രങ്ങളുടെ സ്പർശനം എന്നിവയോട് അമിതമായി പ്രതികരിക്കുകയോ ഭയപ്പെടുകയോ ചെയ്യുക.

• ശ്രദ്ധക്കുറവ്: ഒരു കാര്യത്തിൽ കൂടുതൽ നേരം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ കഴിയാതെ വരിക.

കാരണങ്ങൾ:

എന്തുകൊണ്ടാണ് കുട്ടികളിൽ ഈ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് എന്ന് പൂർണ്ണമായി കണ്ടെത്താനായിട്ടില്ലെങ്കിലും, പ്രധാന കാരണങ്ങൾ ഇവയാണ്:

• ജനിതക കാരണങ്ങൾ (Genetics): കുടുംബത്തിൽ മറ്റാർക്കെങ്കിലും ഇത്തരം അവസ്ഥകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് കുട്ടികളിലേക്ക് വരാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.

• ഗർഭാവസ്ഥയിലെ ഘടകങ്ങൾ: ഗർഭകാലത്ത് മസ്തിഷ്കത്തിന്റെ വളർച്ചയിലുണ്ടാകുന്ന ചില പ്രത്യേക മാറ്റങ്ങൾ ഇതിന് കാരണമാകാം.

പരിചരണവും പിന്തുണയും (Management)

ന്യൂറോഡൈവർജൻസ് പൂർണ്ണമായി മാറ്റിയെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനു പകരം കുട്ടികളെ അവരുടെ കഴിവുകൾ പരമാവധി ഉപയോഗിക്കാൻ പ്രാപ്തരാക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

• ലക്ഷണങ്ങൾ കണ്ടുതുടങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ വിദഗ്ധോപദേശം തേടുന്നത് കുട്ടിയുടെ ഭാവി മെച്ചപ്പെടുത്താൻ സഹായിക്കും.

• തെറാപ്പികൾ: സംസാരശേഷി മെച്ചപ്പെടുത്താൻ 'സ്പീച്ച് തെറാപ്പിയും' (Speech Therapy), ദൈനംദിന കാര്യങ്ങൾ സ്വയം ചെയ്യാൻ പ്രാപ്തരാക്കാൻ 'ഒക്യുപ്പേഷണൽ തെറാപ്പിയും' (Occupational Therapy) വളരെ പ്രയോജനകരമാണ്.

• കുട്ടിയുടെ പഠനരീതി മനസ്സിലാക്കി അവർക്ക് അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ പ്രത്യേക വിദ്യാഭ്യാസം (Special Education) നൽകേണ്ടത് ആവശ്യമാണ്‌.

 

കുട്ടിയെ മാറ്റിയെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന് പകരം, അവരെ അവരായി തന്നെ അംഗീകരിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ചികിത്സ. ഇതിന് കുടുംബത്തിന്റെ പിന്തുണ വളരെ ആവശ്യമാണ്‌.

ഓരോ കുഞ്ഞും ദൈവത്തിന്റെ അമൂല്ല്യ ദാനമാണ്.  "ഞാൻ ഭയങ്കരവും അതിശയവുമായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കയാൽ ഞാൻ നിനക്കു സ്തോത്രം ചെയ്യുന്നു" (സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 139:14) എന്ന ദൈവവചനം ഈ കുട്ടികളുടെ കാര്യത്തിലും പൂർണ്ണമായും സത്യമാണ്. ലോകത്തിന്റെ കണ്ണിൽ ഈ കുഞ്ഞുങ്ങൾ വ്യത്യസ്തരായിരിക്കാം.  എന്നാൽ സൃഷ്ടാവായ ദൈവത്തിന്റെ കയ്യിലെ വിലയേറിയതും മനോഹരവുമായ സൃഷ്ടികളാണവർ. ഇത്തരം കുഞ്ഞുങ്ങളെ പരിപാലിക്കുക എന്നത് ദൈവം മാതാപിതാക്കളെ ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന  വലിയ ഉത്തരവാദിത്തവും വെല്ലുവിളികൾ നിറഞ്ഞ പേരെന്റിംഗ് ശുശ്രൂഷയുമാണ്. 

☆

-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്

മനസ്സിന്റെ സന്തോഷ ചക്രം

 

ജീവിതത്തിൽ നാം ചില സന്തോഷങ്ങൾക്കായി എത്രയോ കാലം കാത്തിരിക്കുന്നു! നല്ലൊരു ജോലി, മനോഹരമായ വീട്, ഉയർന്ന പദവി, സാമ്പത്തിക സുരക്ഷ, അല്ലെങ്കിൽ ഏറെ ആഗ്രഹിച്ച ഒരു നേട്ടം. ഇവ ലഭിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് ആനന്ദംകൊണ്ട് നിറയുന്നു. എന്നാൽ കുറച്ചുനാൾ കഴിയുമ്പോൾ ആ സന്തോഷത്തിന്റെ തീവ്രത കുറയുന്നു. ഇന്നലെ നമ്മെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയ കാര്യം ഇന്ന് സാധാരണമായി മാറുന്നു. പിന്നീട് മറ്റൊരു ആഗ്രഹം നമ്മെ മുന്നോട്ടു വലിക്കുന്നു. ഈ പ്രതിഭാസത്തിനാണ് മനഃശാസ്ത്രം ‘ഹെഡോണിക് അഡാപ്റ്റേഷൻ’ (Hedonic Adaptation) എന്നു പറയുന്നത്. 'മനസ്സിന്റെ സന്തോഷ ചക്രം' എന്നും ഈ പ്രതിഭാസത്തെ വിളിക്കാം.

 ജീവിതത്തിലെ മാറ്റങ്ങളോട് മനസ്സ് ക്രമേണ പൊരുത്തപ്പെടുകയും വികാരങ്ങളുടെ പതിവുനിലയിലേക്ക് മടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവണതയാണിത്. മനഃശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇതിനെ ഒരു ട്രെഡ്മിൽ ഓട്ടത്തോട് ഉപമിക്കുന്നു: എത്ര വേഗത്തിൽ ഓടിയാലും ഒരേ സ്ഥാനത്ത് തുടരുന്നതുപോലെ, പുതിയ നേട്ടങ്ങൾ സന്തോഷം വർധിപ്പിച്ചാലും മനസ്സ് വൈകാതെ അവയുമായി പരിചയപ്പെടുന്നു; തുടർന്ന് അടുത്ത ആഗ്രഹത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു.

എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത്? പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള മനസ്സിന്റെ കഴിവ് മനുഷ്യന്റെ അതിജീവനത്തിന് സഹായകരമാണ്. വലിയ സന്തോഷങ്ങളിൽ മാത്രം കുടുങ്ങിപ്പോകാതിരിക്കാനും ദുഃഖങ്ങളിൽനിന്ന് ക്രമേണ കരകയറാനും ഈ കഴിവ് സഹായിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ അതിന്റെ മറുവശം, നമുക്ക് ലഭിച്ച അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ മൂല്യം മറന്ന്, ഇനിയും ലഭിക്കാത്തവയുടെ പിന്നാലെ നിരന്തരം ഓടുവാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു എന്നതാണ്.

അപ്പോൾ സന്തോഷം നേടുന്നതിലാണോ, അതോ ലഭിച്ച സന്തോഷത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതിലാണോ ജീവിതത്തിന്റെ രഹസ്യം?

ജീവിതത്തിൽ സ്വപ്നം കാണുന്നതും നേട്ടങ്ങൾ കൈവരിക്കുന്നതും തെറ്റല്ല. എന്നാൽ അടുത്ത നേട്ടം ലഭിച്ചാലേ സന്തോഷിക്കൂ എന്നു കരുതുമ്പോൾ ഇന്നിന്റെ സൗന്ദര്യം നാം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു. പുതിയൊരു ഫോൺ ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കുശേഷം സാധാരണ ഉപകരണമാകുന്നു; സ്ഥാനക്കയറ്റം പുതിയ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളായി മാറുന്നു. കൂടുതൽ സ്വന്തമാക്കുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ദീർഘകാല സംതൃപ്തി ഉറപ്പാക്കാനാവില്ല.

ഈ സന്തോഷ ചക്രത്തിൽനിന്ന് പുറത്തുകടക്കാൻ നന്ദിയുള്ള മനസ്സ് വളർത്തണം. ആരോഗ്യത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം, കുടുംബത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം, സൗഹൃദം, കുടുംബം ഒന്നിച്ചുള്ള ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം, പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ പുഞ്ചിരി, മറ്റൊരാൾക്കു നൽകുന്ന സഹായം—നിത്യജീവിതത്തിലെ ഇത്തരം ചെറിയ അനുഗ്രഹങ്ങളെ ബോധപൂർവം തിരിച്ചറിയണം. മറ്റുള്ളവരുമായി നിരന്തരം താരതമ്യം ചെയ്യാതെ, ബന്ധങ്ങൾക്കും അർഥവത്തായ അനുഭവങ്ങൾക്കും പ്രാധാന്യം നൽകണം. അതുപോലെ, ഇന്നത്തെ വേദന ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന വാക്കല്ലെന്നും സ്നേഹവും പിന്തുണയും ആവശ്യമായ സഹായവും വീണ്ടെടുപ്പിന് വഴിയൊരുക്കുമെന്നും ഓർക്കണം.

 സംതൃപ്തിയുടെ ആത്മീയ രഹസ്യം

ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം പഠിപ്പിക്കുന്നത് യഥാർഥ സന്തോഷം ഭൗതികനേട്ടങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല, ദൈവവുമായുള്ള ആഴമായ ബന്ധത്തിലും അവിടുത്തെ അനുഗ്രഹങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നതിലുമാണെന്നാണ്. “എന്റെ കൃപ നിനക്കു മതി” (2 കൊരിന്ത്യർ 12:9) എന്ന ദൈവവചനം അപൂർണതകളുടെ നടുവിലും ദൈവകൃപയിൽ ആശ്രയിക്കാൻ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. വിശുദ്ധ പൗലോസ് പറയുന്നു: “ഏതു സാഹചര്യത്തിലും സംതൃപ്തനായിരിക്കാൻ ഞാൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു” (ഫിലിപ്പിയർ 4:11). ലോകം പറയുന്നത്, “കൂടുതൽ നേടിയാൽ സന്തോഷിക്കാം” എന്നാണ്; ക്രിസ്തു നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നത് ദൈവസ്നേഹത്തിലും പ്രാർഥനയിലും നന്ദിയിലും സ്നേഹ സേവനത്തിലും സംതൃപ്തി കണ്ടെത്താനാണ്.

സന്തോഷം ഭാവിയിൽ നേടിയെടുക്കേണ്ട ഒരു ലക്ഷ്യം മാത്രമല്ല; ദൈവം നൽകിയ ജീവിതത്തിൽ തിരിച്ചറിയേണ്ട അനുഗ്രഹം കൂടിയാണ്. കൂടുതൽ സ്വന്തമാക്കാനുള്ള ഓട്ടം മാത്രമാകരുത് ജീവിതം; ലഭിച്ച ജീവിതത്തെ നന്ദിയോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ അനുഭവിക്കാനുള്ള യാത്രയാകണം.

☆

-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്

(കടപ്പാട് )

പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന മനസ്സ്

 പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ആത്മീയമായ അർത്ഥവും  മനഃശാസ്ത്രപരമായ പ്രാധാന്യവുമുണ്ട്. ശാസ്ത്രീയ ഗവേഷണങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, പ്രാർത്ഥനയുടെയും ധ്യാനാത്മകമായ ആത്മീയ പരിശീലനങ്ങളുടെയും ചില സമീപനങ്ങൾ സമ്മർദം കുറയ്ക്കാനും വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാനും പ്രത്യാശ  വളർത്താനും സഹായിക്കുമെന്നാണ്.

പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന മനസ്സിൽ എന്താണ്‌ സംഭവിക്കുന്നത് ?

നമ്മൾ ശാന്തമായി പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ ശ്രദ്ധ ഒരു പ്രത്യേക വിഷയത്തിലേക്കോ ദൈവസാന്നിധ്യബോധത്തിലേക്കോ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. പ്രാർത്ഥനയ്ക്കൊപ്പം  ശ്വാസോച്ഛ്വാസവും ഹൃദയമിടിപ്പും മന്ദഗതിയിലാകുമ്പോൾ, ശരീരത്തിന്റെ സമ്മർദപ്രതികരണം കുറയാൻ സഹായിച്ചേക്കാം.  ശ്രദ്ധ, വികാരനിയന്ത്രണം, സ്വയംപരിശോധന എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തലച്ചോറിന്റെ ശൃംഖലകളും ഇത്തരം അനുഭവങ്ങളിൽ പങ്കാളികളാകുന്നു.

എന്നാൽ എല്ലാ പ്രാർത്ഥനകളും തലച്ചോറിൽ ഒരേ ഫലമുണ്ടാക്കണമെന്നില്ല. പ്രാർത്ഥനയുടെ സ്വഭാവം, വ്യക്തിയുടെ വിശ്വാസം, മാനസികാവസ്ഥ, സാഹചര്യങ്ങൾ എന്നിവ ഫലത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു.

മാനസികാരോഗ്യത്തിൽ പ്രാർത്ഥനയുടെ സ്വാധീനമെന്താണ്?

ഹൃദയത്തിലെ ഭയങ്ങളും കുറ്റബോധവും ദുഃഖവും പ്രതീക്ഷകളും ദൈവസന്നിധിയിൽ തുറന്നു പറയുമ്പോൾ പലർക്കും ആശ്വാസം ലഭിക്കാറുണ്ട്. പ്രാർത്ഥന ജീവിതത്തിലെ പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടാനുള്ള കരുത്തും പ്രത്യാശയും ക്ഷമയും വളർത്താൻ സഹായിച്ചേക്കാം.
എന്നിരുന്നാലും പ്രാർത്ഥന എല്ലാവരിലും ഒരേ ഫലം ഉണ്ടാക്കണമെന്നില്ല. ശിക്ഷിക്കപ്പെടുമെന്ന ഭയം, ദൈവം തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചുവെന്ന കുറ്റബോധം, പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ഉത്തരം ലഭിക്കാത്തതിലുള്ള നിരാശ എന്നിവ ചിലരിൽ  ആകാംക്ഷ  വർധിപ്പിക്കാം. അതിനാൽ ഭയത്തേക്കാൾ, സ്നേഹത്തിലും വിശ്വാസത്തിലും കരുണയിലും അധിഷ്ഠിതമായ പ്രാർത്ഥനയാണ് മാനസികാരോഗ്യത്തിന് കൂടുതൽ സഹായകരമാകാൻ സാധ്യതയുള്ളത്.

ഏതു തരത്തിലുള്ള പ്രാർത്ഥനയാണ് കൂടുതൽ ഗുണകരം?
ഒരേയൊരു പ്രാർത്ഥനാരീതിയാണ് എല്ലാവർക്കും ഏറ്റവും നല്ലതെന്ന് ഗവേഷണങ്ങൾ തെളിയിച്ചിട്ടില്ല. എങ്കിലും ചില പ്രാർത്ഥനാ രീതികൾക്ക് പ്രത്യേകമായ മാനസികപ്രാധാന്യമുണ്ട്.

• നന്ദിപ്രാർത്ഥന: ജീവിതത്തിലെ അനുഗ്രഹങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനും നിരാശയ്ക്കിടയിലും പ്രത്യാശ നിലനിർത്താനും സഹായിക്കുന്നു.
• സമർപ്പണപ്രാർത്ഥന: നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത സാഹചര്യങ്ങളെ ദൈവത്തിൽ ഭരമേൽപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ ഉത്കണ്ഠ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ സഹായിച്ചേക്കാം.
• മധ്യസ്ഥപ്രാർത്ഥന: മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള പ്രാർത്ഥന കരുണയും വ്യക്തിബന്ധവും വളർത്തുന്നു.
• ധ്യാനാത്മക പ്രാർത്ഥന: തിരുവചനത്തെ ശാന്തമായി ചിന്തിക്കുകയും ദൈവസാന്നിധ്യത്തിൽ നിശ്ശബ്ദമായി ഇരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഏകാഗ്രതയും ആത്മപരിശോധനയും വളർത്താം.
• വിലാപ പ്രാർത്ഥന: സങ്കടവും കോപവും നിരാശയും മറച്ചുവയ്ക്കാതെ ദൈവത്തോട് തുറന്നുപറയാൻ അവസരം നൽകുന്നു.

പ്രാർത്ഥന ഒരു വൈകാരിക പ്രസരണമാണോ ?

അതെ, ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ  'Catharsis' എന്നറിയപ്പെടുന്ന വൈകാരിക പ്രസരണത്തിന് പ്രാർത്ഥന ചിലർക്ക് സഹായകമാകാറുണ്ട്. കരയുക, ഉള്ളിലെ വേദന തുറന്നുപറയുക, ക്ഷമ ചോദിക്കുക, ക്ഷമിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക, ഭയങ്ങൾ ദൈവസന്നിധിയിൽ സമർപ്പിക്കുക എന്നിവ അടക്കിവച്ച വികാരങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനും കൈകാര്യം ചെയ്യാനും സഹായിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ വികാരങ്ങൾ പുറത്തുവിടുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം എല്ലാ മാനസികപ്രശ്നങ്ങളും പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ വേദനാജനകമായ അനുഭവങ്ങൾ വീണ്ടും ഓർക്കുന്നത് അസ്വസ്ഥത വർധിപ്പിക്കാം.  അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ മാനസികാരോഗ്യ വിദഗ്ധരുടെ സഹായം പ്രയോജനകരമാണ്.

പ്രാർത്ഥനയും ദൈവാനുഭവവും

മനഃശാസ്ത്രപരമായി നോക്കുമ്പോൾ, പ്രാർത്ഥന ഒരാൾക്ക് താൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്നും സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നും സർവ്വ ശക്തനുമായി  ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നും എന്നും ചിന്തിക്കുവാൻ സഹായിക്കാം. ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിൽ, പ്രാർത്ഥന ജീവനുള്ള ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധമാണ്:  “ഇടവിടാതെ പ്രാർത്ഥിപ്പിൻ” (1 തെസ്സലൊനീക്യർ 5:17) എന്ന വചനം ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും ദൈവത്തോടുള്ള ബന്ധം നിലനിർത്താൻ  ക്ഷണിക്കുന്നതാണ്.

പ്രാർത്ഥനയ്ക്കിടെ ചിലർക്ക് ദൈവസാന്നിധ്യത്തിന്റെ ആഴമേറിയ ബോധം, സമാധാനം, വിസ്മയം, സ്നേഹത്തിന്റെ അനുഭവം എന്നിവ ഉണ്ടാകാം. ഇത്തരം അനുഭവങ്ങൾക്ക് മിസ്റ്റിക്കൽ അനുഭവങ്ങൾ (Mystical Experiences) എന്നു പറയാറുണ്ട്. പ്രാർത്ഥനയും ഇത്തരം അനുഭവങ്ങളും തമ്മിൽ ബന്ധമുണ്ടെന്ന് ഗവേഷണങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും എല്ലാവർക്കും അത്തരം അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല.

വിഷാദം, ഉത്കണ്ഠ തുടങ്ങിയ മനോരോഗ പ്രതിസന്ധികൾക്ക്‌ ചികിത്സ ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ പ്രാർത്ഥന ചികിത്സയ്ക്ക് പകരമാകരുത്. വിശ്വാസവും ശാസ്ത്രീയ ചികിത്സയും പരസ്പരം സഹായകമാകാം.

പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന മനസ്സ് പ്രശ്നങ്ങളില്ലാത്ത മനസ്സല്ല; പ്രശ്നങ്ങളുടെ നടുവിലും പ്രത്യാശയോടെ ദൈവത്തിലേക്ക് തിരിയുന്ന മനസ്സാണ്. പ്രാർത്ഥനയിൽ മനുഷ്യൻ തന്റെ വേദനയ്ക്ക് വാക്കുകൾ നൽകുന്നു, ജീവിതത്തിന് അർത്ഥം കണ്ടെത്തുന്നു, ദൈവത്തോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ ആശ്വാസം തേടുന്നു. ശാസ്ത്രം ഈ അനുഭവത്തിന്റെ പല മാനസിക വശങ്ങളും പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. വിശ്വാസം അതിന് ആത്മീയമായ അർത്ഥവും ദിശയും നൽകുന്നു.
☆
-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്
(കടപ്പാട് )