പ്രോബ്ലം സോൾവിങ് മൈൻഡ്

 

മനുഷ്യ മസ്തിഷ്കത്തിൽ വികാരങ്ങളുടെ അടിയന്തര അലാറം സംവിധാനമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഭാഗമാണ് അമിഗ്‌ഡാല (Amygdala). ഭീഷണി, അപമാനം, നഷ്ടം, വിമർശനം എന്നിവ അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ അത് ഉടൻ തന്നെ "പോരാടുക അല്ലെങ്കിൽ ഓടിരക്ഷപ്പെടുക" എന്ന പ്രതികരണം ഉണർത്തുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് പ്രകോപന സാഹചര്യങ്ങളിൽ  പലരും മുറിവേൽപ്പിക്കുന്ന  വാക്കുകളും കടുത്ത തീരുമാനങ്ങളും എടുക്കുന്നത്.
എന്നാൽ ദൈവം മനുഷ്യന് മറ്റൊരു അത്ഭുതകരമായ വരദാനവും നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അതാണ് പ്രിഫ്രോണ്ടൽ കോർട്ടെക്സ് (Prefrontal Cortex) — ചിന്തിക്കാനും വിലയിരുത്താനും ദീർഘവീക്ഷണത്തോടെ തീരുമാനമെടുക്കാനും സഹായിക്കുന്ന ബ്രെയിനിന്റെ ഭാഗം. ഏതാനും നിമിഷങ്ങളുടെ നിശ്ശബ്ദത, ആഴത്തിലുള്ള ശ്വാസോച്ഛ്വാസം, പ്രാർത്ഥന, ധ്യാനം, സഹാനുഭൂതിയോടെയുള്ള കേൾക്കൽ എന്നിവ ഈ ഭാഗത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും വികാര കൊടുങ്കാറ്റിനെ ശമിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നാണ് പഠനങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, ശാന്തമായ മനസ്സ് കൂടുതൽ ബുദ്ധിപരമായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നു.

ആധ്യാത്മിക ചിന്തകർ  ഈ സത്യം ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പേ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു. വിശുദ്ധ യാക്കോബ് എഴുതുന്നു:
"ഓരോരുത്തനും കേൾക്കുന്നതിൽ വേഗതയുള്ളവനും, സംസാരിക്കുന്നതിൽ താമസമുള്ളവനും, കോപിക്കുന്നതിൽ താമസമുള്ളവനും ആയിരിക്കട്ടെ" (യാക്കോബ് 1:19).
ഇത് ഒരു ധാർമ്മിക ഉപദേശം മാത്രമല്ല; മനഃശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന നിയമം കൂടിയാണ്. ക്ഷമയോടെ കേൾക്കുന്നത് മസ്തിഷ്കത്തെ പ്രതിരോധാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് ഉൾക്കാഴ്ച്ചയിലേക്കും തിരിച്ചറിവിലേക്കും  നയിക്കുന്നു. അപ്പോൾ സാഗരം ശാന്തമാകും.

ജീവിത സംഘർഷങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം കണ്ടെത്തുന്ന മനസ്സിന്റെ സമീപനങ്ങളെ പറ്റിയുള്ള പഠനങ്ങൾ മറ്റൊരു വസ്തുത കൂടി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. മറ്റൊരാളുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കാൻ  ആത്മാർത്ഥമായി ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ബ്രയിനിലെ സഹാനുഭൂതി ശൃംഖലകൾ സജീവമാകുന്നു. അതുകൊണ്ട് യഥാർത്ഥ സമാധാനം വാദപ്രതിവാദത്തിൽ  ജയിക്കുന്നതിലല്ല, മറ്റൊരാളുമായി ഹൃദയബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നതിലാണ്.

ക്ഷമയുടെ അത്ഭുത ശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഗവേഷണങ്ങളും ശ്രദ്ധേയമാണ്. ദീർഘകാല കോപവും വിദ്വേഷവും ശരീരത്തിൽ സമ്മർദ്ദ ഹോർമോണുകളെ ഉയർത്തുകയും ഹൃദയത്തെയും മസ്തിഷ്ക്കത്തെയും പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ, ക്ഷമാശീലം മാനസിക സമ്മർദ്ദം കുറയ്ക്കുകയും ആന്തരിക സമാധാനം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആത്മീയ വീക്ഷണത്തിൽ ക്ഷമ എന്നത് തെറ്റിനെ ന്യായീകരിക്കലല്ല; മറിച്ച്  പ്രതികാര ചിന്തകളുടെ അടിമത്വത്തിൽ നിന്ന് സ്വന്തം മനസ്സിനെ മോചിപ്പിക്കലാണ്.

പ്രശ്നപരിഹാരത്തിന് മിസ്റ്റിക് തലങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സ്വാധീനം മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടെന്ന ചിന്ത ബൈബിളിൽ കാണുന്നുണ്ട് :
ഇതിനെ ബൈബിൾ "ഉന്നതത്തില്‍നിന്നുള്ള ജ്ഞാനം" എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
'ഉന്നതത്തില്‍നിന്നുള്ള ജ്‌ഞാനം ഒന്നാമത്‌ ശുദ്‌ധവും പിന്നെ സമാധാനപൂര്‍ണവും വിനീതവും വിധേയത്വമുളളതും കാരുണ്യവും സത്‌ഫലങ്ങളും നിറഞ്ഞതും ആണ്‌. അത്‌ അനിശ്‌ചിതമോ ആത്‌മാര്‍ ഥതയില്ലാത്തതോ അല്ല.' യാക്കോബ്‌ 3 : 17
ഈ ജ്ഞാനം വെറും ബുദ്ധിശക്തിയല്ല; വികാരവും യുക്തിയും ആത്മീയതയും സമന്വയിപ്പിക്കുന്ന ദൈവിക വെളിച്ചമാണ്.

അതുകൊണ്ട്, ഒരു പ്രശ്നത്തോട്  ഉടനെ വൈകാരികമായി പ്രതികരിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് ശ്രേഷ്ടം. മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കുവാനായി പ്രാർത്ഥിക്കുക, മറ്റുള്ളവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ അനുഭാവപൂർവം കേൾക്കുക, സ്വന്തം വികാരങ്ങളെ നിരീക്ഷിക്കുക, യുക്തിപൂർവ്വം ചിന്തിക്കുക... തുടങ്ങിയ സമീപനങ്ങൾ അഭിലക്ഷണീയമാണ്.  ബ്രെയിൻ  അതിജീവനത്തിനത്തിനു മാത്രമല്ല, പരിവർത്തനത്തിനും പുനഃസംവിധാനത്തിനും സമാധാന സന്തുലിതാവസ്ഥ പുനസ്ഥാപിക്കുന്നതിനും വേണ്ടിയും രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നതാണ് .

പ്രശ്നങ്ങൾ ജീവിതത്തിലെ അനിവാര്യതയും പരീക്ഷണ ഘട്ടങ്ങളുമാണ്.  എന്നാൽ പ്രാർത്ഥനയാൽ പ്രകാശിതമായ മനസ്സും, സ്നേഹത്താൽ നയിക്കപ്പെടുന്ന ഹൃദയവും, ദൈവജ്ഞാനത്താൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്ന മസ്തിഷ്കവും ഒത്തു ചേർന്നാൽ, ഓരോ സംഘർഷവും വ്യക്തിത്വ വികാസത്തിനുള്ള പുതിയ അവസരമായി മാറും.
☆
-fr. dr. a. p. george
(Courtesy)

A Pastor’s Son – When Calling Becomes Personal

 

One of the most inspiring Christian films of recent years is A Pastor’s Son, directed by Alan Adeleke. The movie tells the story of a pastor’s son who reluctantly steps into his father's ministry and gradually discovers that God's calling is not merely inherited—it must be personally embraced. The film centers on faith, community, responsibility, and spiritual transformation. 

The director deserves appreciation for presenting ministry not as a glamorous platform but as a sacred burden. Like Moses, Jeremiah, and Timothy, the central character initially hesitates to accept God's assignment. Yet God often calls the unwilling and shapes them into willing servants. The film beautifully echoes the truth of 1 Timothy 4:12: “Let no one despise your youth, but be an example to the believers.”

The story itself carries a powerful biblical message. Many children of spiritual leaders struggle with the expectations placed upon them. The movie reminds us that faith cannot be inherited like family property; every generation must encounter God personally. Just as Jacob moved from the God of Abraham and Isaac to “my God” (Genesis 28:21), the pastor's son must move from his father's faith to his own living relationship with Christ.

Special appreciation must also be given to Quenton Alexander, whose portrayal of the young man wrestling with duty, doubt, and destiny feels authentic and relatable. His character reflects many believers who hear God's call yet fear their inadequacy. Like Gideon, he learns that God does not call the qualified; He qualifies the called. 

Ultimately, A Pastor’s Son reminds us of a timeless spiritual truth: our greatest inheritance is not a church building, a ministry title, or a family reputation. It is the opportunity to hear Christ's voice and respond, “Here am I, Lord; send me” (Isaiah 6:8). Creative talents reach their highest purpose when they lead hearts back to God's calling and community. 

☆

-fr. dr. a. p. george

(Courtesy)

റവ. നിർമ്മലൻ

   

                                             

തട്ടേമ്മേൽ പള്ളിയുടെ കിഴക്കുഭാഗത്ത് ഒരു 'തെമ്മാടി കോളനി' ഉണ്ട്. 
അതിൽ മുഴുവനും പാപികളാണ് താമസിക്കുന്നത്- കള്ളവാറ്റുകാർ, പിടിച്ചുപറിക്കാർ, മോഷ്ടാക്കൾ, അധർമ്മികൾ... അങ്ങനെ ഒരു പാരമ്പര്യ  സത്യ ക്രിസ്ത്യാനിക്ക് കടന്നു ചെല്ലാൻ കൊള്ളാത്ത,  'സിൻഫുൾ സിന്നേഴ്സ്' കോളനി.

കോടമ്പാക്കം റിട്ടേൺഡ് മരിയ ചേച്ചിയാണ് കോളനിയുടെ വായും തൂണും. അവരുടെ കൊളോണിയൽ വാഴ്ചയുടെ മഹത്തായ 18 വർഷം പിന്നിട്ടു കഴിഞ്ഞു. കോളനിയിലെ അധോലോക നായകരും കവല ചട്ടമ്പികളും വാടക ഗുണ്ടകളും മരിയ ചേച്ചിയുടെ മുൻപിൽ വിനീത ദാസരാണ്. ഘാതക ധിക്കാരികളെ  വരച്ചവരയിൽ നിർത്തുവാൻ തക്ക മാഗ്നെറ്റിക് പവറാണ് അവരുടെ കണ്ണുകൾക്ക്.

മധുര പത്തൊൻപതിന്റെ  ഉൾത്തിരയിൽ പെട്ട്,  വെള്ളിത്തിരയിൽ ആടിപ്പാടാൻ മരിയ  കോടമ്പാക്കത്തേക്ക് ഒളിച്ചോടി. അഭ്രപാളികളിൽ രണ്ടുമൂന്നു തവണ മിന്നി മറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും വന്‍സ്രാവുകൾ വെട്ടി ഇരയാക്കി. പിന്നെ  ഈ കോളനിയിൽ വന്നടിയുകയായിരുന്നു.

ഒരു ക്രിസ്തീയ കുടുംബത്തിൽ,  പ്രാർത്ഥനാശീലമുള്ള മാതാപിതാക്കളുടെ മകളായി വളർന്നവളായിരുന്നു  മരിയ. ശ്രുതിഭംഗം വന്ന തന്റെ ജീവിതത്തെ ഒന്ന് ചിട്ടപ്പെടുത്തണമെന്ന  മോഹം മരിയയുടെ മനസ്സിൽ  ശക്തമായി തുടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ചുകാലമായി. കോടമ്പാക്കം തെരുവിൽ അനാഥ ബാലനായി അലഞ്ഞു നടന്ന നിർമ്മലനാണ് മരിയ ചേച്ചിക്ക് ഇപ്പോൾ കൂട്ട് . ഇപ്പോഴവന് പ്രായം പതിനാറ്. വൈകിട്ട് മരിയ ചേച്ചിയും നിർമ്മലനും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കും,  ബൈബിൾ വായിക്കും. നസ്രായൻ പാർക്കുന്ന മനസ്സാണ്  നിർമ്മലന്റേത്.

ഒരു ഞായറാഴ്ച  കോളനിയിലെ എല്ലാ ക്രിസ്തിയ കുടുംബങ്ങളെയും മരിയ ചേച്ചി വീട്ടിൽ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക്  ക്ഷണിച്ചു. ചേച്ചി എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു:
' നമുക്ക് ഇങ്ങനെ പോയാൽ മതിയോ? ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന അതിക്രമങ്ങൾക്ക് ദൈവ മുമ്പാകെ ഒരിക്കൽ സമാധാനം പറയേണ്ടിവരും. നമ്മളോ ഇങ്ങനെ വഴി തെറ്റിപ്പോയി. നമ്മുടെ കുട്ടികളും ഇതുപോലെ നശിച്ചുപോയാൽ അതിന്റെ കുറ്റം നമുക്കായിരിക്കും.  പള്ളിയും പട്ടക്കാരുമായി ജീവിക്കേണ്ടവരാണ് നമ്മൾ.  കൂടിയാൽ എഴുപത്, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പത്തും കൂടെ. അതും കഴിഞ്ഞാലോ?'

'ഇപ്പൊ എന്തു ചെയ്യണമെന്നാ ചേച്ചി പറയുന്നത്?' അധോലോക പ്രജയായ പാപ്പച്ചൻ ചോദിച്ചു.

'നമ്മൾ  ഇടവക ചേരണം. കുട്ടികളെ സൺഡേ സ്കൂളിൽ വിടണം. വീടുകളിൽ  രണ്ടുനേരം  പ്രാർത്ഥിക്കണം. കട്ടും മോഷ്ടിച്ചുള്ള ജീവിതം നിർത്തണം. ജോലിയെടുത്ത് ജീവിക്കണം.  പാപ്പച്ചൻ തട്ടേമ്മേൽ പള്ളിയിൽ ചെന്ന് വികാരിയച്ചനോട്  നമുക്ക് ഇടവക ചേരണമെന്ന്  പറയ് '

വാറ്റു ലോബി നേതാവായ ശീമോൻ പിറുപിറുക്കുന്നത് മരിയ ചേച്ചി ശ്രദ്ധിച്ചു. ശീമോന്റെ മക്കളെ അടുത്ത് വിളിച്ച് തലയിൽ കൈ വെച്ച് ചേച്ചി പറഞ്ഞു: 'ശീമോനെ, നോക്ക് ഇവർക്ക് വേണ്ടത് ചതിച്ചും കൊള്ളയടിച്ചും വാരിക്കൂട്ടുന്ന പണമല്ല,  ദരിദ്രനാണെങ്കിലും അധ്വാനിച്ച് അഭിമാനത്തോടെ ജീവിക്കുന്ന  ഒരു അപ്പനെയാണ്. അരുതാത്ത വഴികളിലൂടെ, തീ പിടിക്കുന്ന മുതൽ വാരിക്കൂട്ടിയിട്ട് എന്താ ശീമോനെ ഫലം? എല്ലാം കത്തി പോവില്ലേ? എന്റെ ഈ പ്രായത്തിനിടയ്ക്ക് ഞാനിത് ഒരുപാട്  കണ്ടതാണ്. നമ്മളൊന്ന് നേരെയായിട്ട് വേണം, കർത്താവിനെ അറിയാത്ത ഈ കോളനിയിലെ സഹോദരങ്ങൾക്ക് തിരു വചനം പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ'

ശീമോൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലകുമ്പിട്ടിരുന്നു.

ഒരാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം കൂടിയ യോഗത്തിൽ പാപ്പച്ചൻ തന്റെ മിഷൻ പ്രവർത്തന റിപ്പോർട്ട് സമർപ്പിച്ചു:

കോളനിക്കാരെ ഇടവക ചേർക്കുവാൻ തട്ടേമ്മേൽ പള്ളിക്കാർക്ക്‌ സമ്മതമല്ല. നമ്മളൊന്നും ഗുണം പിടിക്കാൻ പോകുന്നില്ലെന്നാണ് പള്ളിക്കാർ പറയുന്നത്.  മന്ത്രിയും എംഎൽഎയും വലിയ ഉദ്യോഗസ്ഥരും പണക്കാരും വരുന്ന 'വലിയ' പള്ളിയാണ്. കോളനിക്കാർ ചെന്നാൽ പിന്നെ അവർ വരില്ലാത്രെ!  പള്ളിയും കക്കൂസുമൊക്കെ കോളനിക്കാർ വൃത്തികേടാക്കും എന്നാണ് അവരുടെ പേടി. കോളനിയിലെ പിള്ളേർ പള്ളിയിൽ വരുന്നവരുടെ ചെരുപ്പ് മോഷ്ടിക്കും എന്നാണ് ട്രസ്റ്റിയുടെ ഭയം. എന്തായാലും ആളുകളുടെ എതിർപ്പൊന്നും നോക്കാതെ,  വികാരി ജോണച്ചൻ  തിരുമേനിക്ക് കത്ത്  തന്നു .

കത്തുമായി തിരുമേനിയെ കാണാൻ ചെന്നപ്പോൾ,  കൈലി മുണ്ടുടുത്ത് തിരുമേനിയെ കാണാൻ പറ്റില്ലെന്നായി ഓഫീസ് സെക്രട്ടറി. 'എന്നാൽ വഴിയിൽ വച്ച് കാണേണ്ടി വരും' എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ  കത്ത് വാങ്ങി.  രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് വരാൻ പറഞ്ഞു.

  അപേക്ഷ ഭദ്രാസന കൗൺസിലിന്റെ പരിഗണനക്കയച്ചു.  പരിപൂർണ്ണ വിയോജനക്കുറിപ്പോടെ കൗൺസിൽ അത്‌ ഹെഡ് ഓഫീസിലേക്ക്  തള്ളി. 'കോളനിക്കാർ ഒരു പള്ളി പണിത്, അച്ചന് ശമ്പളം കൊടുക്കുവാനുള്ള തുക സ്ഥിര നിക്ഷേപമായി ഡെപ്പോസിറ്റ് ചെയ്ത്, രസീത് അരമന ഓഫീസിൽ ഏൽപ്പിക്കുന്ന മുറയ്ക്ക്, ആണ്ടിൽ രണ്ടോ മൂന്നോ തവണ, ഏതെങ്കിലും റിട്ടയർ ചെയ്ത അച്ചനെ അയച്ചുതരാൻ ആലോചിക്കാം'  എന്ന് തിരുമനസ്സായി!

പാലും കമ്പ്ളിയും കിട്ടപ്പോരില്ലാത്ത  പള്ളാടുകളെ മേയ്ക്കാൻ ഇടയന്മാരെ കിട്ടാതെ കോളനിക്കാർ നിരാശരായി. എന്നാലും മരിയ ചേച്ചി പ്രത്യാശ കൈവെടിഞ്ഞില്ല. അവരുടെ വീട്ടിൽ  പ്രാർത്ഥനാ കൂട്ടായ്‌മ തുടർന്നു.

ഒരു ബുധനാഴ്ച രാത്രി, എല്ലാവരും ചേർന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ,  തോളിൽ ഒരു സഞ്ചിയും തൂക്കി,  മുടിയും താടിയും നീട്ടിയ ഒരു നാൽപതുകാരൻ അവർക്കിടയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു.

' നീ ഏതാ മോനെ? ' മരിയ ചേച്ചി ചോദിച്ചു.

അയാൾ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി: ഞാൻ അടുത്ത പള്ളിയിലെ ജോണച്ചനാണ്.  ഇടവക മെമ്പർഷിപ്പ് നിഷേധിക്കപ്പെട്ട നിങ്ങളെ നേരിൽ കാണാനാണ് രാത്രിയിൽ രഹസ്യമായി  ഞാൻ വന്നത്.
എന്റെ പള്ളിക്കാർക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ നിങ്ങളോട് ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു. ഇടയനെ അന്വേഷിക്കുന്ന ഈ ചെറിയ ആട്ടിൻ കൂട്ടത്തോട് എനിക്ക് ചിലത് പറയാനുണ്ട്:
ഞാനും നിങ്ങളും  ഒരേ കുടുംബാഗങ്ങളാണ്. ചില പ്രത്യേക ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളിൽ നമ്മളിൽ ചിലർ നേർ വഴിയിലും മറ്റു ചിലർ പെരുവഴിയിലും ഒക്കെ ആയെന്നുമാത്രം. നിങ്ങളെക്കുറിച്ചോർത്ത് വ്യസനിക്കുന്ന ഒരു പിതാവ്  സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിങ്ങൾക്കുണ്ട്.
സകല ജനങ്ങൾക്കുമുള്ള മഹാ സന്തോഷമായി ഭൂമിയിൽ ജനിച്ച, മേരിയുടെ മകനായ യേശു ക്രിസ്തു നിങ്ങളെക്കാൾ ദരിദ്രനായിരുന്നു. പള്ളിപ്രമാണികളും പുരോഹിത ശ്രെഷ്ഠരും അവനെ ഭൂതഗ്രസ്ഥൻ, തച്ചൻ, ദൈവദൂഷകൻ എന്ന് വിളിച്ചു പരിഹസിച്ചു.
അവന്റെ അടുത്തു വന്നവരെയെല്ലാം അവൻ  കരുണയുടെ കരങ്ങളിൽ ചേർത്തു നിർത്തി. തൊണ്ണൂറ്റിയോൻപതിനെയും വിട്ടിട്ട്,  നഷ്ടപെട്ട ഒന്നിനെ തേടി  മുൾക്കാടുകളിൽ അലയുന്നത് അവന്റെ നിർബന്ധ ശീലമായിരുന്നു. തൊട്ടുകൂടാത്തവരെയും പാളയത്തിന്  പുറത്താക്കപെട്ടവരെയും അവൻ സ്നേഹപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു. പഠിപ്പില്ലാത്ത മുക്കുവരായിരുന്നു  അവന്റെ ഉറ്റ ചങ്ങാതിമാർ.

ആത്മ ശരീര മനസ്സുകളിൽ രോഗം ബാധിച്ചവരും  പാപവഴിയിൽ വഴിതെറ്റിപോയവരും നിറമിഴികളോടെ അവന്റെ മുൻപിൽ നിന്ന് തേങ്ങി. അവരെയൊക്കെ അവൻ ഹൃദയത്തിൽ ചേർത്തു നിർത്തി. അവരോട് സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തിന്റെ സുവിശേഷം പങ്കുവെച്ചു.
'ഈ മനുഷ്യനിൽ ഞാൻ ഒരു കുറ്റവും കാണുന്നില്ല, നിങ്ങൾ ഇവനെ കൊണ്ടുപോയി ക്രൂശിക്കു...' എന്നായിരുന്നു അവനെതിരായ പീലാത്തോസിന്റെ തലതിരിഞ്ഞ വിധി. ലോകത്തിന്റെ പാപം ചുമക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാട് നമുക്കെല്ലാവർക്കും വേണ്ടി കാൽവരിക്കുരിശിൽ പാപ പരിഹാര ബലിയായി തീർന്നു.
ഇപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നമ്മുടെ മധ്യസ്ഥനായി വാഴുന്ന  കർത്താവിന്റെ  പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളാണ് നിങ്ങൾ. സ്വർഗ്ഗത്തിലെ അപ്പന്റെ സ്വന്തം മക്കളാണ് നിങ്ങൾ...
'ആമ്മീൻ ഹല്ലേലുയ്യ, സ്തോത്രം ' - ജനം അത്യുച്ചത്തിൽ അട്ടഹസിച്ചു.
അച്ചൻ മുന്ന്  രാത്രി തിരുവചന ശുശ്രുഷ നടത്തി. എല്ലാവർക്കും ബൈബിൾ വിതരണം ചെയ്തു.  പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ  കണ്ണുനീരിൽ ആദ്രവാനായ നസറായൻ ആത്മഹർഷത്തോടെ അവർക്ക് നടുവിലിരുന്നു.
ഒരു രാത്രികൊണ്ട് മരിയ ചേച്ചിയുടെ വീടിനു മുൻപിൽ ഒരു ഓലപ്പള്ളി ഉയർന്നു. അവിടെ അച്ചൻ വിശുദ്ധ കുർബാന അർപ്പിച്ചു. എല്ലാവരും കർത്താവിന്റെ തിരുശരീര രക്തങ്ങളുടെ പങ്കാളികളായി. വിണ്ടുണങ്ങി വരണ്ട ഹൃദയങ്ങളിലേക്ക് ക്രൂശിലെ സ്നേഹം ജീവജല നദിയായി ഒഴുകി. സ്വർഗ്ഗത്തിലെ പോലെ ഭൂമിയിലുമായി! ക്രൂശിൽ നിവൃത്തിയായത് അവിടെ പൂർത്തിയായി!

തിരിച്ചു പോകുമ്പോൾ അച്ചൻ പറഞ്ഞു : ഇനി നിങ്ങൾ പ്രാർത്ഥനാ കൂട്ടായ്മ  തുടരണം. കർത്താവിനോട് ചേർന്നിരുന്ന് ആരാധിക്കണം.
പ്രിയ സഹോദരങ്ങളെ, നിങ്ങൾ അന്യരും അനാഥരുമല്ല, സ്വർഗ്ഗത്തിലെ അപ്പന്റെ  സ്വന്തം മക്കളാണ്.

' ഇനി ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുവാൻ ആരുണ്ടച്ചാ?' മരിയ ചേച്ചി വിതുമ്പി.

നിർമ്മലനെ അടുത്ത് വിളിച്ച്, തലയിൽ കൈവച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ച്, അച്ഛൻ പറഞ്ഞു:
'ഇവൻ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കും. ഞാൻ ഇവനെ പഠിപ്പിക്കും. ഈ ചെറിയ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെ മേയ്ക്കുന്ന റവ. നിർമ്മലനാകും.
ഈ തെമ്മാടി കോളനി ക്രിസ്തുവിന്റെ സാക്ഷികളുടെ വിശുദ്ധ സംഘമാകും'

☆

-fr. dr. a. p. george

Heaven Is for Real

  

The Lord of all creative gifts often uses stories to awaken hearts that have grown weary with doubt. One beautiful example is the film Heaven Is for Real, thoughtfully directed by Randall Wallace and powerfully portrayed by Greg Kinnear as a pastor-father struggling between faith and reason.

The greatness of this work is not merely in its cinematic beauty but in its invitation to ask an eternal question: Is there more beyond what our eyes can see? The Bible repeatedly lifts our gaze toward that unseen reality. Jesus comforted His disciples with the promise, "In My Father's house are many mansions... I go to prepare a place for you" (John 14:2-3). The film echoes that hope and reminds believers that heaven is not a vague dream but a promise rooted in Christ.

Director Randall Wallace demonstrates that creativity can become a ministry when it points people toward truth, hope, and the love of God. Actor Greg Kinnear portrays the quiet battles of a shepherd who must trust God even when human understanding falls short. Through ordinary family life, suffering, and childlike innocence, the story reflects the words of Jesus: "Unless you change and become like little children, you will never enter the kingdom of heaven" (Matthew 18:3).

The Lord of Creative Talent reminds us that artistic gifts are sacred trusts. A film, a song, a painting, or a story can become a modern parable, leading anxious souls toward eternal hope. When creativity serves the Gospel, it becomes an altar where imagination and faith meet.

🙏

Lord, the Giver of every good and perfect gift, raise up artists, writers, directors, and actors who will use their talents to reveal Your light. May every creative work become a window through which people catch a glimpse of Your eternal kingdom. Amen.

☆

-fr. dr. a. p. george

(Courtesy)

Fyodor Dostoevsky – A Pen That Explored the Human Soul

 

God often shapes His servants through suffering. The life of Fyodor Dostoevsky is a remarkable example of this truth. Born in Russia in 1821, he experienced poverty, the death of loved ones, imprisonment, and even stood before a firing squad before receiving a last-minute pardon. Years of exile and hard labor deeply changed him. Instead of allowing pain to destroy him, he transformed it into stories that searched the darkest corners of the human heart and the brightest rays of divine mercy.

His masterpieces, such as Crime and Punishment and The Brothers Karamazov, wrestle with guilt, freedom, forgiveness, suffering, and faith in God. His characters remind us that no sin is too great for repentance and that grace can reach even the most broken soul. Like King David and the prodigal son, many of his heroes fall deeply but discover that God still calls sinners back to Himself.

The Bible says, "The Lord is close to the brokenhearted and saves those who are crushed in spirit" (Psalm 34:18). Dostoevsky's life illustrates this promise. He believed that suffering, when surrendered to God, could purify the heart and awaken compassion for others.

Creative talent is not merely the ability to entertain; it is the God-given gift of revealing truth. Through literature, Dostoevsky exposed the battle between darkness and light that exists within every person. His works encourage readers to examine their conscience, seek repentance, and trust in the redeeming love of Christ.

The Lord of all creative talents can take human weakness and turn it into a testimony. As the apostle Paul wrote, "My grace is sufficient for thee: for my strength is made perfect in weakness" (2 Corinthians 12:9). In that light, the legacy of Dostoevsky reminds us that the deepest wounds can become channels through which God's wisdom and mercy shine into the world.

☆

-fr. dr. a. p. george

(Courtesy)

Bezalel the great

 

   Many people admire talent. Some can sing beautifully, others can paint, write, teach, build, design, or solve problems creatively. These abilities often bring appreciation and success. Yet the Bible reminds us that every talent ultimately comes from God.

"Every good gift and every perfect gift is from above, and comes down from the Father..." (James 1:17)

God is the Creator of all things. Since He is the source of creativity, every creative ability we possess is a gift entrusted to us by Him. We are not owners of our talents; we are stewards. The purpose of our gifts is not merely to attract attention to ourselves but to bring glory to the One who gave them.

In the Old Testament, God filled Bezalel with wisdom, understanding, and skill to create beautiful works for the Tabernacle (Exodus 31:1-5). His artistic ability was not accidental; it was God-given and God-directed. Likewise, our talents become most meaningful when they are surrendered to God's purposes.

A singer can worship through music. A writer can communicate truth. A teacher can shape lives. A craftsman can honor God through excellence. Whatever the talent may be, it becomes a ministry when offered back to the Lord.

The question is not, “How talented am I?” but “How can I use my talent for God's kingdom?” When we place our gifts in His hands, ordinary abilities become instruments of blessing.
🙏
Lord, thank You for every gift and talent You have placed in my life. Help me to use them faithfully, humbly, and creatively for Your glory and for the blessing of others. Amen.
☆
-fr. dr. a. p. george
(Courtesy)

മനസ്സിന്റെ പിന്നാമ്പുറങ്ങൾ

 മനസ്സിന്റെ പിന്നാമ്പുറങ്ങൾ

മനുഷ്യന്റെ മനസ്സ് ഇന്നും ശാസ്ത്രലോകത്തിന് പൂർണമായി മനസ്സിലാകാത്ത അത്ഭുത
പ്രതിഭാസമാണ്.  ആധുനിക ന്യൂറോസയൻസ്, ബ്രയിനിന്റെ  പ്രവർത്തനങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള  ഗവേഷണങ്ങളിൽ  വലിയ പുരോഗതി കൈവരിച്ചിട്ടുണ്ട്.  എങ്കിലും “ചിന്ത”, “ഓർമ്മ”, “വികാരം”, “ബോധം” എന്നിവയുടെ ആഴം ഇന്നും പൂർണ്ണമായും വെളിപ്പെടാത്ത രഹസ്യമായി തുടരുകയാണ്. സമീപകാലങ്ങളിലെ  ചില ഗവേഷണങ്ങൾ മനുഷ്യ മനസ്സിന്റെ അതിസൂക്ഷ്മ പ്രവർത്തനങ്ങളിലേക്ക് പുതിയ വെളിച്ചം വീശുന്നുണ്ട്.

ഗവേഷകർ കണ്ടെത്തിയ ഒരു പ്രധാന കാര്യം ബ്രയിൻ ഒരിക്കലും പൂർണമായി വിശ്രമിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ്. മനുഷ്യൻ ഉറങ്ങുമ്പോഴും ബ്രയിൻ സജീവമാണ്. ഉറക്കസമയത്ത് ബ്രയിൻ ആ ദിവസത്തിലെ അനുഭവങ്ങളെ പ്രോസസ് ചെയ്യുന്ന തിരക്കിലാണ്-  അപ്രധാന വിവരങ്ങളെ ഒഴിവാക്കുകയും പ്രയോജനപ്രദമായ പുതിയ അറിവുകളെ ദീർഘകാല ഓർമ്മയാക്കി സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ട് സുഖപ്രദമായ ഉറക്കം മസ്തിഷ്ക്കത്തിന്റെ ആരോഗ്യത്തിന് അത്യാവശ്യ ഘടകമാണ്. ഉറക്കക്കുറവ് മൂലം വിഷാദം, ഉത്കണ്ഠ, കോപം, ശ്രദ്ധക്കുറവ് തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങൾക്കുള്ള സാധ്യത വർദ്ധിച്ചേക്കാം .

മറ്റൊരു  പഠനം വ്യക്തമാക്കുന്നത്, മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകളും വികാരങ്ങളും ശരീരത്തെയും പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രയിനിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്നതാണ്. ദീർഘകാലം തുടരുന്ന ഭയം, വെറുപ്പ്, അസൂയ, കോപം തുടങ്ങിയ വികാരങ്ങൾ ശരീരത്തിലെ സ്ട്രെസ് ഹോർമോണുകളെ വർധിപ്പിക്കുന്നത് ഹൃദ്രോഗം, ഹൈ ബ്ലഡ് പ്രഷർ, തളർച്ച  എന്നിവയ്ക്ക് കാരണമായേക്കാം. അതേസമയം സ്നേഹം, നന്ദി, പ്രത്യാശ, ആത്മവിശ്വാസം, പ്രാർത്ഥന എന്നിവ ബ്രയിനിലെ സമാധാനവും സന്തോഷവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രാസവസ്തുക്കളുടെ പ്രവർത്തനം കൂടുതൽ സജ്ജിവമാക്കും.

“ന്യൂറോപ്ലാസ്റ്റിസിറ്റി” എന്ന കണ്ടെത്തൽ ഇന്ന് ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നതാണ്. മനുഷ്യന്റെ മസ്തിഷ്ക്കം ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മാറ്റങ്ങൾക്ക് വിധേയമാകാൻ കഴിവുള്ളതാണ്. പഴയ ശീലങ്ങളും ചിന്താരീതികളും മാറ്റി പുതിയ ചിന്തകളും നല്ല പെരുമാറ്റങ്ങളും രൂപപ്പെടുത്താൻ ബ്രയിനിന് കഴിയും. ഒരാൾ നിരന്തരം നെഗറ്റീവ് ചിന്തകളിൽ ജീവിച്ചാൽ അതിനനുസരിച്ചുള്ള ന്യൂറോണുകൾ ശക്തമാകും; എന്നാൽ പോസിറ്റീവ് ചിന്തകൾ, ധ്യാനം, പ്രാർത്ഥന, സൗഹൃദ ബന്ധങ്ങൾ എന്നിവ മനസ്സിനെ ആരോഗ്യകരമായി പുതുക്കി പണിയാൻ സഹായിക്കും.
ബൈബിളിലെ 'പുതിയ സൃഷ്ടി' ആകുവാനുള്ള ആഹ്വാനം ന്യൂറോപ്ലാസ്റ്റിസിറ്റിയുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ വിലയിരുത്തപ്പെടേണ്ടതാണ്.
അതെ, മാറ്റവും രൂപാന്തരവും സാധ്യമാണ്!

മറ്റൊരു കൗതുകകരമായ നിരീക്ഷണം   “മിറർ ന്യൂറോണുകൾ” ആണ്. മറ്റൊരാളുടെ ദുഃഖം കണ്ടാൽ നമുക്കും വേദന തോന്നുന്നതിനും ഒരാൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ നമുക്കും ചിരി വരുന്നതിനും  പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് ഈ പ്രത്യേക നാഡീകോശങ്ങളാണെന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ കരുതുന്നു. അതായത്, കരയുന്നവരോട് കൂടി കരയുവാനും ചിരിക്കുന്നവരോട് കൂടി ചിരിക്കുവാനും ആയി, സാമൂഹ്യ ബന്ധങ്ങൾക്കായി  സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട  സമൂഹ ജീവിയാണ് മനുഷ്യൻ. പരസ്പര സ്നേഹവും കരുതലും മാനസികാരോഗ്യത്തിന്റെ സിദ്ധ ഔഷധങ്ങളാണ്. 

ശാസ്ത്രത്തിന് ഇന്നും പൂർണമായി വിശദീകരിക്കുവാൻ കഴിയാത്ത  ഒരു മേഖലയാണ് “ബോധം” (Consciousness). “ഞാൻ ആരാണ്?”, “എന്തുകൊണ്ട് ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നു?”, “എന്തുകൊണ്ട് അവബോധം ഉണ്ടാകുന്നു?” എന്നീ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഇനിയും വ്യക്തമായ ഉത്തരങ്ങൾ ശാസ്ത്രലോകത്തിനില്ല. മനുഷ്യ മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ദിവ്യ സ്പർശത്തിന്റെ ഒരു രഹസ്യം നിലനിൽക്കുന്നതായുള്ള വിശ്വാസം അടിസ്ഥാനരഹിതമെന്ന് പറയുവാനാവില്ല.  മനുഷ്യൻ ശാസ്ത്രത്തിലൂടെ മനസ്സിനെ പഠിക്കുമ്പോൾ, ദൈവം സ്നേഹത്തിലൂടെ മനസ്സിനെ സ്പർശിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
☆
-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്